Η ΠΑΣΠ-ΤΕΙ φυτώριο εκκολαπτόμενων λαμόγιων, τραμπούκων και τοποτηρητών των συμφερόντων του κεφαλαίου, αποφάσισε να βάλει πλάτη «με τα χίλια» στον ενταφιασμό του δημόσιου Πανεπιστήμιου. Οχι μόνο δέχθηκε με πρόσφατη απόφασή της (αφού στην αρχή κράτησε κάποιες αποστάσεις, για τα μάτια, έπειτα από τη γενικευμένη κατακραυγή των Πανεπιστημίων) να πάρει μέρος στο διάλογο-φάρσα της Διαμαντοπούλου, αλλά προχώρησε και παραπέρα. Εβαλε θέμα κατάργησης του ασύλου και της μονιμότητας των διδασκόντων, μέχρι και το βαθμό του αναπληρωτή καθηγητή, υιοθέτησε όλο τον πυρήνα του σχεδίου-διαβούλευσης, που βασίζεται στη λειτουργία του Πανεπιστήμιου με κριτήρια αγοράς (με κάποιες μικρές ενστάσεις στο ζήτημα του τρόπου εκλογής των οργάνων διοίκησης, που όμως είναι συζητήσιμες) και αποδέχθηκε, στο πλαίσιο αυτό, την ουσιαστική κατάργηση της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση-στέγαση-συγγράμματα), προβάλλοντας την «κάρτα του φοιτητή» και τα φοιτητικά δάνεια.
Ιδού χαρακτηριστικά αποσπάσματα από συνέντευξη του Γραμματέα της ΠΑΣΠ-ΤΕΙ Αλέξανδρου Θεοδωράκου: «Εχουμε ένα κείμενο διαβούλευσης το οποίο μπορεί να βάλει σε μια τάξη τα προβλήματα γραφειοκρατίας που υπάρχουν στο σημερινό Πανεπιστήμιο αναφορικά με την καθημερινότητα του φοιτητή, και μιλάω κυρίως για ζητήματα της πανεπιστημιακής μέριμνας -φέρνω ως παράδειγμα την κάρτα του σπουδαστή. Υπάρχει ένα κείμενο διαβούλευσης το οποίο καταργεί τη μονιμότητα των καθηγητών αλλά παράλληλα δημιουργεί και το πρόσφορο έδαφος για να μπορέσει να υπάρξει καινοτομία μέσα από μια συμφωνία ουσιαστικά μεταξύ σπουδαστών και Ιδρυμάτων, αλλά από την άλλη, υπάρχει ένα βασικό ζήτημα στο οποίο η ΠΑΣΠ-ΤΕΙ κρατάει τις επιφυλάξεις της και είναι το Συμβούλιο Διοίκησης.
Για εμάς, το βασικότερο ζήτημα που μπαίνει είναι η μη εκλογή Προέδρου ή Πρύτανη από ένα ευρύ σώμα, από τους φοιτητές, από τους καθηγητές, όπως υπάρχει σήμερα. Κάνουμε κάποιες προτάσεις στην κατεύθυνση της στάθμισης της ψήφου των φοιτητών είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω ανάλογα με τη συμμετοχή… από κει και πέρα πιστεύουμε ότι θα πρέπει ν’ ακουστούν όλες οι απόψεις για το Συμβούλιο Διοίκησης και είναι κάτι για το οποίο προς το παρόν κρατάμε επιφυλάξεις.
Συμφωνούμε με το 80% έως 90% των διατάξεων που έχει ο νόμος, αν και πιστεύουμε ότι θα πρέπει να εξειδικευθεί περισσότερο, πιστεύ-ουμε ότι θα πάρει τις διαστάσεις που χρειάζεται όταν θα φτιαχτεί ως νομοσχέδιο, γιατί αυτή τη στιγμή μιλάμε για ένα κείμενο διαβούλευσης, αλλά από κει και πέρα πιστεύουμε ότι σε ζητήματα διαφάνειας και διαφθοράς θα πρέπει να γίνει πιο σκληρός… Το Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ σήμερα δε μπορεί και δεν πρέπει να είναι ξέφραγο αμπέλι και κάποιοι να εκμεταλλεύονται την ψήφο των φοιτητών και των καθηγητών.
Τέλος, θα ήθελα ν’ αναφερθώ λίγο πιο ειδικά στο θέμα του ασύλου. Το θέμα του ασύλου δε θίγεται από την πλευρά της κυβέρνησης και από την πλευρά του υπουργείου Παιδείας. Αλλά το θέμα του ασύλου το θίγουμε εμείς ως προοδευτική παράταξη, το ανοίγουμε εμείς για να κλείσουμε κιόλας. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει στην περιοχή του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, δηλαδή στο παλιό Πολυτεχνείο και στη Νομική Σχολή της Αθήνας, το ουσιαστικό και μεγάλο πρόβλημα του ασύλου αναφορικά με μικρές μειοψηφίες που δημιουργούν επεισόδια καταστρέφοντας τον παραγωγικό ιστό της Αθήνας αυτή τη στιγμή και απ’ την άλλη χρησιμοποιούνται αυτές οι μειοψηφίες και από την εκάστοτε κυβέρνηση, δυστυχώς και από κάποια ΜΜΕ, έτσι ώστε να δημιουργείται ένα κλίμα τρομολαγνείας. Οπως επίσης υπάρχει και ένα καθεστώς ανομίας όντως σε μερικά σημεία πανεπιστημιακών κυρίως Ιδρυμάτων. Για μας οι λύσεις είναι δύο.
Πρώτον, η απομάκρυνση από το ιστορικό κέντρο της Αθήνας όλων των Σχολών που υπάρχουν, η διακήρυξή τους ως ιστορικά μνημεία και μέρη μνήμης του αντιδικτατορικού αγώνα… Οπως επίσης και η μετακίνηση της Σχολής των Αρχιτεκτόνων Μηχανικών από το χώρο του παλιού Πολυτεχνείου στο χώρο της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου. Η άρση του ασύλου απ’ αυτά τα δύο μνημεία (εννοεί και τη Νομική) ουσιαστικά, καθώς δεν θα υπάρχουν φοιτητές μέσα, όπως επίσης και η άρση του ασύλου απ’ τα Προπύλαια. Πιστεύουμε ότι αυτή είναι μία παράμετρος που λύνει το πρόβλημα του ασύλου στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Και απ’ την άλλη θα πρέπει να υπάρχει αυτεπάγγελτη ποινική δίωξη σε οποιονδήποτε Πρύτανη ή Πρόεδρο δεν αίρει το άσυλο, σε περίπτωση που παρατηρούνται αυτόφωρα αδικήματα…
Αναφορικά με την κατάργηση της μονιμότητας υποστηρίζουμε το εξής: Πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει μονιμότητα τουλάχιστον για δύο χρόνια σε αρχική φάση. Πιστεύουμε ότι θα πρέπει να παίζει ρόλο η μεταδοτικότητα του καθηγητή ως προς τους φοιτητές και πάνω σ’ αυτή τη λογική βάζουμε το θέμα της αξιολόγησης των καθηγητών από τους φοιτητές, αλλά από την άλλη σίγουρα δεν μπορεί κανένας καθηγητής να μην παράγει καμία δραστηριότητα ή καμία ερευνητική δραστηριότητα ή καμία δημοσίευση ή καμία συμμετοχή σε οποιοδήποτε Συνέδριο επί χρόνια..».
