Από την προηγούμενη βδομάδα τα μίντια των εθνικών εργολάβων εμφανίζουν την κυβέρνηση «διχασμένη» για το εύρος των απολύσεων των διοικητικών υπαλλήλων. 889 νέες θέσεις ζητά με «διαρροές» το υπουργείο Παιδείας, 500 ανταπαντά το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Ο Λοβέρδος αξιοποιεί τις παλιές καλές του γνωριμίες στη δημοσιογραφική πιάτσα, προκειμένου να φιλοτεχνήσει το προφίλ του… φιλεργατικού. Το πραγματικό πρόβλημά του, όπως ο ίδιος δήλωσε δημόσια, ήταν ότι μόλις ανέλαβε τα ηνία του υπουργείου Παιδείας, έπρεπε να απολύσει κόσμο. Θα το κάνει λίαν συντόμως, όμως, αφού πρώτα περάσει από την κολυμβήθρα του τηλεοπτικού Σιλωάμ. Αυτό έλειπε δα, αυτός που κατεδάφισε την κοινωνική ασφάλιση, τσάκισε τα Ταμεία και μετά περιέλαβε την Υγεία, καμαρώνοντας επί δυο χρόνια ότι ήταν ο… μνημονιακότερος των μνημονιακών υπουργών, να έχει πρόβλημα με τις απολύσεις στα πανεπιστήμια.
Στην πραγματικότητα, ούτε καυγάς υπάρχει ανάμεσα στον ίδιο και στον ομόλογό του υπουργό του ΥΔΜΗΔ Μητσοτάκη για το εύρος των απολύσεων των διοικητικών, ούτε βέβαια κανένας διχασμός στη κυβέρνηση. Στο ίδιο έργο θεατές, για μια ακόμη φορά, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί επικοινωνιακούς ελιγμούς, μπας και διατηρήσει τους εναπομείναντες ψηφοφόρους του, που επιμένουν στην «υπευθυνότητα» της μνημονιακής πολιτικής με «προοδευτικό» πρόσημο. Η ΝΔ, από την άλλη, δείχνει την απαιτούμενη ανοχή, γιατί ποντάρει εξαρχής στα φασιστικά αντανακλαστικά που έχουν καλλιεργηθεί χρόνια τώρα στο ακροατήριο των «νοικοκυραίων» –και όχι μόνο– για τους «τεμπέληδες» εργαζόμενους στο Δημόσιο, άρα και για τους διοικητικούς των πανεπιστημίων. Ετσι, στελέχη της ΝΔ φτάνουν στο σημείο να θέτουν δημόσια φασιστικά διλήμματα: γιατί να μην επαναπροσληφθούν οι καθαρίστριες που τρώνε το ξύλο της αρκούδας και να προσληφθούν οι διοικητικοί; Λες και οπωσδήποτε κάποιος από τους δύο πρέπει να χάσει τη δουλειά του.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση στο σύνολό της βολεύεται μια χαρά, προκαλώντας σύγχυση σε τμήμα των διαθέσιμων, που νομίζει ότι κάτι μπορεί να βγει από την υποτιθέμενη διένεξη. Το πνεύμα της συλλογικότητας και της επαγρύπνησης του τρίμηνου απεργιακού αγώνα έδωσε τη θέση του στον ατομισμό και την απογοήτευση. Αρκετοί διαθέσιμοι πίστεψαν στη μεγάλη απάτη που στήθηκε από το υπουργείο Παιδείας, με συνεργούς το καθηγητικό κατεστημένο και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία του ΕΜΠ, προκειμένου να σπάσουν την απεργία στο Πολυτεχνείο και να χαντακώσουν τον πολύμηνο αγώνα τους. Τώρα που η απάτη αποκαλύπτεται με απόλυτη λαμπρότητα, τα κουράγια είναι ελάχιστα. Οι αλλεπάλληλες υποσχέσεις, συνοδευόμενες από τις αντίστοιχες διαψεύσεις, παραλύουν τον κόσμο, που μέχρι πριν ένα χρόνο πίστευε ότι θα έχει σταθερό εισόδημα για να φροντίσει τις ανάγκες της οικογένειάς του, και η διαύγεια του αγωνιστή δίνει τη θέση της στην πίστη στα θαύματα.
Εσπευσμένα, λοιπόν, μετά τη λήξη της προθεσμίας της πρώτης φουρνιάς των διαθεσίμων, η κυβέρνηση έσπευσε να καταθέσει τροπολογία για παράταση της διαθεσιμότητας επί πέντε μέρες, προκειμένου όλοι οι διαθέσιμοι να καταθέσουν τα χαρτιά τους για την κινητικότητα των διαθέσιμων υπαλλήλων, δηλαδή την ένταξή τους σε νέους φορείς υποδοχής, εφόσον γίνουν δεκτοί λόγω προσόντων και βαθμολογικής κατάταξης. Εντέλει, 600 θέσεις διατίθενται όλες κι όλες σε όλη την Ελλάδα για πάνω από 1.100 διαθέσιμους. Ενας στους δυο, τουλάχιστον, διαθέσιμους θα απολυθεί. Και βέβαια, τα χειρότερα έπονται.
Μέσα στη δίνη της τηλεοπτικής «διένεξης», ο Λοβέρδος ζητάει ταχύτατα την πραγματοποίηση αξιολόγησης των οργανογραμμάτων κάθε ιδρύματος, για να παρθούν εκ νέου αποφάσεις για τις ανάγκες των πανεπιστημίων. Αφήνει μάλιστα να εννοηθεί με νόημα, ότι μπορεί να προκύψουν συμπληρωματικές ανάγκες, οπότε θα προκηρυχτούν επιπλέον θέσεις. Εδώ, βέβαια, είναι η μεγάλη παγίδα. Δεν πρόκειται κανένας «ανεξάρτητος» αξιολογητής να βγάλει πόρισμα ότι τα πανεπιστήμια χρειάζονται περισσότερες θέσεις, όταν η τρόικα και η κυβέρνηση ζητάει αίμα. Ισα-ίσα που η αξιολόγηση θα οδηγήσει σε εύρεση νέου «πλεονάζοντος προσωπικού» μέσα στα πανεπιστήμια, με τις συμβάσεις των ΙΔΑΧ να δέχονται αμέσως τα πρώτα πυρά. Αυτό, άλλωστε, ήταν εξαρχής το σχέδιο της κυβέρνησης, που προχώρησε στις διαθεσιμότητες των διοικητικών χωρίς να προηγηθεί «αξιολόγηση». Υπολόγιζαν ότι θα υπάρχει και δεύτερος γύρος απολύσεων, όταν θα το ζητούσε η τρόικα.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση κατάφερε να μετατρέψει τους εργαζόμενους σε πολιορκητικό κριό για την εφαρμογή της αντιδραστικής μεταρρύθμισης Διαμαντοπούλου. Ο Αρβανιτόπουλος παρουσιαζόταν άτεγκτος, ότι δε θα υλοποιήσει τη συμφωνία-απάτη της «επαναπρόσληψης όλων», αν δεν εκπονούνταν και ψηφιζόταν ο εσωτερικός κανονισμός που προέβλεπε ο νόμος Διαμαντοπούλου για κάθε ίδρυμα. Με πρόσχημα τη «σωτηρία» των εργαζόμενων, το καθηγητικό κατεστημένο τόσο του ΕΜΠ όσο και του ΕΚΠΑ προχώρησε στη διαμόρφωση του εσωτερικού κανονισμού που προβλέπει πειθαρχικά μέτρα σε βάρος των φοιτητών και αφήνει ορθάνοιχτα τα παράθυρα για την άλωση των πανεπιστημίων από επιχειρηματικά συμφέροντα. Και για τους εργαζόμενους δεν εξασφάλισαν καμία σωτηρία, και πέρασαν τα αντιδραστικά μέτρα που δήλωναν το 11 ότι θα τα πολεμούσαν αμείλικτα στην πράξη!
