Παρουσία του Καραμανλή και του υπουργού Παιδείας, πραγματοποιήθηκε το 1ο Συμπόσιο του Διεθνούς Πανεπιστήμιου, με τίτλο «Οικονομικές εξελίξεις στο διεθνή χώρο και στην περιφέρεια της Νοτιοανατολικής Ευρώπης». Η εκπροσώπηση της πολιτικής ηγεσίας στο ύψιστο επίπεδο και όσα είπε στην ομιλία του ο υπουργός Παιδείας επιβεβαιώνουν τον κεντρικό στόχο ίδρυσης του Διεθνούς Ελληνικού Πανεπιστήμιου, να λειτουργήσει ως κέντρο προσέλκυσης γόνων μεσοαστικών οικογενειών από τις χώρες της Βαλκανικής και της λεκάνης της ανατολικής Μεσογείου, μέσω των οποίων, στην πορεία, το ελληνικό κεφάλαιο ευελπιστεί, οικοδομώντας δεσμούς, να διεισδύσει στις αγορές των χωρών αυτών, αυξάνοντας την κερδοφορία του. Συνάμα, το Διεθνές Πανεπιστήμιο λειτουργεί και ως πρόκριμα για τη λειτουργία των Πανεπιστημίων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.
«Οταν στην περιοχή της Ν.Α. Ευρώπης αναπτύσσονται 4.000 περίπου επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων, 3.000 παραρτήματα ελληνικών τραπεζών…όταν ανοίγουν οι διεθνείς εκπαιδευτικές αγορές της Ανατολικής Ευρώπης, της Ασίας, του Ευξείνου Πόντου, του Αραβικού κόσμου.. η ελληνική Ανώτατη Εκπαίδευση, η Ελληνική Πολιτεία δεν δικαιούται να αδιαφορεί» τόνισε ο Στυλιανίδης, δίνοντας το στίγμα της πολιτικής που θα υπηρετήσει το Διεθνές Πανεπιστήμιο.
Ο υπουργός Παιδείας υπογράμμισε επίσης, τον «πρωταγωνιστικό, αλλά και πρωτοποριακό ρόλο» του Διεθνούς Πανεπιστήμιου στην «αλλαγή» που συντελείται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα, της οποίας το δεύτερο βήμα, μετά το νόμο-πλαίσιο, είναι η ενίσχυση της «εξωστρέφειας» των ελληνικών ΑΕΙ, που επιτυγχάνεται σ’ αυτή τη φάση με το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά. Καθιερώνοντας δίδακτρα για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές, χρηματοδότηση των μεταπτυχιακών από επιχειρήσεις του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, και κάθε λογής νομικών και φυσικών προσώπων και χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό μόνο εφόσον η εκάστοτε κυβέρνηση εγκρίνει το προϊόν της αξιολόγησης του προγράμματος, διοργάνωση αυτοδύναμων ΠΜΣ (Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών) από τα «ανωτατοποιημένα» ΤΕΙ, διοργάνωση και λειτουργία από τα ΑΕΙ-ΤΕΙ της χώρας μας αυτοδύναμων, αυτοχρηματοδοτούμενων ΠΜΣ στο εξωτερικό (ενθαρρύνεται δηλαδή η πρακτική του μοντέλου του φραντσάιζινγκ από την ανάποδη, κοντολογίς ό,τι έχει γίνει στη χώρα μας με τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, τα συνεργαζόμενα με ξένα πανεπιστήμια, γίνεται τώρα, με τις ευλογίες του νομοσχέδιου, αντίστροφα, με την Ελλάδα να έχει το πάνω χέρι σε «υπηρεσίες» προσφοράς γνώσης στους πολίτες μιας άλλης χώρας, λιγότερο αναπτυγμένης από την ψωροκώσταινα), το νομοσχέδιο επιχειρεί την αναθεώρηση του άρθρου 16 απ’ το παράθυρο και τη λειτουργία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.
Το πέρασμα αυτής της αντιδραστικής πολιτικής, που καταρρακώνει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, αποτελεί στοίχημα για την κυβέρνηση και για το σύστημα, γι’ αυτό και ο Στυλιανίδης, κατά τη συζήτηση στη βουλή για το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά, απέρριψε ασυζητητί και με γελοία επιχειρήματα του τύπου «τα μεταπτυχιακά δεν θεωρούνται σπουδές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης», επιβεβαιώνοντας εμμέσως και τη Μπολόνια, που θεωρεί τις μεταπτυχιακές σπουδές χωριστό «κύκλο», κάθε συζήτηση περί αντισυνταγματικότητας του νομοσχέδιου.
Σαφώς, λοιπόν, το Διεθνές Πανεπιστήμιο και το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά, αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος. Η κυβέρνηση εργάζεται με σπουδή για να δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις (υλικοτεχνική υποδομή), ώστε σύντομα να λειτουργήσουν και προπτυχιακά προγράμματα στο Διεθνές Πανεπιστήμιο, ενώ μέχρις στιγμής λειτουργεί το πρώτο Διεθνές Μεταπτυχιακό Τμήμα, με πρόγραμμα για στελέχη επιχειρήσεων, με 35 μεταπτυχιακούς φοιτητές, με μέσο όρο ηλικίας 32 χρόνια, από Ελλάδα, Αλβανία, Βουλγαρία, αλλά και έναν από τη Γερμανία. Το πρόγραμμα χρηματοδοτούν οι επιχειρήσεις (12.000 ευρώ για φοίτηση part time 21 μηνών). Ετσι εξηγείται και το ενδιαφέρον του υπουργού Παιδείας για τις 4.000 ελληνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιού-νται στις χώρες, απ’ όπου το Διεθνές Πανεπιστήμιο ελπίζει να αλιεύσει «πελάτες» με το αζημίωτο, αλλά και η ρύθμιση τα ελληνικά ΑΕΙ να στήνουν μεταπτυχιακά προγράμματα σ’ αυτές τις χώρες, στηρίζοντας την πολιτική της ελληνικής αστικής τάξης και τα συμφέροντα των ελλήνων καπιταλιστών και μέσω αυτών τη «βιωσιμότητά» τους, αφού η στρόφιγγα της κρατικής χρηματοδότησης κλείνει όλο και πιο πολύ.
Γιούλα Γκεσούλη
