Και άστεγοι και πένητες

«Αρθρο 32, του Νόμου 4483/2017
 
Παροχή κινήτρων σε εργαζόμενους από Ο.Τ.Α. ορεινών και νησιωτικών περιοχών
 
 Οι ορεινοί δήμοι του άρθρου 1 του ν. 3852/2010, οι δήμοι με πληθυσμό έως 30.000 κατοίκους των οποίων τουλάχιστον το 50% των δημοτικών ή κοινοτικών τους ενοτήτων χαρακτηρίζονται ως ορεινές στο Μητρώο Δήμων, Κοινοτήτων και Οικισμών της ΕΛ.ΣΤΑΤ., οι νησιωτικοί δήμοι με πληθυσμό μικρότερο των 18.000 κατοίκων, καθώς και τα Ν.Π.Δ.Δ. των δήμων αυτών, μπορεί να παρέχουν δωρεάν σίτιση και κατάλληλο κατάλυμα διαμονής στους υπαλλήλους τους, τους ιατρούς και νοσηλευτές του Κέντρου Υγείας, και των δημόσιων νοσοκομείων, το προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας, του Λιμενικού Σώματος, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, του Ε.Κ.Α.Β., τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων. Για τις ανωτέρω παροχές απαιτείται να ληφθεί απόφαση από το οικείο Δημοτικό ή Διοικητικό Συμβούλιο, η οποία θα ειδικεύει τις παροχές κατά περίπτωση και το χρονικό διάστημα ισχύος αυτών, κατόπιν βεβαίωσης της ύπαρξης των ανάλογων πόρων από την οικονομική υπηρεσία του Ο.Τ.Α….
 
Οι παροχές του πρώτου εδαφίου μπορούν να χορηγούνται, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις, και από νησιωτικούς δήμους με πληθυσμό μεγαλύτερο των δέκα οκτώ χιλιάδων (18.000) κατοίκων, εφόσον αφορούν αποκλειστικά υπαλλήλους που υπηρετούν σε αυτοτελή νησιά που συνιστούν τοπικές κοινότητες αυτών» (οι εμφάσεις δικές μας).
 
Απύθμενη υποκρισία κρυμμένη στις νομικές διατάξεις των νόμων που θέσπισαν οι Τσιπροκαμμένοι, στη λογική του πολυδιαφημισμένου «παράλληλου προγράμματος» ανακούφισης των λαϊκών τάξεων. Μια κυβέρνηση που έχει αναλάβει με επιμονή και προσήλωση να φέρει εις πέρας τις μνημονιακές δεσμεύσεις, καταδικάζοντας το λαό σε απίστευτη φτώχεια διαρκείας. Κοινωνικές δαπάνες, μισθοί, συντάξεις στο ναδίρ, τεμενάδες στο κεφάλαιο και την ασυδοσία του και ύμνοι στην «υγιή επιχειρηματικότητα».
 
Το άλλο μακρύ χέρι του αστικού κράτους, οι δήμοι, από τη μια «μπατιρημένοι», ελλείψει κρατικής χρηματοδότησης, από την άλλη «ληστές» των πενιχρών λαϊκών εισοδημάτων, το άλλο πρόσωπο της σκληρής φορολόγησης («ανταποδοτικά τέλη» για τις λιγοστές και ανεπαρκέστατες «υπηρεσίες» που προσφέρουν στους πολίτες τους).
 
Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης που αναπαράγουν καθημερινά σε απίστευτο βαθμό την προπαγάνδα του κεφαλαίου. Που μας βομβαρδίζουν με τη «νέα μεγάλη ιδέα του επιχειρείν», που για την Ελλάδα-ψωροκώσταινα εξειδικεύεται στην προώθηση και υποστήριξη της «βαριάς βιομηχανίας του τουρισμού».
 
Κάθε τουριστικός προορισμός και ξενοδοχεία, κάθε χωριό με φυσικές ομορφιές και αρχαιότητες rooms to let, airbnb και δε συμμαζεύεται.
 
Κι ένας λαός σε συντριπτική πλειοψηφία χωρίς ταξικό μπούσουλα. Στους τουριστικούς προορισμούς υψηλής ζήτησης, τολμούμε να πούμε, πολλοί διαπαιδαγωγημένοι από το σύνολο του εσμού στη λογική της γρήγορης «κονόμας», με ανύπαρκτες ή και υποτονικές κοινωνικές ευαισθησίες. Ακόμη κι αν πρόκειται για τη μόρφωση των ίδιων των παιδιών τους. Αλλωστε, αυτή -και μαζί της το δημόσιο σχολείο- έχει τόσο απαξιωθεί  σε αυτές τις μικροκοινωνίες!
 
Η κρίση κατάφερε πλήγματα σ’ αυτές τις θεωρίες και τις επιλογές, όμως σε τουριστικούς προορισμούς που καταφθάνει όλο το enfant gâté της διεθνούς αστικής τάξης και της γκλαμουριάς καλά κρατούν.
 
Τη «νύφη» πλήρωσαν και φέτος οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί. «Κεραμίδι» να βάλουν στο κεφάλι τους σε αυτές τις περιοχές (π.χ. Σαντορίνι, Μύκονος) δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Τα διαθέσιμα σπίτια ελάχιστα, δυσεύρητα και με τσουχτερές τιμές που δεν ανταποκρίνονταν πολλές φορές στην ποιότητα που προσέφεραν. Πού να φθάσει ο πενιχρός μισθός των 700-800 ευρώ όταν μόνον το νοίκι αγγίζει ή και ξεπερνά τα 500 ευρώ; Καταφύγιο για το βράδυ έγιναν ο υπνόσακος, η παραλία, το αυτοκίνητο.
 
Και πένητες και άστεγοι, λοιπόν, οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, που γυρνούν χρόνια τώρα (πολλοί ακόμη και δέκα πέντε χρόνια) στις εσχατιές της Ελλάδας, υπηρετώντας το δημόσιο σχολείο.
 
Οι «ευαίσθητοι» συριζαίοι έκαναν πως κονταροχτυπιούνται με τους «ανάλγητους» δήμους, που δεν εφαρμόζουν τάχα το νόμο. Οι δημαρχαίοι δήλωσαν «ανήμποροι», μιας και δεν διαθέτουν τα απαραίτητα κονδύλια και εμφανίσθηκαν «υπεράνω», στη διαδεδομένη λογική απαλλαγής του αστικού κράτους από τις υποχρεώσεις του έναντι των εργαζόμενων, του «εθελοντισμού». Απευθύνθηκαν στην «ευαισθησία» των πολιτών τους και τους κάλεσαν να «υιοθετήσουν για λίγο έναν εκπαιδευτικό».
 
Το «πινγκ πονγκ» συνεχίζεται ακόμη και τώρα με μπαλάκι τους αναπληρωτές.
 
Η μόνη λύση, οι μαζικοί διορισμοί μόνιμων εκπαιδευτικών, σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων, η κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών εργασίας και οι αξιοπρεπείς μισθοί, που να μπορεί να ζει κανείς μόνον από αυτούς, είναι για την συγκυβέρνηση και τους ιμπεριαλιστές δανειστές ανήκουστο αίτημα. Είναι, όμως, για το εκπαιδευτικό κίνημα, για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους αδιαμφισβήτητος στόχος, για τον οποίο αξίζει να παλέψει κανείς, αν πονά το δημόσιο σχολείο, αν νοιάζεται για τη μόρφωση των παιδιών του λαού.