«…Υπάρχει αναγκαιότητα μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής για την ανταγωνιστικότητα: η περίοδος της ανταγωνιστικότητας τιμής έχει παρέλθει για την Ελλάδα και η περίοδος της διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας, που βασίζεται στην ποιότητα, την καινοτομία, την διαφοροποίηση των προϊόντων, τον ευνοϊκό γεωγραφικό προσανατολισμό του εξωτερικού εμπορίου, την παραγωγή προστιθέμενης αξίας από την διαφήμιση κλπ. έχει ήδη αρχίσει, και αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό και να ληφθεί σοβαρά υπόψη, τόσο στην διαμόρφωση των στρατηγικών των επιχειρήσεων, όσο και για την χάραξη της οικονομικής πολιτικής.
Η διαχρονική μείωση του πραγματικού μοναδιαίου κόστους εργασίας δεν επέφερε βελτίωση της ανταγωνιστικότητας Οι εξωτερικές ανταλλαγές της ελληνικής οικονομίας παρουσιάζουν σοβαρά ελλείμματα, παρά το γεγονός ότι υπήρξαν παρεμβάσεις για την αύξηση της ευελιξίας της αγοράς εργασίας και για την μείωση του κόστους εργασίας, οι οποίες οδήγησαν σε μεγάλες αλλαγές, τόσο στους όρους με τους οποίους οι μισθωτοί προσλαμβάνονται και απασχολούνται, όσο και στο πραγματικό κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος που μειώθηκε θεαματικά (1984-2006 κατά -23,4 %)…
Η παραγωγικότητα της εργασίας έχει επιβραδυνθεί από το μέσο επίπεδο 3,5% της περιόδου 1996-2003 στο επίπεδο 2,3% όπου και προβλέπεται να παραμείνει κατά το 2007-2008. Έχουν μειωθεί, επομένως, τα περιθώρια να αυξηθούν οι πραγματικοί μισθοί χωρίς αυτό να θίξει τα περιθώρια κέρδους, όπως μπορούσε να συμβαίνει κατά τα έτη 1996-2004. Αυτό ενδεχομένως εξηγεί, έστω ως ένα βαθμό, την ισχυρή αντίσταση που προβάλλουν οι εργοδοτικές οργανώσεις έναντι των μισθολογικών διεκδικήσεων κατά την τελευταία διετία.
Κατά το 2005-2006 επιτεύχθηκαν αυξήσεις των πραγματικών αποδοχών στο ύψος των αυξήσεων της παραγωγικότητας της εργασίας, με αποτέλεσμα το μερίδιο της εργασίας στον επιχειρηματικό τομέα να διατηρηθεί σταθερό και να μην έχουμε αναδιανομή του εισοδήματος σε βάρος της εργασίας…»
Αν τυχόν νομίσατε ότι τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από κάποια μελέτη του ΙΟΒΕ (Ινστιτούτο του ΣΕΒ) ή κάποια εισήγηση του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του υπουργείου Οικονομίας ή έστω κάποιου Τμήματος Οικονομικού Πανεπιστήμιου, δυστυχώς λαθέψατε. Είναι αποσπάσματα από την ομιλία του προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου, στην ημερίδα που έγινε στις 4.9.2007 για να παρουσιαστεί η έκθεση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για την ελληνική οικονομία το 2007. Φανταστείτε να μη βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο και ο Παναγόπουλος να μην ήταν μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ, που διαπίστωσε , μάλιστα ότι «οι δεσμεύσεις του κ. Παπανδρέου είναι συμβατές με τις διεκδικήσεις των συνδικάτων». Βέβαια, αυτή η αισχρή καπιταλιστική λογική του Παναγόπουλου διαβάζεται κι αλλιώς: ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα ίδια σκατά!
