Τα περιβόητα Συμβούλια Διοίκησης, τα ανώτατα όργανα ελέγχου και διοίκησης των πανεπιστημίων, όπως ορίζονται από το νόμο Διαμαντοπούλου (4009/11) που ψηφίστηκε πέρσι το καλοκαίρι, και επικυρώθηκαν με ασήμαντες τροποποιήσεις όσον αφορά τη σύνθεσή τους από το νόμο Αρβανιτόπουλου (4076/12), που θα τα απαρτίζουν κατά το ήμισυ περίπου παράγοντες των καπιταλιστών, αποπειρώνται να συγκροτήσουν σε όλα τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας οι πρυτάνεις και το καθηγητικό κατεστημένο. Επί ένα χρόνο οι πρυτάνεις διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους και ορκίζονταν ότι δε θα περάσει η αντιδραστική μεταρρύθμιση της Διαμαντοπούλου και ότι δεν πρόκειται να συγκροτηθούν τα ΣΔ. Κι όμως, δυο βδομάδες πριν εκπνεύσει η διορία που ορίζει ο νόμος Αρβανιτόπουλου για τη συγκρότηση των ΣΔ, στις 25 Οκτώβρη, το ένα μετά το άλλο τα πρυτανικά συμβούλια σε όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, συμπεριλαμβανομένων του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ καθώς και του ΑΠΘ, του δήθεν αριστερού, φιλοσυριζαίου πρύτανη Μυλόπουλου, έπαιρναν εν κρυπτώ και παραβύστω αποφάσεις, ερήμην των φοιτητών και της συντριπτικής πλειοψηφίας των καθηγητών, για τη διενέργεια εκλογών για τα Συμβούλια Διοίκησης. Θέλησαν να πιάσουν στον ύπνο τους φοιτητές και συνολικά την πανεπιστημιακή κοινότητα, καθησυχάζοντάς τους τόσο καιρό ότι δεν υποχωρούν από τις εκπεφρασμένες θέσεις τους ενάντια στην μεταρρύθμιση, όμως μόλις ζύγωσε η ώρα της μάχης, οι πρυτάνεις σε όλη τη χώρα τακίμιασαν με το υπουργείο.
Σε έκτακτη σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στο Λαύριο το Σάββατο, οι πρυτάνεις συνήλθαν σε σώμα προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, να ρίξουν στάχτη στα μάτια των φοιτητών και της υπόλοιπης πανεπιστημιακής κοινότητας και να δηλώσουν ότι είναι ενάντια στο νόμο, αλλά αφού ορίζονται ως υπεύθυνοι από το νόμο Αρβανιτόπουλου για τη διενέργεια των εκλογών των ΣΔ, δεν μπορούν να παρανομήσουν. Στην πραγματικότητα, ο νόμος Αρβανιτόπουλου έδινε αυτό που ήθελαν οι πρυτάνεις, προκειμένου να προχωρήσει η μεταρρύθμιση στις σχολές. Την εξασφάλιση της ολοκλήρωσης της θητείας τους, μετά το ασφυκτικό χρονικό όριο που έθετε ο νόμος Διαμαντοπούλου, και την εξασφάλιση της κρατικής χρηματοδότησης των ιδρυμάτων για το 2012, βάσει των εγκεκριμένων ή εγκριθησόμενων προϋπολογισμών τους. Πριν δυο βδομάδες, το υπουργείο χορήγησε πιστώσεις για το 2012 σε πολλά ιδρύματα, παρά την αρχική άρνησή του, που σε μεγάλο βαθμό οφειλόταν στη διευθέτηση του δημοσιονομικού ζητήματος, των περικοπών που απαιτούν οι διεθνείς πιστωτές μέσω τρόικας, και όχι στην άρνηση εφαρμογής του νόμου-πλαίσιο. Το έναυσμα, λοιπόν, της επίθεσης είχε δοθεί.
Η απάντηση των φοιτητών ήταν άμεση σε αρκετά ιδρύματα της χώρας, όπου το φοιτητικό κίνημα είναι ισχυρό. Από την προηγούμενη βδομάδα σε μια σειρά από σχολές ανά την Ελλάδα πάρθηκαν αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων για καταλήψεις των ιδρυμάτων, διάλυση κάθε απόπειρας εκλογών για ΣΔ και διαγραφή κάθε φοιτητή που θα συμμετάσχει ως υποψήφιος στα ΣΔ. Οι δυνάμεις του Περισσού στα πανεπιστήμια (ΜΑΣ-ΠΚΣ) υπονόμευσαν για άλλη μια φορά την προσπάθεια να δημιουργηθεί κίνημα ενάντια στην εφαρμογή του νόμου, ειδικά απέναντι στην πιο σημαντική διάταξη των νόμων Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, που καθιερώνει πλέον και θεσμικά τους καπιταλιστές ως γενικούς δερβέναγες μέσα στις σχολές. Συγκεκριμένα, την προηγούμενη βδομάδα, απέναντι στα «πλαίσια» κατάληψης που κατέβαζαν οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (κυρίως ΕΑΑΚ), αρνήθηκαν κάθε κουβέντα για κατάληψη, προκρίνοντας «το βάθεμα του περιεχομένου του αγώνα μέσω της αγωνιστικής συμμετοχής στην διαδήλωση του ΠΑΜΕ στις δεκαοχτώ του Οκτώβρη». Δηλαδή, αντί για αγώνα ενάντια στο νόμο-πλαίσιο, οι φοιτητές να κοιτάξουν να μαζικοποιήσουν τις κομματικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ! Κάποιοι πιο «σκληροπυρηνικοί» συνδικαλιστές της ΠΚΣ εξειδίκευαν ακόμη περισσότερο την ατάκα αυτή, λέγοντας ότι δεν πρέπει να προκρίνονται τα μέσα πάλης (κατάληψη) από μόνα τους, γιατί ακόμη και οι φασίστες κάνουν… καταλήψεις! Το μόνιμο μότο του Περισσού: είτε μαζί μας σε ανώδυνες πορείες διαμαρτυρίας είτε προβοκάτορας και φασίστας σε νέες περιπέτειες! Αντίστοιχα η ΑΡΕΝ (νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ στα πανεπιστήμια) εκβίαζε παντού τη μείωση του χρόνου της κατάληψης των σχολών, προκειμένου να συνταχθεί σε κοινό πλαίσιο κατάληψης. Οι δεσμοί της με το καθηγητικό κατεστημένο δεν πρέπει να διασαλευτούν, οπότε προκρίνει πιο «λάιτ» καταστάσεις που δε θα «εξαγριώσουν» το πανεπιστημιακό κατεστημένο και δε θα το φέρουν… ενάντια στα δίκαια αιτήματα των φοιτητών.
Το φοιτητικό κίνημα από τη Δευτέρα βάζει ξανά τη σφραγίδα του σε όλα τα ιδρύματα της χώρας, διαλύοντας κάθε απόπειρα συγκρότησης των ΣΔ. Αυτή τη φορά, όμως, οι εμπνευστές της μεταρρύθμισης αφαίρεσαν και το τελευταίο ψήγμα δημοκρατικότητας που εμφανίζονται να φέρουν, σύμφωνα με τη φαιά προπαγάνδα των ΜΜΕ, ειδικά πριν μερικά χρόνια, όταν εφαρμοζόταν ο νόμος-πλαίσιο της Γιαννάκου για την εκλογή προέδρων και πρυτάνεων με καθολικές εκλογές καθηγητών-φοιτητών. Ο νόμος Αρβανιτόπουλου καθιερώνει την επιστολική και ηλεκτρονική ψήφο στην εκλογή των εσωτερικών μελών του Συμβουλίου, σε περίπτωση δύο διαδοχικών άγονων εκλογικών διαδικασιών. Αν πάλι τούτο δεν καταστεί δυνατόν, τα μέλη διορίζονται υποχρεωτικά και είναι οι αρχαιότεροι καθηγητές της πρώτης βαθμίδας του Ιδρύματος. Αντί για εκλογές, λοιπόν, διορισμοί δοτών από τα τηλέφωνα. Στα χαρτιά μπορεί να φτιάξουν τα ΣΔ, στην πράξη όμως τα ΣΔ θα πρέπει να πάρουν αποφάσεις μέσα στα πανεπιστήμια και εκεί θα τους περιμένει ξανά το φοιτητικό κίνημα.
