Πάνω από 250 σχολεία βρίσκονταν σε κατάληψη την περασμένη Τετάρτη και ο αριθμός τους ενδέχεται να έχει αυξηθεί τη στιγμή που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Υπάρχει και σημαντική γεωγραφική διασπορά των κατειλημμένων σχολείων, με πάνω από 70 στην Αττική, 20 στην Κρήτη, 44 στη Θεσσαλονίκη, 22 στην Πάτρα, 20 στη Λάρισα, 8 στα Γιάννινα κ.α.
Δεν χρειάζεται να αναζητήσει κανείς τα αίτια των μαθητικών καταλήψεων. Δεν είναι μόνο η αλληλεγγύη στους καθηγητές τους. Είναι η αθλιότητα του σχολείου, που φάνηκε από τις πρώτες κιόλας μέρες της νέας σχολικής χρονιάς, αλλά και ο εφιάλτης του «νέου Λυκείου». Για να μη μιλήσουμε για τη γενικότερη κοινωνική πραγματικότητα, τη φτώχεια και την εξαθλίωση των λαϊκών οικογενειών, την εφιαλτική ανεργία που στους νέους ξεπερνά το 60%, τη ζωή χωρίς μέλλον που προδιαγράφεται για κάθε νέο άνθρωπο.
Η επόμενη εβδομάδα θα δείξει τις προοπτικές αυτού του κινήματος, καθώς δε θα υπάρχει η απεργία των καθηγητών. Και άλλη φορά, όμως, οι μαθητές έχουν αποδείξει ότι τα κινηματικά ξεσπάσματά τους δεν εξαρτώνται από τους αγώνες των δασκάλων τους, αλλά ακολουθούν τη δική τους δυναμική, χαρακτηριζόμενα κυρίως από την εκρηκτικότητα (γρήγορη εξάπλωση και μετά αναζήτηση συντονισμού).
Δεν χρειάζεται να πούμε πως αυτό το κίνημα, όποιες διαστάσεις κι αν πάρει, πρέπει να στηριχτεί με κάθε τρόπο, ιδιαίτερα από τις κινήσεις καταστολής που θα εκδηλωθούν, σε πρώτη φάση από «αγανακτισμένους γονείς», που –είτε βρίσκονται σε συνεννόηση με τα κυβερνητικά κόμματα και το τοπικό αστυνομικό τμήμα είτε κινούνται από τα πιο καθυστερημένα ένστικτα της «νοικοκυροσύνης»– κάνουν την ίδια ζημιά. Αν αυτοί δεν τα καταφέρουν, θα έρθει και η επίσημη κρατική καταστολή.
Ηδη, το υπουργείο Παιδείας διέρρευσε ότι προσανατολίζεται στην έκδοση Προεδρικού Διατάγματος που θα προβλέπει την παράταση του σχολικού έτος για τους μαθητές των σχολείων που βρίσκονται σε κατάληψη για περισσότερες από τρεις ημέρες. Είναι ο συνήθης εκβιασμός με τον οποίο ξεκινά πάντοτε η επιχείρηση καταστολής των μαθητικών κινητοποιήσεων.
Σημειώνουμε, επίσης, ότι το πιο δύσκολο στις μαθητικές κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων, από το οποίο καθορίστηκε εν πολλοίς η εξέλιξη και η διάρκειά τους, είναι η αδυναμία συντονισμού ανάμεσα στα σχολεία και η απαραίτητη «εξωστρέφεια». Οταν οι καταλήψεις μένουν μέσα στο κλειστό σχολείο και δεν αναζητούν ώσμωση με την εργαζόμενη κοινωνία και δικό τους συντονισμό στο δρόμο, μοιραία οδηγούνται στην «κόπωση».
Τέλος, η συγκυρία στην οποία αναπτύσσονται οι τωρινές μαθητικές κινητοποιήσεις σφραγίζεται και από το ζήτημα των νεοναζί, με την αστική εξουσία να προσπαθεί να κυριαρχήσει και να δικαιώσει την κοινωνική βαρβαρότητα και την υποταγή-καταστολή. Είναι, λοιπόν, και μια καλή ευκαιρία για την ανάπτυξη του γνήσιου αντιφασισμού στις μικρότερες ηλικίες των νέων, που οι νεοναζί νόμισαν ότι θα μπορούσαν να στήσουν γερές βάσεις.
Ανεστάλη η απεργία
Οπως αναμενόταν, η απεργία των καθηγητών ανεστάλη με απόφαση της ολομέλειας των προέδρων των ΕΛΜΕ. Στη συνέλευση 12 ΕΛΜΕ ψήφισαν υπέρ των 5ήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών, 5 υπέρ μιας ακόμη 48ωρης, 17 υπέρ της αναστολής και 30 λευκό. Το αποτέλεσμα (ιδιαίτερα ο μεγάλος αριθμός λευκών) επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις που κάνουμε στο διπλανό άρθρο.
