Η απεργία διάρκειας των καθηγητών, που ξεκίνησε δυναμικά, μας δίνει την αφορμή να επαναφέρουμε στη συζήτηση πρακτικές και συμπεράσματα-αποστάγματα της μακράς εμπειρίας του εργατικού κινήματος, που τα τελευταία χρόνια ξεχάστηκαν είτε διαστρεβλώθηκαν από την αβάστακτη και καταθλιπτική επικράτηση του ρεφορμισμού και την υποχώρηση του συλλογικού προς χάριν του ατομικού συμφέροντος.
Η απεργία διάρκειας δεν είναι μια οποιαδήποτε απεργία.
Πρώτον γιατί ο κλάδος που τη «σηκώνει» υφίσταται κατά τη διάρκειά της βαριά οικονομική αιμορραγία, πράγμα σημαντικότατο αν αναλογισθεί κανείς τους πενιχρούς μισθούς και τα μεροκάματα και τις δυσκολίες επιβίωσης.
Δεύτερο, γιατί απαιτεί η πηγή των δυνάμεων να είναι ανεξάντλητη, να διαθέτει επιμονή, σταθερότητα στη συμμετοχή και τον προσανατολισμό, εφευρετικότητα και αποφασιστικότητα.
Τρίτο, γιατί ανεβάζει τον πήχυ της σύγκρουσης πολύ ψηλά και επομένως είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει το μένος του αστισμού.
Το πρώτο στοιχείο απαιτεί γερό απεργιακό ταμείο, απαιτεί την οικονομική στήριξη των αγωνιζόμενων απ’ όλη την εργαζόμενη κοινωνία.
Το δεύτερο προϋποθέτει τη μέγιστη δυνατή συμμετοχή. Και μάλιστα την ενεργητική συμμετοχή. Κάθε απεργός πρέπει να κάνει δική του υπόθεση τον αγώνα, να ξεκόψει οριστικά από την επικίνδυνη νοοτροπία της ανάθεσης. Να μετέχει στη λήψη των αποφάσεων και στην υλοποίησή τους. Οταν οι εργαζόμενοι ενεργούν υπό αυτές τις προϋποθέσεις, ο αγώνας είναι δικιά τους ιερή υπόθεση και επειδή από τα οποιαδήποτε θετικά αποτελέσματά του θα ωφεληθεί το σύνολο (ακόμα και αυτοί που έχουν επιλέξει να μη συμμετέχουν), είναι δικαίωμα των απεργών να εφαρμόσουν το «νόμο και το δίκιο του απεργού». Η βρόμικη θεωρία του «δικαιώματος στην εργασία», που λάνσαρε το ΠΑΣΟΚ την περίοδο του έντονου ατομισμού, ευλόγησε και απενοχοποίησε την απεργοσπασία. Για τη διασφάλιση, λοιπόν, της απεργίας είναι απαραίτητες οι απεργιακές επιτροπές που καθημερινά, ακούραστα και αποφασιστικά θα αναλαμβάνουν δράση.
Την ίδια στιγμή πρέπει να δυναμώνει η προπαγάνδιση της απεργίας, με μέτωπο όχι μόνο προς τους ταλαντευόμενους συναδέλφους, αλλά προς όλη την εργαζόμενη κοινωνία και ειδικά προς τους κοντινούς συμμάχους, που στην προκειμένη περίπτωση είναι οι εκπαιδευτικοί των υπόλοιπων βαθμίδων, οι μαθητές, και οι γονείς τους. Καθημερινό μέλημα και στόχος να γεμίσει η δεξαμενή των αγωνιστών, που θα απεργούν, θα κάνουν καταλήψεις σχολείων, θα συμπαρίστανται με μύριους τρόπους.
Ο μακρόχρονος απεργιακός αγώνας απαιτεί σχεδιασμό και εκτός από τη στρατηγική (τα αιτήματα που προβάλλει και απαιτεί να ικανοποιηθούν) έχει και τακτική. Η πολυμορφία των δράσεων, αλλά και το ανέβασμά τους σε υψηλότερα επίπεδα είναι απαραίτητα στοιχεία για να κρατούν ψηλά το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή των απεργών, να συγκινούν και να συνεγείρουν την εργαζόμενη κοινωνία-σύμμαχο, αλλά και να στριμώξουν άγρια τον ταξικό αντίπαλο.
Το τρίτο στοιχείο προϋποθέτει τη μέγιστη δυνατή αποφασιστικότητα από την πλευρά των απεργών. Κανείς δεν μπορεί να τρέφει αυταπάτες ότι η απεργία διάρκειας θα είναι ένας εύκολος περίπατος, ειδικά σήμερα, που επικρατεί το δόγμα «της μηδενικής ανοχής», ώστε να προωθούνται ακώλυτα τα αντεργατικά μνημονιακά μέτρα. Να είμαστε σίγουροι ότι η κυβέρνηση, μπροστά στον κίνδυνο να γενικευτεί η αναταραχή και στην προοπτική να μπει στον αγώνα η μαθητική νεολαία (το κίνημα των μαθητικών καταλήψεων είναι απρόβλεπτο και δεν είναι εύκολο να χειραγωγηθεί), θα σκληρύνει τη στάση της. Η επιστράτευση, παρά τις έως τώρα κάλπικες διαβεβαιώσεις του Αρβανιτόπουλου, δεν είναι μια απίθανη εξέλιξη. Συνεπώς, η επιτυχία του αγώνα προϋποθέτει το σπάσιμο της αστικής νομιμότητας και την προετοιμασία των απεργών από τώρα σε αυτή την κατεύθυνση, ώστε η «ανυπακοή» να μην καταντήσει μια κούφια διακήρυξη.
Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να τρέφουν καμιά εμπιστοσύνη στην αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η οποία την κρίσιμη στιγμή είναι σίγουρο ότι θα υπονομεύσει και θα πουλήσει τον αγώνα. Πρέπει να ξεκόψουν μαζί της πολιτικά και οργανωτικά, παίρνοντας την υπόθεση του αγώνα στα χέρια τους.
Προσηλωμένοι οφείλουν να είναι στην ικανοποίηση των αιτημάτων τους, που στην περίπτωση της απεργίας των καθηγητών, προστατεύουν το δικαίωμα στη μόρφωση, τη ζωή και την εργασία και να μην αποδέχονται να γίνουν έρμαια στα μικροκομματικά συμφέροντα των ρεφορμιστικών κομμάτων, «δουλεύοντας» στην ουσία για την αναρρίχησή τους στην εξουσία και τη διαχείριση του συστήματος.
Η απεργία διάρκειας, λοιπόν, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Οι εργαζόμενοι μπαίνουν σ’ αυτή παίρνοντας πολλά ρίσκα, γι’ αυτό και επιθυμούν διακαώς να νικήσουν. Και πρέπει να ‘χουμε κατά νου, και προπαντός να το έχουν αυτό χωνέψει οι ταξικοί συνδικαλιστές που μετέχουν στον αγώνα, ότι η ταξική συνειδητότητα (που επιτρέπει στο κίνημα να ξανασηκώνεται μετά από την ήττα) σήμερα είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Αρα μια ήττα θα είναι οδυνηρή για το κίνημα και θα περάσει καιρός για να ξανασηκώσει κεφάλι. Γι’ αυτό πρέπει να τα δώσουν όλα ώστε η απεργία να νικήσει.
