Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Ν. Σταύρου, επίτιμο καθηγητή Διεθνών Υποθέσεων του Χάρβαρντ, ο οποίος χρημάτισε και πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και διευθυντής του Προγράμματος Αποφοίτησής του, δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία (10-3-07). Ανεξάρτητα από τις απόψεις που διατυπώνει ο κ. καθηγητής, όπως π.χ. για «μη κερδοσκοπικά» πανεπιστήμια υπό προϋποθέσεις, απόψεις που έχουν να κάνουν με τη θέση του και τις επιλογές της προσωπικής του καριέρας, αξίζει να δει κανείς τα λεγόμενά του για τις επιχειρούμενες αλλαγές στα Πανεπιστήμια στην Ελλάδα (νόμος πλαίσιο), αφού ο ίδιος βρίσκεται στην καρδιά των αναδιαρθρώσεων που επιβάλουν στην ανώτατη εκπαίδευση το κεφάλαιο και οι πολιτικοί διαχειριστές του και φυσικά στην μητρόπολη του καπιταλισμού. Οι απόψεις που διατυπώνει βρίσκονται στον αντίποδα, θα ‘λεγε κανείς, των όσων ειπώθηκαν από διάφορους άλλους πανεπιστημιακούς ξένων Πανεπιστημίων, ελληνικής καταγωγής, που λίγο καιρό πριν την ψήφιση του νόμου πλαισίου αποτέλεσαν τις ζαρντινιέρες της Μ. Γιαννάκου στο διάλογο-παρωδία. Ο Ν. Σταύρου χαρακτήρισε το νόμο πλαίσιο «γραφειοκρατικό τερατούργημα» «το οποίο εάν υιοθετηθεί, θα εκπληρώσει δύο επιζήμια πράγματα: α) θα διαλύσει το ανώτερο (σ.σ. εννοεί τα ανώτατα ιδρύματα) εκπαιδευτικό σύστημα, όπως το γνωρίζουμε και β) με τον καιρό, θα καταστήσει υπεύθυνες για την αναδόμησή του τις μυθικές “δυνάμεις αγοράς” που θα κατευθύνονται από την αντικοινωνική αρχή της “προσφοράς και της ζήτησης”».
Συμπλήρωσε επίσης πως «θα ανοίξει την πόρτα σε ξένα εκπαιδευτικά καρτέλ που καραδοκούν να μετατρέψουν τα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης σε υπό σύμβαση εταίρους τους». Αναφερόμενος στα δυτικά εκπαιδευτικά συστήματα, τα οποία μιμείται ο νόμος πλαίσιο, τόνισε ότι αυτά «οπισθοδρομούν προς το ρεύμα του «ελιτισμού» της δεκαετίας του 1930 και έχουν θεσμοθετήσει ένα σαφή διαχωρισμό εργασίας: η ελίτ των ιδιωτικών ιδρυμάτων θα κάνει την πνευματική εργασία και τα υπόλοιπα θα αναλάβουν το πρακτικό έργο της παραγωγής εργατικού δυναμικού για τον αγώνα της πληροφόρησης». Κάποιοι άνθρωποι -είπε- ονομάζουν αυτή την τάση «εκσυγχρονισμό», αλλά μια καλύτερη ονομασία θα ήταν φεουδαλισμός υψηλής τεχνολογίας.
Περιέγραψε «Πανεπιστήμια για το κέρδος» στις Ηνωμένες Πολιτείες (που λειτουργούσαν μάλιστα από ένα κινούμενο τροχόσπιτο) τα οποία «κάλυπταν μια ανάγκη» στην «αγορά πιστοποίησης ταλέντων», από τα οποία εκείνοι που χρειάζονταν ένα πτυχίο μπορούσαν να το αγοράσουν με 2500 δολάρια. Σήμερα αυτό το «Πανεπιστήμιο» της Αριζόνα, ανταποκρινόμενο στις ανάγκες της αγοράς, ψάχνει ανά τον κόσμο «σπουδαστικά θύματα» που διαθέτουν υπολογιστή, προκειμένου να τα καταχωρήσει ως μαθητές του.
Χωρίς περιστροφές ο κ. Σταύρου είπε ότι τα 10 καλύτερα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ (Χάρβαρντ, Γιελ, Πρίνστον κ.λ.π.) «υπήρξαν και είναι προμαχώνας της ελίτ» και ότι το Χάρβαρντ «δέχθηκε τον πρώτο και μοναδικό μαύρο στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών, τον Ραλφ Μπαντς, το 1934». Με ειλικρίνεια μίλησε για την προσφορά των δημόσιων Πανεπιστημίων, λέγοντας ότι η «μερίδα του λέοντος της ακαδημαϊκής έρευνας, της επιστημονικής προόδου, των καινοτομιών στην Ιατρική, των εξερευνήσεων στο Διάστημα και στο περιβάλλον, της εξέλιξης των πολιτικών δικαιωμάτων, της ανοδικής κοινωνικής πορείας και του πολιτικού χώρου ήταν επιτεύγματα δημόσιων ιδρυμάτων και όχι των ιδρυμάτων τα οποία φαίνεται να είναι ο προορισμός που προτιμούν οι “λακέδες” της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής αφρόκρεμας».
Ενας, λοιπόν, καταξιωμένος -σύμφωνα με όλα τα διεθνή και ντόπια πρότυπα, τα οποία αποδέχεται και η Γιαννάκου και όλο το σύστημα- πανεπιστημιακός, που εντούτοις δεν έχασε την ειλικρίνειά του, κάνει σκόνη το νόμο πλαίσιο και τις επιχειρούμενες αλλαγές στα ΑΕΙ.
Για το τέλος της συνέντευξής του φυλάει ένα ακόμα χτύπημα για τη φιλοσοφία των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων και του νόμου πλαισίου. «Ο νόμος ανοίγει διάπλατα την πιθανότητα μετατροπής του (Πανεπιστημίου) σε μια επέκταση της παγκόσμιας εκπαιδευτικής βιομηχανίας (όπως λέγεται εδώ), που τώρα παράγει μάγους της τεχνολογίας και δήθεν διανοούμενους. Ανοίγει, επίσης, διάπλατα τις πύλες για “πολλά χρήματα”, για “συμβόλαια για έρευνα” από ελληνικά ιδρύματα (όπως θα έλεγε ο Τζορτζ Σόρος, ο ταχύτερος τρόπος για να ελέγξεις μια κοινωνία είναι ο έλεγχος της ελίτ) και θα χρησιμεύει σαν μαγνήτης για τους παγκόσμιους χρηματοδότες, ούτως ώστε να “νοικιάζουν” το ελληνικό μυαλό προς επιδίωξη αμφίβολων προγραμμάτων» κατέληξε.
