Την προηγούμενη βδομάδα σχολιάσαμε πως ο Περισσός έδινε τη δική του μάχη… απέναντι στο φοιτητικό κίνημα, χτυπώντας το πισώπλατα και κατεβάζοντας πλαίσια ήττας και προτάσεις οργανωμένης… υποχώρησης, με τερματισμό των καταλήψεων και έναρξη της εξεταστικής. Κι όλα αυτά την ώρα που το φοιτητικό κίνημα όχι μόνο δεν υποχωρούσε (η μείωση των καταλήψεων δεν είναι ενδεικτικό στοιχείο καθώς τα βασικά πανεπιστημιακά ιδρύματα στη χώρα πήραν εκ νέου αγωνιστικές αποφάσεις), αλλά δεχόταν και μια πλήρως ενορχηστρωμένη και λυσσασμένη επίθεση από τα αστικά ΜΜΕ, τα παπαγαλάκια και το κίνημα «Ανοιχτή σχολή» με βασικό σπόνσορα το συγκρότημα Αλαφούζου.
Η στάση αυτή και ο άκρως υπονομευτικός ρόλος της νεολαίας του Περισσού δεν σταμάτησε όμως εκεί. Αυτή τη φορά, το ΜΑΣ κατεβάζει νέα «Πρόταση Πάλης», σε μια ύστατη προσπάθεια να συγκρατήσει κόσμο απ’ το να εγκαταλείψει τις γραμμές του και βλέποντας ότι πολλοί φοιτητές ταυτίζουν τη στάση του μ’ αυτή της ΔΑΠ (άδικα;), με την οποία καλεί φοιτητές και σπουδαστές σε κλιμάκωση του αγώνα. Πώς όμως;
Αν διαβάσουμε την προκήρυξη του ΜΑΣ, χωρίς να πιανόμαστε από το αγωνιστικό περιτύλιγμα, θα δούμε την ουσία της… κλιμάκωσης: «Κλιμάκωση σημαίνει πιο μαζική και αποφασιστική οργάνωση και πάλη. Τώρα που εντείνεται η επίθεση, υπάρχει δυνατότητα χιλιάδες φοιτητές που ακόμα δεν έχουν πειστεί να μπουν στον αγώνα. Να αλλάξει ο συσχετισμός στο έδαφος της πάλης, να βαθαίνει η κοινή δράση με το εργατικό λαϊκό κίνημα, αγώνας με όλες τις μορφές πάλης που θα οξύνουν τη σύγκρουση, που θα αγκαλιάσουν νέες δυνάμεις, ιδιαίτερα τους πρωτοετείς που θα δώσουν νέα πνοή στην πάλη». Μόνο που όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν στο πλαίσιο του υπαρκτού κινήματος των καταλήψεων και όχι διαλύοντας αυτό το κίνημα. Ο πράξεις του Περισσού βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με το λόγο που βάζει μπροστά. Δε γίνεται από τη μία να καλείς σε κλιμάκωση και από την άλλη να πηγαίνεις στις σχολές με προτάσεις «ανοιχτής σχολής», ως η «αριστερή ΔΑΠ», και να πουλάς φούμαρα στα αμφιθέατρα ότι είσαι με τη μαζική και αποφασιστική οργάνωση και πάλη. Τώρα, που και κατά το ΜΑΣ εντείνεται η επίθεση, είναι καιρός ν’ ανοίξουν οι σχολές και να πάμε σε μαζικές και αποφασιστικές… εξεταστικές.
Ποια είναι η βασική κατεύθυνση της νεολαίας του Περισσού απέναντι στο νόμο Διαμαντοπούλου, που βάζει ταφόπλακα στο Πανεπιστήμιο; Οτι ο νέος νόμος δε θα εφαρμοστεί! Μόνο που, δυστυχώς γι’ αυτούς, στις περιπτώσεις που το κίνημα έβαζε τέτοιου είδους συνθήματα, άφηνε όχι μόνο παραθυράκια αλλά και πόρτες στο σύστημα για την εφαρμογή των νόμων του –ίσως όχι την άμεση, αλλά σίγουρα τη σταδιακή και ίσως περιπτωσιολογική. Το κίνημα πρέπει να βάλει στόχο με δυναμικότητα και ανυποχώρητη διάθεση να καταργήσει το νόμο και να αποτρέψει να περάσουν λογικές πειθάρχησης και «κινεζοποίησης» και στους φοιτητές.
Από την πρόταση πάλης δε λείπει και ο σχολιασμός για τους «αγανακτισμένους φοιτητές». «Αυτό το δήθεν κίνημα ήρθε για να μείνει, έχει αντιδραστικό ιδεολογικό περιτύλιγμα στήριξης και νομιμοποίησης της αντιλαϊκής πολιτικής, είναι εχθρός για τις ανάγκες μας σε μόρφωση-δουλειά-ζωή. Κανείς φοιτητής δεν πρέπει να τσιμπήσει και να ταυτιστεί με αυτό το μόρφωμα. Στο όνομα της χαμένης εξεταστικής θέλουν να τον κάνουν να νομίζει πως έχει τις ίδιες αγωνίες με τον ΣΚΑΙ. Πόσο “ανεξάρτητοι” είναι ο εφοπλιστής Αλαφούζος, ο μεγαλοδημοσιογράφος Πορτοσάλτε, οι καθηγητές – στελέχη επιχειρήσεων που σπρώχνουν με κάθε τρόπο αυτές τις δυνάμεις;». Αλήθεια, πόσο διαφέρει τελικά ή στάση του ΜΑΣ από τους «αγανακτισμένους φοιτητές» τους οποίους δείχνει με το δάχτυλο; Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω – μέχρι και τα «ιερά» κείμενα έχουν απάντηση.
Πετώντας έξω τον δήθεν αγωνιστικό λόγο, εμφανίζεται πίσω από τις λέξεις το ουσιαστικό ερώτημα: ποιος είναι πιο αντιδραστικός; Αυτός που λέει για ανοιχτές σχολές και κλιμάκωση του αγώνα με παράλληλη εξεταστική ή αυτός που εξαρχής μιλούσε, χωρίς να επιστρατεύει γραφεία Τύπου και εκτελεστικές επιτροπές, για ανοιχτές σχολές και εξεταστική; Ιδού η απορία!
Τέλος, δε λείπει και ο σχολιασμός για τους έτερους αμαρτωλούς που… προτείνουν λύσεις ελαφρά τη καρδία, λύσεις «μια κι έξω», με συμβιβαστική γραμμή και αδιέξοδο σχεδιασμό, σχεδιασμό ήττας για το φοιτητικό κίνημα. Λέει λοιπόν το κείμενο του ΜΑΣ: «Ο αγώνας για τη μη εφαρμογή του νόμου δεν μπορεί να είναι φούσκωμα και μετά ξεφούσκωμα. Είναι ψεύτες όσοι λένε πως με “δύο – τρεις βδομάδες κατάληψης” θα ανατραπεί ο νόμος. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να τελειώνει ο αγώνας όταν το θέλουν οι αντιδραστικές δυνάμεις είτε λέγονται ΔΑΠ, είτε ΠΑΣΠ, είτε αγανακτισμένοι φοιτητές-ΣΚΑΙ». Εντού-τοις, ο χαρακτηρισμός «φούσκωμα-ξεφού-σκωμα» προσεγγίζει πολύ περισσότερο την τακτική του ΜΑΣ παρά τη λογική των ενιαίων πλαισίων που βάζουν προτάσεις καταλήψεων και του κόσμου που για τέταρτη εβδομάδα (πάμε για την πέμπτη) στηρίζει τις προτάσεις αυτές με μόνο υπονομευτή στην όλη ιστορία το ΜΑΣ στο εσωτερικό της πλειοψηφίας των φοιτητικών συλλόγων. Κανείς δε λέει ότι δύο-τρεις βδομάδες θα είναι η απάντηση στο νόμο της Διαμαντοπούλου (κι αυτό αποδείχτηκε ήδη στην πράξη). Αλλά σίγουρα κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι με εξεταστικές και ανοιχτές σχολές θα ιδρώσει τ’ αυτί του υπουργείου. Μόνο με μαζικό, ανυποχώρητο και οργανωμένο αγώνα θα μπορέσει το φοιτητικό κίνημα να διεκδικήσει και να κερδίσει τη μάχη για την κατάργηση του νόμου.
Μ.Σ.
