Νέο σαρωτικό χτύπημα στο δημόσιο νηπιαγωγείο επεφύλασσε το υπουργείο Παιδείας. Με υπουργική απόφαση που προώθησε στα μουλωχτά (ΥΑ 35085/ΣΤ1 27-3-09, ΦΕΚ 683/14-4-09), μετατρέπει τους βρεφονηπιακούς σταθμούς του υπουργείου Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων σε νηπιαγωγεία! Και αίρει όλα τα «κριτήρια καταλληλότητας» και τις «προϋποθέσεις» λειτουργίας, που το ίδιο, για τα μάτια, είχε θεσπίσει, όπως αποδεικνύεται περίτρανα τώρα, αναφέροντας χαρακτηριστικά στο τέλος της πέμπτης παραγράφου: «οι βρεφονηπιακοί σταθμοί που διαθέτουν άδεια από το Υπουργείο Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, δεν χρειάζονται αλλαγή χρήσης για να αποκτήσουν άδεια νηπιαγωγείου»!… Ετσι από το ένα έτος υποχρεωτικό νηπιαγωγείο (που χρησιμοποιήθηκε ως φύλλο συκής και από την κυβέρνηση και από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, προκειμένου να λήξει η μεγάλη απεργία των δασκάλων-νηπιαγωγών), περάσαμε στη γνωστή (ν)τροπολογία, που έδινε το δικαίωμα σε Δήμους και ιδιώτες να λειτουργούν νηπιακά τμήματα στους παιδικούς σταθμούς τους, δήθεν για ένα μόνο έτος και για τα νήπια που ήταν ήδη εγγεγραμμένα σ’ αυτούς και τώρα στην άρση κάθε εμπόδιου, που έθετε παλιότερη ΥΑ, γνωστή ως «κριτήρια καταλληλότητας διδακτηρίων για τη στέγαση σχολείων Ιδιωτικής Γενικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης»(ΥΑ 77063/Δ5/28.7.2006). Οι επιχειρηματίες-ιδιοκτήτες των παιδικών σταθμών πήραν τη μερίδα του λέοντος μετονομάζοντας απλά κάθε «τρύπα» σε νηπιαγωγείο, η κυβέρνηση απαλλάχτηκε από την υποχρέωσή της να δημιουργήσει νέες εκπαιδευτικές υποδομές για τις αυξημένες ανάγκες των παιδιών νηπιακής ηλικίας, μιας και το ένα έτος νηπιαγωγείο είναι υποχρεωτικό και οι γονείς εξωθούνται βίαια να πληρώσουν το «μάρμαρο», καταβάλλοντας τσουχτερά δίδακτρα, αφού οι υποδομές του δημόσιου νηπιαγωγείου δεν είναι ικανές να καλύψουν όλα τα παιδιά. Πρόκειται για σημαντικότατο ζήτημα για το δημόσιο, δωρεάν σχολειό, αναπόσπαστο τμήμα του οποίου αποτελεί το νηπιαγωγείο. Γιατί εκτός από τις συνέπειες που αναφέρθηκαν παραπάνω, διακυβεύεται και ο εκπαιδευτικός ρόλος του ίδιου του νηπιαγωγείου. Η συστέγασή του με βρεφονηπιακούς σταθμούς ή και η μετατροπή τους σε νηπιαγωγεία δια της μεθόδου του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε», υποκρύπτει σαφέστατα και την αμφισβήτηση του ρόλου του νηπιαγωγείου, ως αναπόσπαστου μέρους της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η κυβέρνηση φαίνεται θεωρεί, με πρόσχημα την υποχρεωτικότητα και την (εγκληματική και σκόπιμη) ανικανότητα των δημόσιων εκπαιδευτικών υποδομών να στεγάσουν όλα τα νήπια, ότι ήγγικεν η ώρα να μπει μπροστά η φιλοσοφία της περίφημης «αποκέντρωσης», πατήρ της οποίας ήταν το ΠΑΣΟΚ (που ψήφισε και τους νόμους 2218 και 2240/1994) και ένθερμος υποστηρικτής της ο Γιώργος Παπανδρέου. Με τους νόμους της «αποκέντρωσης» εκχωρήθηκαν αρμοδιότητες της κεντρικής διοίκησης στη νομαρχιακή και τοπική αυτοδιοίκηση, της εκπαίδευσης συμπεριλαμβανομένης. Οι νόμοι αυτοί «πάγωσαν», μετά από ένα μεγάλο κίνημα εκπαιδευτικών, ουδέποτε όμως καταργήθηκαν. Στη συνέχεια, υπήρξε απόφαση του ΣτΕ, που ορίζει ότι η εκπαίδευση (προγράμματα, εκπαιδευτικές υπηρεσίες, κ.λ.π.) είναι αποκλειστική ευθύνη του υπουργείου Παιδείας, συνεπώς και η προσχολική εκπαίδευση ως κομμάτι της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ομως, ποιος δεν γνωρίζει ότι έχουν αγνοηθεί προκλητικά από την εκάστοτε κυβέρνηση αποφάσεις του ΣτΕ, όταν υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα; Ειδικά τώρα που η καπιταλιστική κρίση μαστίζει την κοινωνία και το κεφάλαιο αναζητά τρόπους να αυξήσει την κερδοφορία του και να φορτώσει τα βάρη στους εργαζόμενους. Η νέα ρύθμιση για τα νηπιαγωγεία, λοιπόν, όχι μόνο έδωσε γη και ύδωρ στους ιδιοκτήτες των παιδικών σταθμών, αλλά άνοιξε διάπλατα και την πόρτα στους Δήμους να ονοματίσουν τις δομές φύλαξης σε νηπιαγωγεία και παραχώρησε την αρμοδιότητα της εκπαίδευσης στο υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας. Είναι τόση η πρεμούρα της κυβέρνησης, που δεν τηρείται πια κανένα πρόσχημα: Μια αίθουσα διδασκαλίας στα «νηπιαγωγεία» των παιδικών σταθμών αρκεί να είναι μόνο 18 τ.μ. και ο αύλειος χώρος ορίζεται σε 2 τ.μ. ανά νήπιο (ίσα-ίσα δηλαδή να χωράνε), ενώ καταστρατηγείται και ο μέγιστος αριθμός παιδιών που μπορεί να έχει ένα τμήμα και αυξάνεται σε 28 νήπια από 25 που ορίζει ως ανώτατο όριο για το ένα τμήμα ο νόμος για τα νηπιαγωγεία. Οι ιδιοκτήτες επιχειρηματίες τώρα δικαιώθηκαν λοιπόν! Είχαν πασχίσει με διάφορους τρόπους να κερδίσουν τη «μάχη». Χρησιμοποιούσαν την απόγνωση των γονιών των παιδιών, που είχαν στα μαγαζιά τους, μάζευαν υπογραφές, συναντιόταν με πολιτικά κόμματα και πραγματοποίησαν ημερίδα στις 7 του Μάρτη ζητώντας νομοθετική ρύθμιση για «Ενιαία Προσχολική Εκπαίδευση», την ισότιμη ανάθεση και στους παιδικούς σταθμούς της συναισθηματικής, γνωστικής, κοινωνικής και αναπτυξιακής προετοιμασίας των παιδιών προσχολικής ηλικίας για την ομαλή μετάβασή τους στο Δημοτικό, την άμεση πρόβλεψη της πολιτείας για τη νόμιμη λειτουργία τμημάτων νηπιαγωγείου μέσα στους παιδικούς σταθμούς και την άρση των διατάξεων της «υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής», που δημιούργησαν την κατάργησή τους, κ.λ.π. Αξίζει να υπογραμμίσουμε ότι η είδηση της ημερίδας περιλαμβάνει και την αναφορά ότι «τις θέσεις αυτές υποστήριξαν θερμά οι ομιλητές: Διαμαντοπούλου Αννα, βουλευτής ΠΑΣΟΚ, υπεύθυνη Τομέα Παιδείας, Παπακώστα Αικατερίνη, βουλευτής ΝΔ, υπεύθυνη Τομέα Γυναικών, Αϊβαλιώτης Κ., βουλευτής ΛΑΟΣ, Χρυσαφίδης Κ., καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Καργιωτάκης Γ., επίκουρος καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Χατζηβασίλογλου πρόεδρος Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, Τεντόμας Χ., Αντιδήμαρχος Αθηναίων, αρμόδιος στα θέματα Παιδείας» κ.ά.
Για όσα εξωφρενικά αναφέρονται παραπάνω, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας εξέφρασε «άγνοια». Εδώ ταιριάζει το βλαξ ή συνένοχος, τη στιγμή μάλιστα που η ΔΟΕ, παρά τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών, ισχυρίζονταν ότι συμμετέχει στο «διάλογο» για να είναι παρούσα στις εξελίξεις που δρομολογούνται στην Παιδεία, ενώ έχει και τακτικές διμερείς επαφές με τον υφυπουργό Παιδείας Λυκουρέντζο για να «λύσει» τα προβλήματα του κλάδου. Και όχι μόνον αυτό. Είναι τώρα πολύς καιρός που συστηματικά και σκόπιμα γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της τις προτάσεις της μεγάλης πανελλαδικής συνάντησης των νηπιαγωγών που πραγματοποιήθηκε στις 8 του Μάρτη, με πρωτοβουλία του Συντονιστικού τους. Ενώ έτρεξε να βγάλει ανακοίνωση-καμουφλαρισμένη καταγγελία της προσπάθειας που κάνουν οι νηπιαγωγοί της βάσης να μαζέψουν υπογραφές για τη νομοθετική κατοχύρωση του διδακτικού τους ωραρίου, στο πλαίσιο αυτού που ισχύει στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ως πρώτο βήμα άμυνας απέναντι στη συνεχή αύξησή του από το ΥΠΕΠΘ, και στην προοπτική ενοποίησης του ωραρίου όλων των εκπαιδευτικών και των δυο βαθμίδων (πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας). Και αυτό γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού των συνδικαλισταράδων των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ είναι η μετατροπή του νηπιαγωγείου σε παιδικό σταθμό. Σας φαίνεται παράξενο; Δείτε ότι αυτοί ήταν οι μπροστάρηδες του Ολοήμερου παιδοφυλακτήριου, ενώ και τώρα ενόψει της ΓΣ του καλοκαιριού υποστηρίζουν τη «δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή με ταυτόχρονη ενίσχυση του κοινωνικού ρόλου του νηπιαγωγείου».
ΥΓ: Τη συλλογή υπογραφών σαμποτάρει και η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ, χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα με τον Μπράτη. Θέλει, λέει, απευθείας το διδακτικό ωράριο των νηπιαγωγών να εξισωθεί με αυτό των καθηγητών, ενώ οι νηπιαγωγοί είναι οι μόνοι εκπαιδευτικοί που δεν έχουν καν νομοθετικά κατοχυρωμένο ωράριο (τουλάχιστον όσο όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοί τους στην πρωτοβάθμια). Η στάση αυτή δεν είναι τυχαία και δεν έχει απλά να κάνει με την προπαγάνδα από την πλευρά του Περισσού του «όλα (στη δική τους πολιτική λογική) ή τίποτα», που χρησιμοποιείται ως προπέτασμα για να μη γίνεται τίποτε και να μην τελεσφορεί θετικά για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους κανένας αγώνας που δεν υπηρετεί την άγρα ψήφων για λογαριασμό του «Κ»ΚΕ. Εχει να κάνει και με τη γνωστή πρόταση του Περισσού για τα λεγόμενα «παιδικά κέντρα» (προπομπός του ολοήμερου σχολείου, που τώρα δήθεν αναθεματίζει), όπου όλα τα παιδιά, ηλικίας 2 μέχρι 6 ετών θα παραμένουν σ’ αυτά για 5 έως 7 ώρες και με την υποχρεωτική ταυτόχρονη παραμονή των δυο νηπιαγωγών στα ολοήμερα νηπιαγωγεία για όλες τις ώρες και για ένα χρονικό διάστημα που δεν διευκρινίζεται πόσο θα είναι (προτάσεις ΕΣΑΚ-ΔΕΕ για την προσχολική αγωγή, που κυκλοφόρησαν το 2005).
Γιούλα Γκεσούλη
