Τις 204 είχαν φτάσει οι καταλήψεις Σχολών ΑΕΙ και ΤΕΙ, το βράδυ της περασμένης Τετάρτης. Ελάχιστες Σχολές ΑΕΙ δεν έχουν μπει ακόμα στο χορό, ενώ σιγά-σιγά μπαίνουν και τα ΤΕΙ, παρά τη λυσσώδη προσπάθεια της ΚΝΕ να τα κρατήσει εκτός (η ίδια προσπάθεια έγινε και στα ΑΕΙ και οδήγησε στην πλήρη απομόνωση της παράταξης του Περισσού).
Η υπουργός Παιδείας έχασε εντελώς την ψυχραιμία της (φαίνεται πως συμβουλεύτηκε το φίλο της το Χρυσόδουλο και όχι τους πιο ψύχραιμους μέσα στην κυβέρνηση) και εξετράπη σε ύβρεις κατά των πανεπιστημιακών, που αποφασίζουν απεργίες διαρκείας (αυτή είναι η εισήγηση της ΠΟΣΔΕΠ στους Συλλόγους τους), ενισχύοντας έτσι αντικειμενικά τον αγώνα των φοιτητών και βοηθώντας να μπουν σ’ αυτόν τα ταλαντευόμενα στοιχεία. Συγκεκριμένα, κατηγόρησε τους πανεπιστημιακούς ότι χρησιμοποιούν λίγους φοιτητές για να κλείσουν τα πανεπιστήμια και να συνεχίσουν αυτοί να πληρώνονται! Αν μη τι άλλο, η κ. Γιαννάκου έχει χάσει κάθε αίσθηση της πραγματικότητας και βλέπουμε οσονούπω να της κρεμούν κουδούνια, όπως είχε γίνει πριν μερικά χρόνια με τον Αρσένη.
Αισχρή είναι η στάση του Περισσού σ’ αυτή την κινητοποίηση. Οι δυνάμεις του όχι μόνο προσπαθούν να σαμποτάρουν τις καταλήψεις των φοιτητών και την απεργία διαρκείας της ΠΟΣΔΕΠ, αλλά δε χάνουν ευκαιρία να ελεεινολογούν το κίνημα και να το βαφτίζουν «όργανο της ΠΑΣΠ»! Στόχος τους εξαρχής ήταν να ελέγξουν το κίνημα και να το μετατρέψουν σε διακοσμητικό στοιχείο στις κομματικές τους φιέστες. Οσο το παιχνίδι παιζόταν σε «μικρά νούμερα», φαινόταν να τα ψιλοκαταφέρνουν. Μόλις άρχισαν να μπαίνουν ευρύτερες φοιτητικές μάζες, το ‘χασαν εντελώς και επιμένοντας αλαζονικά στη διασπαστική τους γραμμή απομονώνονται κάθε μέρα και περισσότερο και σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. ΤΕΙ Πειραιά) προχώρησαν ακόμα και σε τραμπουκισμούς που θυμίζουν μαύρες μέρες του εργατικού συνδικαλισμού (έκλεισαν φοιτητές έξω από το αμφιθέατρο για να μη ψηφίσουν υπέρ της κατάληψης)! Το αποκορύφωμα είναι η προσπάθεια οργάνωσης χωριστών, διασπαστικών συγκεντρώσεων, που την περασμένη Πέμπτη πήραν καθαρά κομματικό χρώμα.
Τα ιδεολογήματα που επιστρατεύουν δεν αξίζουν μια δεκάρα. Υποτιμάς τη νοημοσύνη σου έτσι και καθήσεις να τα συζητήσεις. Οταν μαζικότατες γενικές συνελεύσεις παίρνουν αποφάσεις, όταν χιλιάδες φοιτητές κατεβαίνουν στο δρόμο, ουδείς έχει δικαίωμα να πάει κόντρα σ’ αυτό. Γι’ αυτό και θα απομονωθούν πλήρως και δεν αξίζει τον κόπο ν’ ασχολείται κανείς μαζί τους.
Την Πέμπτη είχαμε και πάλι μεγάλες πορείες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη (χρόνια είχε να δει η πόλη τέτοια φοιτητική πορεία) και σε άλλες πόλεις. Είχαμε και τις πρώτες «αψιμαχίες», με σοβαρότερη αυτή που έγινε στα Χανιά. Οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, με απόφαση της γενικής τους συνέλευσης, πήγαν να καταλάβουν άδειο πανεπιστημιακό κτίριο στο κέντρο της πόλης, για να το χρησιμοποιήσουν ως κέντρο πληροφόρησης. Οταν έφτασαν, βρήκαν να τους περιμένουν τα ΜΑΤ, που είχαν κληθεί από τον πρύτανη. Προσπάθησαν να σπάσουν τον κλοιό και αντιμετώπισαν την κτηνώδη αστυνομική βία. Πνίγηκε η πόλη στα δακρυγόνα. Αργά το απόγευμα της ίδιας μέρας είχε καλεστεί νέα συγκέντρωση, με έκκληση σε όλο το λαό της πόλης να την πλαισιώσει. Σύγκρουση είχαμε και στην Αθήνα έξω από το υπουργείο Παιδείας, όπου έπεσε… πολύ αυγό και πολύ δακρυγόνο.
Το κίνημα των καταλήψεων έχει απλωθεί και αποτελεί αυτή τη στιγμή τον υπ’ αριθμόν ένα παράγοντα κοινωνικής παρέμβασης στις εξελίξεις. Αυτό φαίνεται και από την εικόνα των αστικών ΜΜΕ, που το πρώτο διάστημα «έθαβαν» κάθε σχετική είδηση, τώρα όμως πέρασαν σε πρωτοσέλιδα.
Η κυβέρνηση μάλλον έχει αιφνιδιαστεί και δεν δείχνει να έχει συγκροτημένη τακτική. Η Γιαννάκου, που δήλωνε αλαζονικά ότι ο αντιδραστικός νόμος πλαίσιο θα ψηφιστεί πριν αρχίσει η λειτουργία των θερινών τμημάτων της Βουλής, άρχισε να τα μασάει και δείχνει να σκέφτεται ψήφιση σε κάποιο θερινό τμήμα, υπολογίζοντας ότι οι φοιτητές θα έχουν σκορπίσει στις παραλίες. Το ενδεχόμενο να βρει και το Σεπτέμβρη κλειστές τις Σχολές δεν το αντιμετωπίζει. Το κάζο του 1979, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή ψήφισε με τσαμπουκά το νόμο 815 και ύστερα από ένα δυναμικό και παρατεταμένο κίνημα καταλήψεων και συγκρούσεων στους δρόμους αναγκάστηκε να τον καταργήσει, δεν φαίνεται να έχει διδάξει τίποτα την κυρία με τις καρφίτσες.
Εχοντας κατακτήσει μια πλατιά βάση εφόρμησης (τις καταλήψεις) και με διαδικασίες που γίνονται καθημερινά και πιο μαζικές, οι φοιτητές βρίσκονται σήμερα μπροστά στην πρόκληση του «επόμενου βήματος». Το κίνημα πρέπει τώρα να βγει στο δρόμο. Να κάνει αισθητή την παρουσία του. Να συγκινήσει την κοινωνία. Να ζορίσει την κυβέρνηση. Δε μπορεί να συνεχίσει με μια πορεία τη βδομάδα. Χρειάζεται να κλιμακώσει τον αγώνα του, επιστρατεύοντας νέες μορφές πάλης. Ηδη αυτό έχει αρχίσει να συζητιέται στις κατειλημμένες Σχολές και ήταν ένα από τα θέματα που θα συζητούσε το ανοιχτό συντονιστικό των κατειλημμένων Σχολών της Αθήνας, που είναι σε εξέλιξη την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές.
Καθήκοντα, όμως, δε μπαίνουν μόνο στους αγωνιζόμενους φοιτητές. Καθήκοντα μπαίνουν και σε κάθε συλλογικότητα ή άτομο. Τώρα πρέπει να εκφραστεί η κοινωνική αλληλεγγύη. Να στηρίξουμε με κάθε τρόπο τον αγώνα των φοιτητών, για ν’ αναγκαστεί η κυβέρνηση της ΝΔ να κάνει την πρώτη σοβαρή υποχώρηση της θητείας της. Να μη τολμήσει να καταθέσει το νόμο πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η πράξη θα δείξει αν το φοιτητικό κίνημα έχει δυναμική να παλέψει και για τα υπόλοιπα. Αυτός, όμως, ο πρώτος στόχος αυτού του κινήματος μπορεί και πρέπει να επιτευχθεί. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη.
Παρακάτω δημοσιεύουμε προκήρυξη που κυκλοφόρησαν οι φοιτητές της «Κόντρας».
