Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θυμούνται την εποχή που οι μαθητές, με βροχή, με κρύο, με χιόνια, ήταν αναγκασμένοι να διανύουν μια μεγάλη απόσταση κάθε μέρα για να πάνε στο σχολείο (τα σχολεία ήταν ελάχιστα σε κάθε πόλη). Σ’ αυτό μαζεύονταν και τα παιδιά των γύρω χωριών σκαρφαλωμένα σε καρότσες φορτηγών είτε επιβαίνοντας σε λεωφορεία ή αγοραία ταξί, που μίσθωναν οι κοινότητες. Στην εποχή του ΄50 και του ’60, λοιπόν, επιθυμεί να μας γυρίσει το υπουργείο Παιδείας, ανακαλύπτοντας ότι το μέτρο είναι «παιδαγωγικό»!
Είναι παιδαγωγικό ο μαθητής να διανύει καθημερινά μια απόσταση μέχρι 10 χιλιόμετρα (φανταστείτε τα πρωτάκια), τη στιγμή μάλιστα που το υπουργείο έχει περιορίσει δραστικά τη δωρεάν μετακίνηση των μαθητών. Με απύθμενο θράσος, το υπουργείο υποστηρίζει ότι «βασικοί στόχοι είναι η ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης, ο εξορθολογισμός στη διασπορά των σχολικών μονάδων, ώστε να διευκολύνεται και να υποστηρίζεται η εφαρμογή καινοτόμων μεθόδων διδασκαλίας σε όλους τους μαθητές της επικράτειας»!
Η Διαμαντοπούλου, φανατική υποστηρίκτρια του Μνημονίου, αφού ξεπάτωσε κάθε υποστηρικτικό μέτρο προς τους μαθητές και τη μαθησιακή διαδικασία (τάξεις υποδοχής, ένταξης, ουσιαστική κατάργηση της πρόσθετης διδακτικής στήριξης και της δωρεάν μεταφοράς των μαθητών στα δυσπρόσιτα σχολεία της χώρας, κ.λπ.), βάλθηκε τώρα να προχωρήσει στις εκτεταμένες συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων και στη συγκρότηση πολυπληθών τμημάτων, με γνώμονα, βέβαια, πάντα το σλόγκαν «πρώτα ο μαθητής»!
