Συνάδελφοι,
Υστερα από σχεδόν δυο μήνες καταλήψεων, ας κάνουμε έναν απολογισμό. Ας δούμε που βρισκόμαστε, ποια είναι τα δεδομένα, ποιοι είναι οι συσχετισμοί, τι πρέπει να κάνουμε.
Τι έχουμε αυτή τη στιγμή; Εχουμε καταρχάς ένα κίνημα καταλήψεων, για πρώτη φορά μετά από χρόνια τόσο μαζικό και τόσο αποφασισμένο, για το οποίο δικαιούμαστε όλοι να είμαστε περήφανοι. Εχουμε όχι απλά έναν κυβερνητικό ελιγμό, αλλά μια προσωρινή υποχώρηση της κυβέρνησης, για να πάρει φόρα και να αντεπιτεθεί. Εχουμε έναν ελιγμό και μια αντεπίθεση.
♦ Εχουμε στα χέρια μας ένα έτοιμο νομοσχέδιο (και όχι ένα προσχέδιο), που ανά πάσα στιγμή μπορεί να κατατεθεί στη Βουλή και σε ελάχιστες μέρες να γίνει νόμος του κράτους. Εχουμε την υπουργό Παιδείας να δηλώνει ότι «όποιος θέλει θα προσέλθει στο διάλογο κι όποιος δε θέλει ας μη προσέλθει». Εχουμε τον ίδιο τον πρωθυπουργό να δηλώνει ότι «η μεταρρύθμιση θα προχωρήσει οπωσδήποτε». (Τυχαίο είναι που αυτός ο κυβερνητικός τσαμπουκάς εκδηλώθηκε όταν έγινε φανερό ότι μέσα στο κίνημα των καταλήψεων δουλευόταν η άποψη για κλείσιμο στις 29 Ιουνίου;)
♦ Εχουμε κυβερνητική απόφαση για παράταση των εργασιών της Ολομέλειας της Βουλής και μέσα στο καλοκαίρι, που σημαίνει ότι μπορεί η κυβέρνηση να επιχειρήσει αιφνιδιασμό. Δηλαδή, να κηρύξει το «διάλογο»… περατωθέντα, να κάνει καναδυό ψευτοαλλαγές και να προωθήσει το νομοσχέδιο για ψήφιση στη θερινή Ολομέλεια, ποντάροντας στο ίδιο το περιεχόμενο του νομοσχέδιου, που απαγορεύει διπλή εξεταστική. Μέχρι στιγμής κανένας δεν το έχει αποκλείσει αυτό.
♦ Τέλος, προωθείται κανονικά η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, στο οποίο συμφωνούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ηδη, την Πέμπτη το πρωί συγκαλείται η Βουλή με ειδική ημερήσια διάταξη για τη λήψη απόφασης επί της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος. Το ζήτημα του άρθρου 16 για πότε θα τ’ αφήσουμε; Για όποτε προκύψει;
Αν δεν είχαμε νομοσχέδιο, αν είχαμε τη δέσμευση της κυβέρνησης ότι δεν θα το φέρει μέσα στο καλοκαίρι, αν δεν είχαμε τις διαδικασίες για την αναθεώρηση του άρθρου 16, με συμπαιγνία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τότε μπορεί να κατανοούσαμε την άποψη για κλείσιμο των καταλήψεων στις 29 Ιουνίου και να διαφωνούσαμε μόνο με τον γραφειοκρατικό τρόπο που προωθείται. Ομως, με αυτή την πραγματικότητα που περιγράψαμε παραπάνω, θεωρούμε ότι κάθε σκέψη για κλείσιμο των καταλήψεων αυτή τη στιγμή είναι κάτι χειρότερο από έγκλημα: είναι λάθος. Λάθος που μπορεί το κίνημα να το πληρώσει πολύ ακριβά. Λάθος που δεν έχουμε κανένα λόγο να το κάνουμε. Τίποτα που να μας πιέζει να το κάνουμε.
Η δική μας πρόταση είναι ξεκάθαρη:
Οχι μόνο δεν έχουμε κανένα λόγο να κλείσουμε έτσι ξαφνικά τις καταλήψεις, αλλά αντίθετα πρέπει να τις συνεχίσουμε, αναβαθμίζοντας παράλληλα τον αγώνα μας και κλιμακώνοντας τα μέσα πάλης. Με στόχο να αναγκαστεί η κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο. Αυτός δεν ήταν εξαρχής ο στόχος μας; Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο; Γιατί τώρα τελευταία ξεχνάμε αυτό το στόχο; Τον θυμόμασταν όταν δεν υπήρχε νομοσχέδιο και τον ξεχνάμε τώρα που υπάρχει;
Αυτή τη στιγμή οι συσχετισμοί είναι με το μέρος μας. Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης είναι διάτρητο. Ενα φύσημα θέλει για να διαλυθεί. Κλείνοντας τις καταλήψεις το αφήνουμε ζωντανό και περνάμε την πρωτοβουλία από τα δικά μας χέρια στα χέρια της κυβέρνησης.
Συνάδελφοι
Εδώ και μέρες μια φήμη απλώνεται μέσα στο κίνημα, σκεπασμένη με πανηγυρισμούς και πολιτικές εκτιμήσεις του αέρα. Μια φήμη που επίσημα δεν κατατέθηκε σε καμιά συνέλευση, αλλά κάποιοι συνάδελφοι, μιλώντας πριν από μας για μας στα τηλεπαράθυρα, έσπευσαν να την προαναγγείλουν: οι καταλήψεις ολοκληρώνουν τον κύκλο τους στις 29 Ιουνίου.
Στην ίδια ρότα και η ΠΟΣΔΕΠ, η διοίκηση της οποίας αποφάσισε το Σάββατο 24 Ιουνίου: «Καλεί τους Συλλόγους να αναστείλουν, μετά τις κινητοποιήσεις 27-29 Ιουνίου, την απεργία διαρκείας και να προετοιμάσουν τις πρωτοβουλίες για τη συνέχιση του αγώνα για την υπεράσπιση της δωρεάν δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης, και σε συνεργασία με τα συντονιστικά των γενικών συνελεύσεων των φοιτητών και τα ακαδημαϊκά όργανα, να μεριμνήσουν ώστε να αντιμετωπιστούν οι εκκρεμότητες της εκπαιδευτικής και ακαδημαϊκής λειτουργίας που δεν μπορούν να αναβληθούν, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες σε κάθε Ιδρυμα και Σχολή».
Ποιες υπόγειες διαδρομές έχουν λειτουργήσει και πάλι πίσω από τις πλάτες των φοιτητών; Πώς η ΠΟΣΔΕΠ θεωρεί ότι σίγουρα οι καταλήψεις θα κλείσουν στις 29 Ιουνίου και παραγγέλλει στους συλλόγους μέλη της να συνεννοηθούν με τα συντονιστικά για τη ρύθμιση των «εκκρεμοτήτων»; Πώς η ΠΟΣΔΕΠ προεξοφλεί τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων; Ποιοι την έχουν διαβεβαιώσει ότι «στις 29 κλείνουμε»;
Το ξέρουμε όλοι. Είναι οι ίδιοι που εμφανίζονται στα τηλεπαράθυρα ως αυτόκλητοι «εκπρόσωποι του φοιτητικού κινήματος». Είναι εκείνοι που εδώ και περίπου ένα δεκαήμερο επιδίδονται στο αγαπημένο σπορ των «ψιθύρων», χωρίς μέχρι στιγμής να έχουν πάρει την ευθύνη να καταθέσουν δημόσια την άποψή τους. Σαν γραφειοκράτες προτιμούν να σπέρνουν τις ηττοπαθείς τους απόψεις, δημιουργώντας κλίμα διάλυσης, για να βγουν μετά και από πάνω, ως τιμητές του κινήματος, και να μιλήσουν για «συντεταγμένο κλείσιμο». Αποδεικνύονται και πάλι άξιοι μαθητές γραφειοκρατών δασκάλων. Οσο για την ΠΟΣΔΕΠ, δεν είναι αυτή που τράβηξε το «κουπί» του αγώνα, γι’ αυτό και λίγη τσίπα δεν θα έβλαπτε. Ας περίμενε πρώτα να δει τα αποτελέσματα των γενικών συνελεύσεων και όχι να ασκεί έμμεση πίεση για κλείσιμο των καταλήψεων.
Για να πετύχουν το στόχο τους, έχουν ανάγκη από μια «μεγάλη νίκη». Ετσι, βάφτισαν από την πρώτη στιγμή τον κυβερνητικό ελιγμό. Τότε που ακόμη η κυβέρνηση μιλούσε για «προσχέδιο νόμου προς διαβούλευση». Πάσχιζαν για να απλωθεί στο κίνημα μια ευφορία, που στις συγκεκριμένες συνθήκες είναι απαράδεκτη και διαλυτική. Να μην κοροϊδευόμαστε και να μην κολακεύουμε ο ένας τον άλλο. Από τη στιγμή που έχουμε ένα νομοσχέδιο που κρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας, δεν μπορούμε να μιλάμε για νίκη.
Η άποψη για κλείσιμο στις 29 Ιουνίου ποτέ δεν τέθηκε για συζήτηση μέσα στο κίνημα, ποτέ δε συζητήθηκε στις συνελεύσεις, ποτέ δεν τέθηκε στην κρίση των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών. Είναι μια άποψη που προωθήθηκε με γραφειοκρατικό τρόπο, πίσω από τις πλάτες του κινήματος, για να περάσει ως «αναγκαίο κακό», εκμεταλλευόμενη τις αδυναμίες του κινήματος, την κούραση από δυο μήνες καταλήψεων και την αγανάκτηση πολλών συναδέλφων από το θέατρο σκιών που παίζεται τον τελευταίο καιρό στα αμφιθέατρα.
Δυνάμεις που είναι μέσα στο κίνημα των καταλήψεων συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρθηκε η ΠΚΣ, η οποία πολέμησε λυσσαλέα το κίνημα των καταλήψεων, προσπάθησε να το αποτρέψει, να το χειραγωγήσει, να το εκτονώσει και όταν δεν τα κατάφερε συνέχισε την τακτική της διάσπασης, της συκοφαντίας και της προβοκάτσιας. Και τώρα, περιμένει στη γωνία, για να βγει δήθεν από τ’ αριστερά. Γι’ αυτό και μεις τους λέμε ν’ αφήσουν τη σπέκουλα και τη δημαγωγία και να πουν ανοιχτά τι προτείνουν. Προτείνουν συνέχιση των καταλήψεων ή όχι;
Οι φορείς της άποψης «κλείνουμε στις 29» έφτασαν στο σημείο να διαβεβαιώνουν το κίνημα ότι δεν διατρέχουμε κανένα κίνδυνο, γιατί η κυβέρνηση «φοβάται το πολιτικό κόστος» και δεν θα δοκιμάσει αιφνιδιασμό μες στο καλοκαίρι! Από πότε η όποια πολιτική εκτίμηση, σ’ ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, μπορεί να παρουσιάζεται ως δεδομένο και να καθορίζει την πορεία ενός κινήματος; Τι λόγο έχουμε να κάνουμε τέτοιες εκτιμήσεις; Φοβούνται την ίδια τη δυναμική του κινήματος ή αποφάσισαν να φύγουν για διακοπές μια ώρα γρηγορότερα, απολαμβάνοντας το μεθύσι μιας «μεγάλης νίκης»;
Συνάδελφοι
Αν κλείσουμε τώρα τις καταλήψεις, επιτρέπουμε στην κυβέρνηση να αποθρασυνθεί. Γι’ αυτό και πρέπει να συνεχίσουμε, αποφασίζοντας βδομάδα με βδομάδα, με βάση τα κάθε φορά νέα δεδομένα.
27 Ιούνη 2006
