Στην εκπνοή των πανελλαδικών εξετάσεων, που το ενδιαφέρον των υποψηφίων είναι αυξημένο και η αγωνία τους στο κατακόρυφο, για το αν τελικά θα κατορθώσουν να κάνουν πράξη τα όνειρά τους, είχαμε πάλι τις «διαβεβαιώσεις» (για πολλοστή φορά) του υπουργού Παιδείας ότι τον Ιούνιο του 2020 θα εφαρμοστεί το νέο σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
«Ο Κ. Γαβρόγλου αρνήθηκε ότι ο ίδιος ή στελέχη της κυβέρνησης υποστήριξαν ποτέ την ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση χωρίς εξετάσεις. Εμείς δεν μιλήσαμε για ελεύθερη πρόσβαση του τύπου όποιος θέλει μπαίνει όπου θέλει. Εχουμε πει για ελεύθερη πρόσβαση ως ένα αντίβαρο σε αυτό το πράγμα που γίνεται σήμερα υπογράμμισε ο Κ. Γαβρόγλου τονίζοντας ότι σε όλα τα μέρη του κόσμου οι μαθητές μπαίνουν είτε με εισαγωγικές εξετάσεις είτε με το απολυτήριο. Και το απολυτήριο εάν θέλεις να πάρεις πρέπει να δώσεις εξετάσεις»: Η Αυγή 30/6/2018.
Μετά τη δημοσιοποίηση της πρότασης του υπουργείου Παιδείας για το Λύκειο, το «αναβαθμισμένο» απολυτήριο και τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια, ξεκαθαρίσαμε για το πού κατέληξε ο «διαχρονικός προβληματισμός στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ» για την ελεύθερη πρόσβαση: Σε ένα Λύκειο για λίγους και εκλεκτούς, απόλυτα υποταγμένο στην προσπάθεια εισαγωγής στα Πανεπιστήμια, με την Γ΄τάξη του φροντιστήριο, με αξιολογικές διαδικασίες πανελλαδικού χαρακτήρα και υψηλούς ταξικούς φραγμούς (διπλές πανελλαδικές εξετάσεις).
Τέρμα, λοιπόν, τα ψέματα και τα επικοινωνιακά παιχνίδια των συριζαίων, που παίζουν με τον πόθο της νεολαίας για πανεπιστημιακή εκπαίδευση και επαγγελματική αποκατάσταση.
Ελεύθερη πρόσβαση: Με τα συμφέροντα τίνος είσαι;
Ο παραπάνω τίτλος της Κόντρας (αρ. φύλ. 900) υπογραμμίζει το κομβικό σημείο από το οποίο πρέπει να ξεκινά κάθε αγωνιστής, κάθε ταξικός άνθρωπος για να τοποθετηθεί στο ζήτημα της ελεύθερης πρόσβασης στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση.
Ενάμιση χρόνο μετά, ξαναθυμίζουμε τί σημειώναμε τότε, χωρίς ν’ αλλάξουμε ούτε ένα «και» μιας και τα επιχειρήματα των συριζαίων, καθώς και τα ψεύδη τους παραμένουν ίδια κι απαράλλαχτα.
Καταρχάς να σημειώσουμε ότι όλες οι εκπαιδευτικές βαθμίδες λειτουργούν στο έδαφος του ταξικού διαχωρισμού της κοινωνίας. Τα παιδιά της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων έρχονται στο σχολείο με ένα πολύ βεβαρημένο μπαγκράουντ (οικονομικό, μορφωτικό, πολιτιστικό), που παίζει καθοριστικό ρόλο στη μορφωτική τους πορεία. Το μικρό ποσοστό των εξαιρέσεων, που διαθέτει πολύ ισχυρά ψυχικά και διανοητικά αποθέματα και κατορθώνει να φθάσει στην ανώτατη βαθμίδα και μάλιστα στις πανεπιστημιακές σχολές, που θεωρούνται περιζήτητες και υψηλού κοινωνικού γοήτρου, απλώς επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Τα παιδιά αυτά, παιδιά ενός κατώτερου θεού, έχουν γενικά επίγνωση των δυνατοτήτων τους, ατομικών και οικογενειακών. Συνεπώς, το επιχείρημα ότι αυτά θα επιδιώξουν μαζικά την είσοδό τους στις σχολές υψηλής ζήτησης με τις μεγάλες απαιτήσεις και τις αυξημένες δυσκολίες σε περίπτωση που υπάρξει ελεύθερη πρόσβαση, είναι κάλπικο. Ακόμη και στην περίπτωση που θεωρήσουμε ότι αυτό θα συμβεί στην αρχή, είναι σίγουρο ότι στη συνέχεια το φαινόμενο θα ατονήσει, καθώς δεν έχουν εκλείψει τα βαρίδια του ταξικού διαχωρισμού, ενώ και οι δυσκολίες φοίτησης είναι πολύ μεγάλες.
Ενα άλλο επιχείρημα που ακούγεται είναι ότι η κοινωνία «μας» διαθέτει πληθώρα πτυχιούχων που το σύστημα δεν μπορεί να απορροφήσει. Για να απαντήσουμε σε αυτή την ένσταση ας θέσουμε τα ακόλουθα ερωτήματα:
♦ Γιατί να υπάρχουν αδιόριστοι εκπαιδευτικοί και τα τμήματα να είναι πληθωρικά; Γιατί, π.χ. να γίνονται δεύτερες και τρίτες αναθέσεις μαθημάτων στους εκπαιδευτικούς και να μη διορίζονται οι αντίστοιχες ειδικότητες; Γιατί να συγχωνεύονται και να καταργούνται τμήματα; Γιατί το δημόσιο σχολείο να λειτουργεί με τη στήριξη χιλιάδων αναπληρωτών και ωρομίσθιων που κοστίζουν φθηνά και όχι με μόνιμους εκπαιδευτικούς; Δε θα ήταν σε όφελος της εκπαιδευτικής διαδικασίας αν όλα αυτά δεν ίσχυαν;
♦ Γιατί όλα τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να μην έχουν πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης και αυτό να μην είναι πλήρως στελεχωμένο όπως αρμόζει, ώστε να καλύπτονται όλες οι πραγματικές τους ανάγκες;
♦ Γιατί η κοινωνική μέριμνα να είναι είδος υπό εξαφάνιση τη στιγμή που π.χ. χιλιάδες παιδιά είναι εκτός παιδικών σταθμών και οι γέροντες δεν έχουν τη βοήθεια που χρειάζονται;
♦ Γιατί το δημόσιο σύστημα υγείας να καταρρέει και να υπάρχουν χι-λιάδες άνεργοι νοσηλευτές; Γιατί οι άρρωστοι να ταλαιπωρούνται στις ουρές και οι γιατροί να έχουν το δικαίωμα να κάνουν απογευματινά ιατρεία μέσα στα δημόσια νοσοκομεία επί πληρωμή αντί να είναι πλήρως απασχολούμενοι στο δημόσιο, δωρεάν σύστημα υγείας; Γιατί οι πανεπιστημιακοί γιατροί να έχουν το δικαίωμα να διατηρούν ιατρείο εκτός του δημόσιου νοσοκομείου; Γιατί οι ακριτικές περιοχές, τα νησιά να ταλαιπωρούνται από έλλειψη ιατρικής φροντίδας και οι κάτοικοι να κινδυνεύουν; Γιατί, τέλος, να υπάρχουν άπειρα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και θεραπευτήρια με συνθήκες εργασιακής γαλέρας για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και όχι ένα σύστημα αποκλειστικής δημόσιας δωρεάν υγείας με αξιοπρεπείς όρους εργασίας των εργαζόμενων;
♦ Γιατί να υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι μηχανικοί και άλλοι που φυτοζωούν, χιλιάδες τεχνικοί που ψάχνουν δουλειά και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Δεν έχει ανάγκη η χώρα από υποδομές όλων των ειδών, που θα καλυτερέψουν τη ζωή;
♦ Μήπως τελικά τα παιδιά των πλούσιων αστικών στρωμάτων δε σπουδάζουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, ακόμη κι αν αποτύχουν στις εδώ εισαγωγικές εξετάσεις;
Θα μπορούσε κανείς να απαριθμήσει άπειρα παραδείγματα, αλλά νομίζουμε ότι έχει ήδη καταδειχτεί το πρόβλημα. Το ουσιαστικό ζήτημα είναι από ποια πλευρά τοποθετεί κανείς τον εαυτό του. Τα συμφέροντα ποιας τάξης θέλει να υπηρετήσει.
Οταν σκοπός είναι να υπηρετήσεις το κεφάλαιο και πολύ περισσότερο σήμερα να διαχειριστείς την κρίση προς όφελός του, όπως κάνουν οι συριζαίοι, τότε μηχανεύεσαι χίλιους δυο τρόπους να μειώσεις δραστικά τις κοινωνικές δαπάνες, σχεδόν να τις εξαφανίσεις, χίλιους δυο «κόφτες», χίλιους δυο τρόπους να υψώσεις ταξικούς φραγμούς, που θα πλήξουν την ιστορικά διαμορφωμένη τάση της ελληνικής εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας της για πανεπιστημιακή μόρφωση και θα αποτρέψουν τη δημιουργία του «στρατού της κοινωνικής ανατροπής».
Δεν ισχυριζόμαστε βέβαια ότι η ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια θα άρει όλους τους ταξικούς φραγμούς, που είναι συνυφασμένοι με τον καπιταλισμό και πλήττουν τα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Θα ανακουφίσει, όμως τη νεολαία της εργαζόμενης κοινωνίας και θα αποδεσμεύσει το Λύκειο σε σημαντικό βαθμό από την αγωνία για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Χρήματα, λοιπόν, απαιτούνται και ισχυρή θέληση να υπερασπίσεις τα συμφέροντα του προλεταριάτου, κάτι που δε διαθέτουν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου.
Παρόλ’ αυτά η προβολή του αιτήματος της ελεύθερης πρόσβασης από το κίνημα έχει τεράστια σημασία γιατί, εκτός των άλλων, καταδεικνύει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού, ενισχύει την πεποίθηση ότι μόνο η προοπτική μια άλλης κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι η μόνη ρεαλιστική λύση και ότι αξίζει να παλέψουμε γι’ αυτό.
Γιούλα Γκεσούλη
