Ο Λοβέρδος το βρήκε το φάρμακο για τις ελλείψεις διδακτικού προσωπικού στα Πανεπιστήμια. Πρότεινε στους πρυτάνεις να διδάσκουν σ’ αυτά και ομότιμοι (συνταξιούχοι δηλαδή) καθηγητές, χωρίς χρήματα (;), αλλά οι περισσότεροι από τους πρυτάνεις, λέει, δεν το δέχτηκαν.
Και έτσι ναυάγησε αυτή η ευφάνταστη πρόταση που θα έλυνε διά μιας το πρόβλημα, αφού θεωρείται δεδομένο για την αστική εξουσία ότι δεν υπάρχουν λεφτά για το δημόσιο Πανεπιστήμιο.
Ε, λοιπόν, το θράσος του ανθρώπου δε γνωρίζει όρια και είναι ν’ απορεί κανείς πώς αλήθεια φαντάζεται ότι έτσι θα αποκαταστήσει το τρωθέν, λόγω του βίου και πολιτείας του στα υπουργεία Εργασίας και Υγείας, πολιτικό του προφίλ!
Εδώ χιλιάδες νέοι επιστήμονες με ακαδημαϊκά προσόντα ψωμολυσσούν αναζητώντας εργασία και εκατοντάδες άλλοι δε διορίζονται από το υπουργείο Παιδείας ενώ έχουν κριθεί από τις αρμόδιες επιτροπές για θέσεις ΔΕΠ, και ο Λοβέρδος αναζητά τη «λύση» στους ομότιμους (αμφιβάλλουμε, βεβαίως, αν αυτοί αποδέχονται να εργαστούν αφιλοκερδώς, ακόμη και στην εξαιρετική περίπτωση που βρεθούν κάποιοι να δείξουν ενδιαφέρον)! Διότι εξασκεί τελευταίως μετά μανίας την τέχνη «του δημαγωγείν». Που, όμως, δεν κοστίζει, αφού δε θίγει επί της ουσίας την κυβερνητική πολιτική, την οποία, μάλιστα, συνεχίζει να εφαρμόζει αταλάντευτα στην εκπαίδευση.
