Ξεσάλωσε τελείως ο Γιωργάκης Παπανδρέου αναλύοντας για μια ακόμη φορά από το βήμα της 50ης συνόδου των πρυτάνεων τις θέσεις του «νέου ΠΑΣΟΚ» για την Παιδεία. Με χίλια πια τρέχει τούτο το «παιδί»!
Και τι δεν είπε, περιγράφοντας το Πανεπιστήμιο που οραματίζεται κατά τα προσφιλή του αμερικάνικα πρότυπα.
Ζήτησε πρώτα-πρώτα να διαμορφώνει κάθε ΑΕΙ τη δική του φυσιογνωμία, τους στόχους, τη δομή και τη λειτουργία του, με βάση τον εσωτερικό κανονισμό του και η μόνη εμπλοκή του κράτους να είναι η χρηματοδότηση συμφωνημένων προγραμμάτων και ο έλεγχος.
Δηλαδή με πρόφαση την πολυδιαφημισμένη «αυτοτέλεια» των ΑΕΙ, ζήτησε την απεμπλοκή του κράτους από τη στοιχειώδη υποχρέωσή του να ενισχύει οικονομικά -και μάλιστα πλούσια και γενναία όπως αρμόζει στην αξιοπρεπή πανεπιστημιακή λειτουργία- τα πανεπιστήμια.
Για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, η κρατική χρηματοδότηση πρέπει να γίνεται με το σταγονόμετρο και μάλιστα για συμπεφωνημένα, για την πραγματοποίηση των οποίων θα υπάρχει έλεγχος, δηλαδή αξιολόγηση των Ιδρυμάτων.
«Μανούλα» στις αοριστολογίες ο Γ. Παπανδρέου, προσπάθησε να καμουφλάρει τούτη την άκρως φιλελεύθερη και επικίνδυνη πρόταση, με μπόλικη σάλτσα περί ελεύθερης διαμόρφωσης από τα Πανεπιστήμια της φυσιογνωμίας, των στόχων, της δομής και της λειτουργίας τους.
Τι σόι ελευθερία όμως είναι αυτή όταν όλα αυτά καθορίζονται από τη Μπολόνια, στην κατεύθυνση της δημιουργίας του Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης; Και όταν από πάνω επικρέμεται η δαμόκλειος σπάθη της αξιολόγησης, που εδώ ο Γ. Παπανδρέου ομολογεί εμμέσως πλην σαφώς ότι θα αποτελεί προϋπόθεση της όποιας χρηματοδότησης;
Αλλά ο Γιωργάκης δε σταμάτησε εδώ και απευθυνόμενος στους πανεπιστημιακούς είπε πως αν τα Πανεπιστήμια θέλουν -που θα θέλουν- πρόσθετους πόρους, πέραν της ψωραλέας κρατικής χρηματοδότησης, οφείλουν να ανασκουμπωθούν και να αναζητήσουν πόρους από ιδιώτες ή άλλους δημόσιους φορείς. Τούτοι οι ευγενικοί «χορηγοί» θα προτρέξουν σε βοήθεια των Ιδρυμάτων όχι μόνο γιατί το όνομά τους θα μείνει με χρυσά γράμματα στην ιστορία του τόπου (η πατρίς αιωνίως ευγνωμονούσα), αλλά και γιατί θα έχουν όφελος εν τη παλάμη. Ερευνητικά προγράμματα για την πάρτη τους, λόγο και έλεγχο στα προγράμματα σπουδών, ώστε οι φοιτούντες σ’ αυτά να ενισχύσουν μελλοντικά τους στόχους και τα συμφέροντά τους κ.λπ. Μάλιστα ο Γιωργάκης πρότεινε και κάτι πολύ πιο πρακτικό. Να αγοράζουν απευθείας τούτοι οι ευγενικοί χορηγοί τις έδρες στα Πανεπιστήμια, οι οποίες και θα φέρουν το όνομά τους!
Ενα Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο με όλους τους τύπους επιθυμεί ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτό και δεν ικανοποιείται από τα έως τώρα ισχύοντα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Οπως άλλωστε δεν ικανοποιείται πια και όλη η ΕΕ. Δεν αρκεί η απλή σύνδεση με την αγορά και τις επιχειρήσεις. Δεν αρκούν οι κατά παραγγελία των επιχειρήσεων έρευνες και οι μπίζνες των πανεπιστημιακών διοικήσεων με το κεφάλαιο και τους διάφορεις φορείς. Πρέπει να υπάρξει πλέρια υποταγή των Πανεπιστημίων στις επιχειρήσεις και αυτό να είναι η μια και μόνη γενικευμένη κατεύθυνση. Σ’ αυτό το δρόμο μπορούν ν’ αντέξουν μόνο οι «παραγωγικές» σχολές και μάλιστα όχι όλες. Οι άλλες, οι επιφορτισμένες με τις λεγόμενες «ανθρωπιστικές σπουδές» δεν έχουν μέλλον.
Αυτά πρεσβεύει και ο Παπανδρέου, γι’ αυτό και ζητάει τη σύνδεση των ΑΕΙ και ΤΕΙ με τους κοινωνικούς και παραγωγικούς φορείς σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Και για να επιβεβαιωθεί πλήρως η άποψη ότι πρόκειται στην ουσία για επιχείρηση και όχι για πνευματικό ίδρυμα, ζητάει από πάνω και την εισαγωγή μάνατζερ, που θα αναλάβει τις κρίσιμες διοικητικές υπηρεσίες.
Σ’ ένα τέτοιο, βέβαια, πανεπιστήμιο-επιχείρηση δεν πρέπει νά χουν λόγο οι φοιτητές. Τέρμα, λοιπόν, οι «δημοκρατικές» και «σοσιαλιστικές» φιοριτούρες της περίφημης «συνδιοίκησης», που γεννήθηκε στα πλαίσια της μεταπολιτευτικής πολιτικής της ενσωμάτωσης της λαϊκής απαίτησης και της εξαγοράς συνειδήσεων και συναίνεσης.
Το πανεπιστήμιο-επιχείρηση πρέπει να διέπεται απ’ όλους τους αυστηρούς και περιοριστικούς κανόνες διοίκησης μιας καπιταλιστικής επιχείρησης, όπου νόμος είναι το δίκιο του καπιταλιστή (εν προκειμένω της πανεπιστημιακής κάστας, που θα βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με κράτος και αφεντικά).
Βέβαια, ο Γιωργάκης, σαν γνήσιος Πασόκος και τέκνο του πατέρα του, κρύβει επιμελώς λόγια. Μιλάει αόριστα για «νέο σύστημα ανάδειξης πανεπιστημιακών αρχών με νέο αντιπροσωπευτικότερο τρόπο φοιτητικής συμμετοχής», όταν όλοι οι παροικούντες εν Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι αυτό που συζητιέται έντονα αυτό τον καιρό από το υπουργείο Παιδείας και από «παπαγαλάκια»-πανεπιστημιακούς είναι η δραστική μείωση της φοιτητικής συμμετοχής στον τρόπο εκλογής των πανεπιστημιακών οργάνων.
Το κερασάκι το αφήσαμε για το τέλος. Είναι το περίφημο 40% του Δ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης που ζήτησε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να επενδυθεί στην εκπαίδευση, σε συνδυασμό με την άμεση κάλυψη του στόχου του 5% του ΑΕΠ για την Παιδεία. Αντιπολίτευση είναι, λέει και καμιά εξυπνάδα για να περνάει η ώρα. Εδώ είκοσι χρόνια κυβέρνηση ήταν το ΠΑΣΟΚ και την Παιδεία την είχε στα αζήτητα, τώρα τον έπιασαν οι γενναιοδωρίες.
Ολα αυτά, λοιπόν, τα ωραία είπε ο Γιωργάκης, που έχει ξαμολύσει τον τελευταίο καιρό όλη την κουστωδία του μορφωτικού τομέα του ΠΑΣΟΚ, με μπροστάρισσα τη Μαρούλα Δαμανάκη, να μας κάνει πλύση εγκεφάλου. Και να μας παρουσιάσει το «μαύρο» για προοδευτική και ρηξικέλευθη πρόταση για την Παιδεία. Και πρωτίστως να πείσει τους ίδιους τους ψηφοφόρους και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ που εξακολουθούν -δυστυχώς- να παραμένουν κολλημένοι σε κάτι αναχρονιστικά περί δημόσιας και δωρεάν Παιδείας.
Και τι έκαναν, θα αναρωτηθείτε οι πρυτάνεις που τον άκουγαν; Τον πήραν με τις ντομάτες;
Σαν έτοιμοι από καιρό συμπορεύτηκαν μαζί του σιωπηλά και αποφάσισαν να συστήσουν μια επιτροπή, που θα μελετήσει και θα κωδικοποιήσει το ξήλωμα του νόμου-πλαισίου για τα Πανεπιστήμια.
Παράλληλα προχωρά και το υπουργείο Παιδείας με επί τούτου συνεδριάσεις του ΕΣΥΠ και σύσταση συμβουλευτικής προς αυτό επιτροπής, αποτελούμενη από πανεπιστημιακούς.
Στόχοι άμεσης προτεραιότητας: η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, η εκπαραθύρωση των «αιώνιων φοιτητών» και η αλλαγή του τρόπου εκλογής των πανεπιστημιακών οργάνων με δραστική μείωση της συμμετοχής των φοιτητών. Συζητιέται επίσης η επαναφορά της έδρας (αυταρχικότερη δομή) και η μείωση των πανεπιστημιακών βαθμίδων.
Εν χορώ, λοιπόν, οι σειρήνες.
Γιούλα Γκεσούλη
