Δεν είναι και τόσο σύνηθες, τουλάχιστον στις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες, να πραγματοποιεί επίσκεψη ένας επίτροπος και να γίνεται δεκτός από τον αρχηγό της κυβέρνησης, περιβαλλόμενος επιπροσθέτως με τιμές που φτάνουν μέχρι τη διοργάνωση ομιλίας του στη Βουλή αυτής της χώρας. Ο Πιερ Μοσκοβισί, όμως, τύποις μόνο επισκέφτηκε για μια φορά ακόμα την Αθήνα ως επίτροπος. Ως απεσταλμένος του γαλλικού ιμπεριαλισμού ήρθε, προκειμένου να κλείσει ή να διαπραγματευθεί «δουλειές». Ετσι, η ψωραλέα συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων έσπασε για χάρη του το πρωτόκολλο και του έδωσε την ευκαιρία να αισθανθεί ως αποικιοκράτης που ήρθε να επισκεφθεί μια αποικία που την κυβερνά μια φίλα προσκείμενη στο γαλλικό ιμπεριαλισμό πολιτική κλίκα.
Τι ήρθε να κανονίσει ο Μοσκοβισί; Δεν ανακοινώθηκε, βέβαια, κάτι. Επίσημα ήρθε ως επίτροπος και μεγάλος φίλος της Ελλάδας, την οποία επισκέπτεται συχνά για διακοπές (μέχρι και το μήνα του μέλιτος μας είπε ότι έκανε στα μέρη μας). Μπορούμε να σκεφτούμε ότι οι «δουλειές» που «χτυπάνε» οι γάλλοι ιμπεριαλιστές έχουν να κάνουν με την ηλεκτρική ενέργεια. Η πανίσχυρη EDF (Εlectricite De France), ένα από τα μεγαλύτερα μονοπώλια παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη, ενδιαφέρεται και για το ποσοστό της ΔΕΗ που θα βγει υποχρεωτικά για ξεπούλημα και για το ποσοστό του ΑΔΜΗΕ, το οποίο θα εξασφαλίζει σε όποιον το πάρει στάτους «στρατηγικού επενδυτή», που θα διεκδικήσει και το μάνατζμεντ. Οπως έχουμε ξαναγράψει, το γαλλικό μονοπώλιο θέλει να επεκταθεί στα βαλκανικά δίκτυα, που είναι πεπαλαιωμένα και θα χρειαστούν ανανέωση, και η ελληνική παραγωγική βάση, η ΔΕΗ και ο ΑΔΜΗΕ, αποτελούν ένα εξαιρετικό όχημα. Και τζάμπα, φυσικά, αφού αυτή την περίοδο οι ιμπεριαλιστές μπορούν ν' αρπάξουν τα πάντα, αφήνοντας ένα τίμημα επιπέδου φιλοδωρήματος στο ελληνικό κράτος.
Αν και ήρθε για να κλείσει «δουλειές» για τα γαλλικά μονοπώλια, ο Μοσκοβισί δεν ξέχασε και την ιδιότητά του ως επιτρόπου επί των Οικονομικών της ΕΕ. Μόνο που οι δημόσιες τοποθετήσεις του, ιδιαίτερα στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Τσακαλώτο, ήταν μια ψυχρολουσία διαρκείας για τους Τσιπραίους. Δεν τους έκανε ούτε τόση δα παραχώρηση. Δεν τους έδωσε το παραμικρό που να μπορέσουν να το εντάξουν στην προπαγανδιστική τους ατζέντα. Κι όταν έφυγε ο αγέρωχος γαλάτης, ήθελαν να ξεχάσουν το συντομότερο δυνατόν την επίσκεψή του.
Mετά τη συνάντηση με τον Τσίπρα δεν έγιναν δηλώσεις. Δεν ξεφτιλίστηκε τόσο πολύ ο Τσίπρας, κράτησε κάποια προσχήματα. Εγιναν, όμως, διαρροές από τα παπαγαλάκια της προπαγάνδας του Μαξίμου, για να γράψουν οι εφημερίδες. Σύμφωνα μ' αυτές τις διαρροές, ο Τσίπρας ζήτησε από τον Μοσκοβισί «να ολοκληρωθούν το συντομότερο δυνατόν οι διαδικασίες του καθορισμού συγκεκριμένων μέτρων για την απομείωση (sic!) του χρέους» και ο Μοσκοβισί «εμφανίστηκε θετικός εκτιμώντας ότι το συγκεκριμένο ζήτημα θα πρέπει να διευθετηθεί μέχρι το τέλος του χρόνου»!
Σύμφωνα με τους γκεμπελίσκους του Μαξίμου, ο Μοσκοβισί κινείται έξω από το πλαίσιο της απόφασης που πήρε το Eurogroup στις 24 Μάη, σύμφωνα με την οποία το ελληνικό χρέος θα το ξανακοιτάξουν στα μέσα του 2019, μετά την ολοκλήρωση του «προγράμματος» του τρίτου Μνημονίου. Ο Μοσκοβισί, όμως, φρόντισε στις δημόσιες τοποθετήσεις του να ξεκαθαρίσει ότι κινείται αυστηρά μέσα στο αποφασισμένο πλαίσιο, με το οποίο μάλιστα συμφωνεί. Το είπε μιλώντας στη Βουλή: «Συνεπώς, η συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Eurogroup τον περασμένο Μάιο, θα πρέπει να χρησιμεύσει ως βάση για να μπορέσουμε να πετύχουμε ένα έξυπνο και αμοιβαία επωφελές αποτέλεσμα σχετικά με τα ζητήματα που συνδέονται με την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους».
Πιο σημαντικό, όμως, είναι πως ο Μοσκοβισί τους έβαλε πάγο στο αίτημα για μείωση των στόχων για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» μετά το 2018. Αίτημα που πρωτοδιατυπώθηκε δημόσια από τον Στουρνάρα, επαναλήφθηκε από τον Μητσοτάκη και αναγκαστικά διατυπώθηκε και από τους Τσιπραίους (ο Χουλιαράκης το ανέφερε για πρώτη φορά δημόσια, μιλώντας στο συνέδριο του Economist στην Αθήνα). Με ύφος ασυνήθιστα κοφτό για γάλλο πολιτικό (αλλά ταιριαστό για έναν επίτροπο), ο Μοσκοβισί έκοψε κάθε συζήτηση, απαντώντας σε σχετική ερώτηση. Μάλιστα, αποκάλυψε ότι αυτά τα είπε και στον Τσίπρα και στον Τσακαλώτο: «Οσον αφορά το πρωτογενές πλεόνασμα, όπως είπε ο Ευκλείδης, είναι θέμα το οποίο συζητήσαμε και το οποίο συζήτησα με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Πρέπει να βάλουμε τα πάντα στο τραπέζι και να πάρουμε τις απαιτούμενες τεχνικές αποφάσεις. Θα είμαι ειλικρινής και μιλώ προς φίλους. Συζητήσαμε τον τελευταίο χρόνο τι πρέπει να κάνουμε για να πετύχει το τρίτο πρόγραμμα κι ο Ευκλείδης γνωρίζει πολύ καλά τις συνθήκες, το πλαίσιο του προγράμματος, συμπεριλαμβανομένου και των δημοσιονομικών στόχων. Δεν θα ήθελα να ξανανοίξουμε τη συζήτηση αυτή».
Αυτό που λέει ο Μοσκοβισί είναι το ίδιο ακριβώς που έχουν δηλώσει δημόσια ο Ντεϊσελμπλούμ και ο Ρέγκλινγκ: το «πρωτογενές πλεόνασμα» πρέπει να παραμείνει στα επίπεδα του 3,5% του ΑΕΠ για μια περίοδο μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος το 2018. Για δεκαετία γίνεται λόγος. Κι άμα ο «λογαριασμός» δε βγαίνει; Αμα ο λογαριασμός δε βγαίνει, θα το ξαναδούμε το 2018, όχι τώρα. Ανάλογα με την κατάσταση που θα έχει διαμορφωθεί τότε, θα πάρουμε και τις σχετικές αποφάσεις. Τώρα, κάθε συζήτηση είναι πρόωρη. Αυτό λένε όλοι και ο Μοσκοβισί δε διαφοροποιήθηκε ούτε στο ελάχιστο από την κοινή γραμμή. «Ως φίλος», μάλιστα, συμβούλεψε να κόψουν τη σχετική συζήτηση, γιατί δεν κερδίζουν τίποτα, μόνο εντάσεις δημιουργούν.
Γιατί, όμως, γίνεται συζήτηση για το ύψος των «πρωτογενών πλεονασμάτων» μετά το 2018; Το 2018 το τρίτο Μνημόνιο (υποτίθεται ότι) τελειώνει και η ελληνική κυβέρνηση θα είναι κυρίαρχη στη διαμόρφωση του προϋπολογισμού. Θα έχουμε βγει από τα Μνημόνια, έτσι δεν είναι; Φυσικά και δεν είναι, και η σχετική συζήτηση, στην οποία συμμετέχουν οι πάντες, αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει. Οσο υπάρχει χρέος θα υπάρχει μια επιβεβλημένη από τους δανειστές επιτροπεία με στόχο την ομαλή αποπληρωμή του. Τα λεγόμενα «πρωτογενή πλεονάσματα» είναι ένα κομμάτι που κόβεται από τον κρατικό προϋπολογισμό για να πάει στη μείωση του χρέους.
Η τακτική των ιμπεριαλιστών δανειστών της ΕΕ είναι σαφής και έχει διατυπωθεί από τον Σόιμπλε: δεν κάνουμε μακροπρόθεσμες ρυθμίσεις, αλλά μόνο βραχυμεσοπρόθεσμες. Με ορίζοντα τεσσάρων-πέντε ετών, κάνουμε ρυθμίσεις στο μοντέλο διαχείρισης του χρέους έτσι ώστε να ελέγχουμε απόλυτα την κατάσταση, να ασκούμε αποικιοκρατικού τύπου εποπτεία πάνω στην κυβέρνηση και τη χώρα και να εξασφαλίζουμε τη συνέχιση της κινεζοποίησης, της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας και της εκποίησης κρατικών περιουσιακών στοιχείων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για μονοπωλιακούς ομίλους των ιμπεριαλιστικών χωρών.
Το 2018, όποια κυβέρνηση είναι τότε, θα καθήσει στο σκαμνί και θα υπογράψει μια νέα μνημονιακή συμφωνία για τα επόμενα χρόνια, υπό την απειλή της χρεοκοπίας.
