Η στυγερή δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου τράβηξε από την περασμένη Τετάρτη τα φώτα της δημοσιότητας από την απεργία των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και τις απεργίες συμπαράστασης που εκδηλώθηκαν, γεγονός λογικό και αναμενόμενο. Η αστική προπαγάνδα, όμως, είδε το ναζιστικό έγκλημα και ως ευκαιρία για να απομονώσει τους απεργούς, περνώντας τους σε τρίτη μοίρα και αρχίζοντας την προπαγάνδα του εκφυλισμού της απεργίας.
Πράγματι, η σχεδόν καθολική συμμετοχή στην πρώτη μέρα της απεργίας υποχώρησε τις επόμενες μέρες, χωρίς όμως αυτή η υποχώρηση να σημάνει ήττα που οδηγεί στην αναστολή. Τα περισσότερα σχολεία της χώρας δεν λειτουργούν κι αυτό είναι αποτέλεσμα της απεργίας.
Τις αποφάσεις, βέβαια, για την πορεία του αγώνα τους θα τις πάρουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, μέσα από τις συνδικαλιστικές τους διαδικασίες, οι οποίες βρίσκονταν σε εξέλιξη όταν έκλεινε η ύλη της «Κ». Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι οι υπόλοιποι, όσοι δεν είμαστε εργαζόμενοι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, είμαστε άμοιροι ευθυνών για την πορεία αυτού του αγώνα. Αντίθετα, έχουμε τις δικές μας ευθύνες, τις δικές μας υποχρεώσεις.
Αυτές τις υποχρεώσεις προσπαθεί να αναδείξει η «Κ», με μια καμπάνια που ξεκίνησε από την περασμένη Τετάρτη (το κείμενο της ανακοίνωσης μπορείτε να το διαβάσετε παρακάτω).
Δύο είναι οι εκκλήσεις στις οποίες καταλήγει αυτή η καμπάνια. Πρώτο, να στηρίξει κάθε εργαζόμενος το απεργιακό ταμείο που έχει δημιουργηθεί, δίνοντας έτσι έμπρακτο δείγμα ταξικής αλληλεγγύης. Δεύτερο και σημαντικότερο, να «πάρουν μπροστά» οι μαθητές και να προχωρήσουν σε καταλήψεις των σχολείων τους, διευρύνοντας το κύμα που άρχισε σιγά-σιγά να εμφανίζεται. Ετσι, θα προσφέρουν έμπρακτη στήριξη στους καθηγητές τους, ακυρώνοντας την απεργοσπασία, είτε αυτή είναι οργανωμένη είτε προέρχεται από τα πιο ταλαντευόμενα στοιχεία των εκπαιδευτικών. Μ’ αυτό τον τρόπο οι απεργοί θα πάρουν μια μεγάλη ανάσα και θα μπορέσουν να συνεχίσουν από καλύτερες θέσεις.
Εμείς δεν μασάμε τα λόγια μας, ούτε κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ούτε φοβόμαστε μην κατηγορηθούμε ως «υποκινητές» και… χάσουμε ψήφους από τα συντηρητικά, «νοικοκυρίστικα» στρώματα. Ετσι εκτιμούμε τα πράγματα και προσπαθούμε αυτή την πολιτική μας θέση να την απλώσουμε όσο γίνεται πιο πλατιά. Οποιος αυτή τη στιγμή δεν καλεί τους μαθητές να πάρουν ενεργή θέση στον αγώνα, με πράξεις και όχι με λόγια, υπονομεύει την απεργία και προσφέρει υπηρεσίες στην κυβέρνηση. Στις κρίσιμες καμπές χρειάζεται η μεγάλη στήριξη ενός αγώνα. Στις κρίσιμες καμπές κρίνεται η συνέπεια λόγων και έργων κάθε πολιτικής δύναμης. Τα λόγια είναι πάντα εύκολα.
