Ψηφίστηκε τελικά (την Τετάρτη το βράδυ) μέσα στην εβδομάδα που μας πέρασε, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, το νομοσχέδιο-σκούπα για τα ευρωπαϊκά προγράμματα (Δια Βίου Μάθηση, Διεθνές Πανεπιστήμιο κ.λπ.), στην ουρά του οποίου συμπεριλήφθηκε άρθρο (άρθρο 32), το οποίο ακυρώνει τον Ν. 3518/2006 για τη μονοετή υποχρεωτικότητα στο Νηπιαγωγείο και εκχωρείται το δικαίωμα στους ιδιωτικούς και δημοτικούς παιδικούς σταθμούς να λειτουργούν Νηπιαγωγεία.
Για πρώτη φορά στα χρονικά της δημόσιας εκπαίδευσης, εξαναγκάζεται ο γονιός να καταβάλλει δίδακτρα (τα οποία στους Δήμους καλούνται «τροφεία») για την απόκτηση τίτλου δημόσιου σχολείου, αφού το Νηπιαγωγείο γίνεται υποχρεωτικό για τα νήπια ηλικίας 5-6 ετών (άρα και ο τίτλος για να εγγραφούν στη συνέχεια στο Δημοτικό Σχολείο) και τα Δημόσια Νηπιαγωγεία δεν επαρκούν για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες.
Από την άλλη, για πρώτη φορά, έπειτα από 12 χρόνια (από τη στιγμή δηλαδή που ψηφίστηκαν οι νόμοι της αποκέντρωσης 2218/94 και 2240/94 και έγινε η πρώτη απόπειρα να περάσει η εκπαίδευση, με πρώτα τα Νηπιαγωγεία στους Δήμους) γίνεται σοβαρό βήμα, στην κατεύθυνση υλοποίησης της αποκέντρωσης της δημόσιας εκπαίδευσης, που είχε «παγώσει» έπειτα από τις μεγάλες κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών το 94-95.
Ξαναγυρίζουμε, λοιπόν, στην εποχή του Δημοδιδάσκαλου; Ναι, απ’ ό,τι φαίνεται, αφού ως τώρα, παρά τη σπουδαιότητα αυτού του γεγονότος, δεν έχει ανοίξει μύτη.
Η ΔΟΕ με το ζόρι σέρνεται σε κάποιες ξέπνοες κινητοποιήσεις, τις οποίες ούτε καν ζυμώνει μέσα στους εκπαιδευτικούς και την κοινωνία και δεν κάνει καμιά προσπάθεια να τις στηρίξει με προπαγανδιστικό υλικό. Οι εκπαιδευτικοί -ακόμα και αυτοί οι Νηπιαγωγοί- περί άλλα τυρβάζουν.
Βεβαίως, μπορεί ο ίσκιος του κλεισίματος της μεγάλης φετινής απεργίας τους να έπεσε βαρύς, μιας και σε επίπεδο αιτημάτων η απεργία δεν κέρδισε, αυτό όμως δεν αποτελεί, σε καμιά περίπτωση, δικαιολογία για την τωρινή απραξία τους, σ’ ένα τόσο σπουδαίο ζήτημα, που θα σηματοδοτήσει το ξήλωμα του πουλόβερ για όλη τη Δημόσια Εκπαίδευση.
Στόχος όλων των κυβερνήσεων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι ο περιορισμός των κρατικών δαπανών για την Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια («κοινωνικές δαπάνες»). Μάρτυρας γι’ αυτό είναι η καθημερινή πρακτική, αλλά και η μείωση των κοινωνικών δαπανών σε ποσοστό επί του ΓΚΠ, καθώς και οι συχνές αναφορές σε πρότυπα, όπως π.χ. το περίφημο Φινλανδικό ή σκανδιναβικό μοντέλο, το οποίο λειτουργεί με τη συμμετοχή των «τοπικών κοινωνιών».
Είναι, λοιπόν, σίγουρο πως προς το στόχο αυτό βαδίζει και η τωρινή αποκέντρωση του Νηπιαγωγείου και στη συνέχεια όλης της εκπαίδευσης. Το πέρασμα στους Δήμους και στους ιδιώτες (οι σχολάρχες πανηγυρίζουν γιατί κατήγαγαν μια ακόμη νίκη και πέτυχαν να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν την πελατεία τους) δε γίνεται για να αναβαθμιστεί η αποκεντρωμένη διοίκηση -αυτό είναι μόνο μια παράπλευρη συνιστώσα- αλλά για να απαλλαγεί, με τρόπο εύσχημο, το αστικό κράτος από την υποχρέωσή του να παρέχει Δημόσια, Δωρεάν Παιδεία σε όλο το λαό.
