Το Γενάρη του 2008 παίρνει σάρκα και οστά το Διεθνές Πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνηση βιάζεται να το βάλει σε λειτουργία σε ενοικιαζόμενες εγκαταστάσεις, μέχρι να μεταφερθεί στο ιδιόκτητο κτίριό του, που θ’ ανεγερθεί στη Μηχανιώνα, όπου προγραμματίζεται -σύμφωνα με την κυβέρνηση- να δημιουργηθεί «πανεπιστημιακό κάμπους».
Αυτά ανακοινώθηκαν μετά την επίσκεψη της υπουργού Παιδείας στις διοικητικές υπηρεσίες του ιδρύματος.
Μετά τη σύσκεψη, που αφορούσε στη λειτουργία του Διεθνούς Πανεπιστήμιου, η Μαριέττα Γιαννάκου δήλωσε με στόμφο πως «το πρόγραμμα σπουδών θα είναι αντίστοιχο με τα καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου με νέες μεθόδους και χρήση εξελιγμένων τεχνολογιών».
Η υπουργός Παιδείας έχει κάθε λόγο να χαίρεται, μετά την παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησης να αναθεωρήσει το άρθρο 16 του συντάγματος, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, αφού βλέπει να πραγματοποιείται, έστω και δια της τεθλασμένης, ένα βήμα προς την κατεύθυνση της λειτουργίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.
Η ίδρυση του Διεθνούς Πανεπιστήμιου της Ελλάδας (ΔΙΠΑΕ), που δρομολογήθηκε από την κυβέρνηση Σημίτη, πήρε νομοθετική μορφή τελικά τον Αύγουστο του 2005, επί κυβερνήσεως Καραμανλή.
Για να αποφευχθεί ο σκόπελος της συνταγματικής απαγόρευσης (άρθρο 16) ορίσθηκε να είναι ΝΠΔΔ. Παρόλο που τυπικά το ΔΙΠΑΕ είναι ένα δημόσιο Πανεπιστήμιο, εντούτοις λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Οι φοιτητές του -προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί- καλούνται να καταβάλλουν τσουχτερότατα δίδακτρα. Γι’ αυτό και δικαίως χαρακτηρίστηκε από πολλούς κυβερνητικούς βουλευτές, κατά τη διάρκεια της ψήφισής του στη βουλή, ως πρόκριμα για τα μη κρατικά-μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια.
Η υποχρέωση ικανοποίησης της συνταγματικής επιταγής (Δημόσια Δωρεάν Ανώτατη Εκπαίδευση), καθώς και της ισότητας των ελλήνων πολιτών απέναντι στο νόμο, η οποία διαταράσσονταν και από τον τρόπο επιλογής των φοιτητών του (με αίτηση και όχι με πανελλήνιες εξετάσεις), επέβαλαν την απορρόφηση καταρχήν υποψήφιων φοιτητών από άλλες χώρες (κυρίως της βαλκανικής χερσονήσου αλλά και χωρών της Μεσογείου), οι οποίοι υποχρεούνται να καταθέσουν, εκτός των ακαδημαϊκών τίτλων τους, και βεβαίωση ότι είναι μόνιμοι κάτοικοι του εξωτερικού τα τελευταία έξι (6) χρόνια πριν από το χρόνο υποβολής της υποψηφιότητας.
Η διατύπωση, όμως, που υιοθετεί ο νόμος -φοιτητές «ιδίως αλλοδαποί»- είναι φανερό ότι υποκρύπτει σκοπιμότητες και ανοίγει πολλά παράθυρα για το μέλλον και δεν αφορά βεβαίως μόνο τα παιδιά των ελλήνων της ομογένειας.
Η ίδρυση του ΔΙΠΑΕ εκτός του ότι ικανοποιεί το στόχο λειτουργίας δημόσιου πανεπιστημιακού ιδρύματος με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, αποσκοπεί και στην ικανοποίηση ενός μύχιου πόθου της ελληνικής αστικής τάξης: να προσελκύσει πνευματικό κεφάλαιο από τα μεσοαστικά στρώματα των γειτονικών χωρών (βαλκανικών και χωρών της μεσογείου), μέσω του οποίου ευελπιστεί ο ελληνικός καπιταλισμός να επηρεάσει προς όφελός του και τις πολιτικοοικονομικές σχέσεις με αυτές τις χώρες, με τις οποίες έχει παραδοσιακά οικονομικό αλισβερίσι.
Οι σπουδές στο Διεθνές Πανεπιστήμιο (που ξεκινά τη λειτουργία του καταρχήν με μεταπτυχιακά προγράμματα) οργανώνονται στο πλαίσιο που επιβάλλει η Διακήρυξη της Μπολόνια. Δεν υπάρχουν δηλαδή Τμήματα, σπουδές οργανωμένες σ’ ένα επιστημονικά οριοθετημένο επιστημονικό αντικείμενο, παρά μόνο Προγράμματα Σπουδών. Η δομή αυτή, που συνοδεύεται από το Σύστημα Διδακτικών Μονάδων και το Συμπλήρωμα Διπλώματος, οδηγεί σε κατάργηση του ενιαίου πτυχίου και σε ατομικά πτυχία-άθροισμα διδακτικών μονάδων, που καταργούν την εσωτερική ενότητα κάθε επιστήμης και είναι προσανατολισμένα στις περιστασιακές ανάγκες της αγοράς.
Το ΔΙΠΑΕ και από την άποψη αυτή είναι συνδεδεμένο στο άρμα της Μπολόνια και του Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης.
Η εκπαίδευση από απόσταση (τα προγράμματά της δε μπορούν να υπερβαίνουν το 20% των προγραμμάτων που επιβάλλουν παρακολούθηση) και η διδασκαλία στην αγγλική γλώσσα, είναι δυο ακόμη στοιχεία του Διεθνούς Πανεπιστήμιου. Και έχουν να κάνουν με τον ευτελισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας, στο πλαίσιο του φθηνού και ευέλικτου εκπαιδευτικού συστήματος και με την επιβολή των πολιτισμικών προτύπων και της κουλτούρας των ιμπεριαλιστικών κρατών.
Η στελέχωση του ΔΙΠΑΕ με μόλις 45 μέλη ΔΕΠ, όταν η αρχική μελέτη λειτουργίας του προέβλεπε 240 μέλη ΔΕΠ, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θ’ ακολουθηθεί κι εδώ η πολιτική της αθρόας πρόσληψης συμβασιούχων. Η ελαχιστοποίηση του κόστους αξιολογείται θετικά από τους εκσυγχρονιστές όλων των αποχρώσεων.
Κοντολογίς, το ΔΙΠΑΕ εκπληρώνει τα κριτήρια του Πανεπιστήμιου-Επιχείρηση και της Μπολόνια. Γι’ αυτό και αγκαλιάστηκε από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Γιούλα Γκεσούλη
