Ο πολύπαθος χώρος της Παιδείας αναμένεται να δεχτεί νέο χτύπημα με πρόσθετο πακέτο περικοπών, που θα αποφασιστεί τούτες τις μέρες. Πληθαίνουν τα δημοσιεύματα, ψυχολογικής προετοιμασίας της εκπαιδευτικής κοινότητας και της εργαζόμενης κοινωνίας για έναν νέο σαρωτικό «Καλλικράτη» στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ ή και τις σχολικές μονάδες, αλλά και για την επιβολή διδάκτρων κατ’ αρχήν στους λεγόμενους «αιώνιους» φοιτητές.
Τη μελέτη για τη νέα «γεωγραφία» των ΑΕΙ-ΤΕΙ θα συντάξει η Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας. Ως επιχείρημα επιστρατεύεται η μεγάλη διασπορά τμημάτων των ιδρυμάτων σε διάφορες πόλεις και η αλληλοκάλυψη των επιστημονικών αντικειμένων ανάμεσα σε σχολές των ΑΕΙ, αλλά και ανάμεσα στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Είναι γεγονός ότι την κατάσταση αυτή δημιούργησαν, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η τάση για όλο και μεγαλύτερη εξειδίκευση με κατακερματισμό των επιστημονικών αντικειμένων, τα μικροσυμφέροντα μερίδων του πανεπιστημιακού κατεστημένου και τα ψηφοθηρικά συμφέροντα του αστικού πολιτικού κόσμου. Το σαρωτικό τσουνάμι των συγχωνεύσεων-καταργήσεων, όμως, που ετοιμάζεται δεν έχει στην καρδιά του το χτύπημα αυτής της τακτικής απ’ την πλευρά των συμφερόντων των γνωστικών αναγκών της σπουδάζουσας νεολαίας της εργαζόμενης κοινωνίας, αλλά το προαποφασισμένο από τρόικα και κυβέρνηση πετσόκομμα δαπανών.
Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι, ενώ υπάρχουν σχετικά δημοσιεύματα, εν τούτοις δεν υπάρχει η παραμικρή διάψευση απ’ την πλευρά του υπουργείου Παιδείας για την επιβολή διδάκτρων στους φοιτητές που ξεπέρασαν το χρονικό όριο σπουδών τους, σύμφωνα με αυτά που ορίζει ο νόμος Διαμαντοπούλου. Θυμίζουμε ότι σύμφωνα με τις μεταβατικές διατάξεις του νόμου, η απώλεια της φοιτητικής ιδιότητας γίνεται αυτοδίκαια και για τις τρεις κατηγορίες «αιώνιων» φοιτητών, εκτός κι αν ορίζεται διαφορετικά στον Οργανισμό του ιδρύματος, ο οποίος, όμως, είναι στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου διοίκησης. Βέβαια, υπάρχει το εμπόδιο ότι μέχρι σήμερα κανένα Πανεπιστήμιο δεν έχει εκλέξει Συμβούλιο διοίκησης και επομένως δεν έχει καταρτίσει Οργανισμό. Είναι σίγουρο, όμως, ότι το πετσόκομμα των δαπανών, κυρίως των λεγόμενων «κοινωνικών», για να ικανοποιηθούν τα πλάνα των τροϊκανών, μπαίνει πάνω απ’ όλα τα εμπόδια και εφευρίσκονται από τις δωσιλογικές κυβερνήσεις τρόποι για το ξεπέρασμά τους (εφόσον φυσικά δεν υπάρχει αποφασιστική αντίσταση), παραβιάζοντας ακόμη και το αστικό Σύνταγμά τους.
Το γεγονός δε, ότι το μέτρο των συγχωνεύσεων-καταργήσεων ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν θα αποδώσει εισπρακτικά άμεσα και οι λειτουργικές ανάγκες των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων όλων των βαθμίδων είναι ήδη στα όριά τους, καθιστά πολύ πιθανή μια τέτοια εξέλιξη. Που βέβαια, συν τω χρόνω δεν θα αφορά μόνο τη μερίδα των «αιώνιων» φοιτητών, αλλά θα γενικευτεί, αφού και τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων, που δε θα μπορούν λόγω των οικονομικών προβλημάτων να ολοκληρώνουν τις σπουδές τους στον προβλεπόμενο χρόνο, θα πληθαίνουν, αλλά και γιατί υπάρχει σταθερή στόχευση για κατάργηση κάθε ίχνους δημόσιας, δωρεάν Παιδείας.
Γιούλα Γκεσούλη
