Παρακολουθείστε τις δυο ταυτόσημες δηλώσεις:
Ε. Στυλιανίδης: «Εκτιμώ ότι δυο πράγματα είναι αναγκαία. Το ένα είναι, βεβαίως, να εναρμονιστεί το θεσμικό μας πλαίσιο στο ευρωπαϊκό, αυτό είναι και μια υποχρέωση της χώρας, η οποία θα πρέπει να εκπληρωθεί κάποια στιγμή. Από την άλλη πλευρά όμως είναι και δικαίωμα της χώρας να διασφαλίσει ένα θεσμικό πλαίσιο που θα ελέγχει την ποιότητα των υποδομών, αλλά και την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, σε εκπαιδευτήρια που πιστοποιούνται. Δεν είναι δυνατόν να πιστοποιείται ένα εκπαιδευτήριο με διαδικασίες μιας εμπορικής επιχείρησης…».
Θ.Ρουσόπουλος: «Η Ελλάδα έχει σαφώς την υποχρέωση να εναρμονίζει τη νομοθεσία της στις κοινοτικές οδηγίες. Οπως συμβαίνει με όλες, πρέπει να γίνονται μέρος του εσωτερικού μας δικαίου. Χρησιμοποιούμε, όμως, το Εθνικό μας Δίκαιο προκειμένου να ελέγχουμε την ποιότητα της παρεχόμενης παιδείας με τη δημιουργία αυστηρών μηχανισμών. Αυτό θα πράξουμε και στη συγκεκριμένη περίπτωση».
Μέσα από αυτές τις δηλώσεις, γίνονται φανερές οι προθέσεις της κυβέρνησης και η τακτική που προτίθεται να ακολουθήσει σχετικά με τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, που συνεργάζονται με πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Καταρχήν πρέπει να κάνουμε μια σημαντική παρατήρηση: και οι δυο υπουργοί της κυβέρνησης μιλούν για εκπαίδευση, για παιδεία, όταν αναφέρονται στα ΚΕΣ, τα επωνομαζόμενα και «κολέγια». Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της αναγνώρισης αυτών των επιχειρήσεων, που εμπορεύονται τα όνειρα χιλιάδων νέων. Δεύτερον, η κυβέρνηση θεωρεί αδιανόητη την προοπτική μη ενσωμάτωσης των κοινοτικών οδηγιών στο εθνικό δίκαιο και δεδομένη μια τέτοια εξέλιξη, την οποία, μάλιστα, απ’ ό,τι φαίνεται από τις τοποθετήσεις, δεν τοποθετεί στο μακρινό μέλλον. Τρίτον, είναι φανερό, ότι θα προσδιοριστούν κάποιες διαδικασίες τυπικού ελέγχου αυτών των δομών, ώστε να τηρηθούν τα προσχήματα. Αλλωστε η νέα οδηγία προβλέπει η ίδια τις προϋποθέσεις αναγνώρισης των «πτυχίων» των κολεγίων, δηλαδή α)να έχει πιστοποιηθεί η κατάρτιση που παρείχε το κολέγιο στην Ελλάδα από το εκπαιδευτικό ίδρυμα του κράτους-μέλους με το οποίο συνεργάζεται β)οι τίτλοι εκπαίδευσης να προσδίδουν ίδια επαγγελματικά δικαιώματα στο κράτος που χορήγησε τον τίτλο και γ)να είναι ίδιοι οι τίτλοι εκπαίδευσης με εκείνους που θα είχαν χορηγηθεί αν η εκπαίδευση είχε γίνει εξολοκλήρου στο κράτος καταγωγής του τίτλου. Αμφιβάλλει κανείς ότι οι προϋποθέσεις αυτές ισχύουν τουλάχιστον στις βαρβάτες επιχειρήσεις εμπορίας νεανικών ελπίδων, οι οποίες έχουν συμβληθεί κυρίως με πανεπιστήμια της Βρετανίας και ότι τα πανεπιστήμια αυτά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να χορηγούν τέτοιους νομότυπους τίτλους, με την τροπή που έχουν πάρει τα εκπαιδευτικά πράγματα σε όλη την ΕΕ με τη διαδικασία της Μπολόνια, όπου θεωρούνται «πανεπιστημιακές σπουδές» οι σπουδές τριετούς διάρκειας και τα πανεπιστήμια ανταποδοτικές επιχειρήσεις, που υποτάσσονται απόλυτα στους νόμους της αγοράς;
ΜΑΣ ΛΕΝΕ: Τα μεταμφιεσμένα σε ιδιωτικά πανεπιστήμια ΚΕΣ είναι απαραίτητα, για να μη φεύγει συνάλλαγμα στο εξωτερικό, για να βρίσκουν διέξοδο σ’ αυτά τόσα παιδιά που κάθε χρόνο μένουν έξω από τα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Αφού δέχεστε ότι όλα αυτά τα παιδιά είναι ικανά για να πάρουν πανεπιστημιακού επιπέδου μόρφωση, τότε κακώς βρίσκονται εκτός δημοσίων ΑΕΙ και ΤΕΙ. Βρίσκονται γιατί έτσι το θέλετε εσείς και όχι με κριτήρια Παιδείας.
ΖΗΤΑΜΕ: Ελεύθερη πρόσβαση για όλους σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, κλείσιμο των ΚΕΣ και μεταφορά των σπουδαστών τους στη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση.
