Προπαγανδιστικά μέτρα για την ακρίβεια

Αμυνα στην καπιταλιστική ληστεία

Οσο κι αν τα μαγειρεύει ο στατιστικομάγειρας της κυβέρνησης Μ. Κοντοπυράκης (γενικός γραμματέας της ΕΣΥΕ), δεν του βγαίνουν με τίποτα. Σύμφωνα με όσα δήλωσε την περασμένη Τετάρτη, ο πληθωρισμός το Μάη θα «τρέχει» τουλάχιστον με 4,6% (νέο ρεκόρ εξαετίας) και θα παραμείνει σε ψηλά επίπεδα τουλάχιστον μέχρι το φθινόπωρο, χωρίς να μπορεί να γίνει καμιά πρόβλεψη για παραπέρα.

Ομως, δεν χρειάζεται κανείς τις «προβλέψεις» και τις «αναλύσεις» του κάθε κυβερνητικού υπαλλήλου. Οπου και να βρεθείς σήμερα, ακούς ανθρώπους να φωνάζουν για την ακρίβεια. Εχει καταστεί το υπ’ αριθμόν ένα λαϊκό πρόβλημα, έχοντας επισκιάσει όλα τα άλλα. Λογικό, αφού απασχολεί την καθημερινότητα. Παράλογο από ταξική άποψη, αν αναλογιστούμε πως άμυνα απέναντι στην ακρίβεια μπορεί να υπάρξει μόνο με αύξηση των μισθών κι αυτό τον αγώνα τον έχουν ξεχάσει οι εργαζόμενοι, επιτρέποντας στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να υπογράφει εξευτελιστικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, χωρίς ν’ ανοίξει μύτη.

Την κυβέρνηση, από την άλλη, την απασχολεί το γεγονός ότι η λαϊκή οργή για την ακρίβεια τής επιφέρει πολιτική φθορά. Γι’ αυτό και, όπως θα έκανε στη θέση της κάθε κυβέρνηση που δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα κινητοποιήσεων, προσπαθεί να διαχειριστεί την κατάσταση με προπαγανδιστικά κολπάκια. Ομως, στην προσπάθεια διαχείρισης της κατάστασης εμφανίστηκαν ήδη οι πρώτες αρρυθμίες στο κυβερνητικό επιτελείο.

Ο υπουργός Ανάπτυξης Χρ. Φώλιας ξέρει πολύ καλά ότι απέχει ένα «τσακ» από το να αναγορευτεί σε «Ιφιγένεια της κυβέρνησης». Αν τα πράγματα οξυνθούν, αν η κατάσταση ξεφύγει πολύ, τότε θα απαιτηθεί η κεφαλή του επί πίνακι, προκειμένου η κυβέρνηση να κερδίσει κάποιο χρόνο. Κλασικό είναι αυτό το κόλπο και ανήκει στους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Πιεζόμενος, λοιπόν, να επιδείξει έργο, έκανε ήδη δύο λάθη. Ανακοίνωσε καταρχάς μια σειρά γραφειοκρατικά μέτρα, τα οποία δε λύνουν το πρόβλημα, όμως προκαλούν αλλεργία στους καπιταλιστές και τα ‘βαλε, δεύτερο, με τον Αλογοσκούφη, ο οποίος διαφώνησε σε κάποια απ’ αυτά τα μέτρα. Κι όχι μόνο τα ‘βαλε με τον Αλογοσκούφη, αλλά φρόντισε να δημοσιοποιήσει τη διαφωνία τους, βάζοντας τον αξιοθρήνητο υφυπουργό του Γ. Βλάχο να δηλώσει: «Προχωρούμε μόνοι μας στην έκδοση αγορανομικής διάταξης για την εφαρμογή του μέτρου. Δεν θα περιμένουμε το υπουργείο Οικονομίας»! Αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, είναι casus belli για τον Αλογοσκούφη, που μέχρι τις τελευταίες εκλογές είχε τον Φώλια υφυπουργό του. Στο πλευρό του Αλογοσκούφη στέκονται και άλλα κυβερνητικά στελέχη (π.χ. Σπηλιωτόπουλος και Δούκας), αλλά και οι βιομήχανοι, οι οποίοι την Πέμπτη το πρωί έριξαν μια ξεγυρισμένη χλαπάτσα στο Φώλια, για να «μαζευτεί». Εκεί που αυτός περίμενε ότι από τη σύσκεψη που τους κάλεσε θα έβγαιναν με κάποια «συμφωνία κυρίων» (κατά το πασοκικό πρότυπο), σηκώθηκαν και έφυγαν αφήνοντάς τον σύξυλο και πετώντας του το γάντι.

Περιττεύει, βέβαια, να πού-με πως τα περιβόητα «41 μέτρα», τα οποία –σύμφωνα με τον Φώλια– θα αποδώσουν σε… βάθος χρόνου, όταν αρχίσουν να εφαρμόζονται όλα, ούτε σαν παυσίπονα δεν πρόκειται να λειτουργήσουν. Γιατί το πρόβλημα δεν οφείλεται στο «υπερβολικό κέρδος» ή στην «αισχροκέρδεια», αλλά στην κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Εχουμε και άλλη φορά σημειώσει πως αυτό που σε χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου εμφανίζεται σαν πείνα, σε μας εμφανίζεται σαν ακρίβεια. Ακόμα και τα τρόφιμα μετατράπηκαν σε χρηματιστηριακά προϊόντα, στα οποία τζογάρει το χρηματιστικό κεφάλαιο, προσδοκώντας σε κέρδη που δεν του προσφέρουν πλέον άλλες μορφές χρηματιστηριακών «επενδύσεων».

Στο παιχνίδι μπαίνει γερά και το ΠΑΣΟΚ, προσπαθώντας να αντλήσει πολιτικά οφέλη. Ο μεν Γιωργάκης καταγγέλλει σε όλους τους τόνους την κυβέρνηση για «ανικανότητα», οι δε επιτελείς του (Χρυσοχοΐδης, Κατσέλη και σία) φροντίζουν να στείλουν στους καπιταλιστές το μήνυμα ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει σκοπό να γυρίσει σε παλαιότερες εποχές αγορανομικών ελέγχων και καθορισμού ανώτατων τιμών, αλλά απλώς κάνει κούφια αντιπολίτευση στην κυβέρνηση (χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του αρμόδιου «σκιώδους» υπουργού Μ. Χρυσοχοΐδη, που παραθέτουμε χωριστά).

Πιο εξοργιστική απ’ όλους, όμως, είναι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, που είχε το θράσος να εκδώσει δελτίο Τύπου για να «εκφράσει την εντονότατη διαμαρτυρία της γιατί καθημερινά καταγράφεται και νέο αρνητικό ρεκόρ  ακρίβειας και  πληθωρισμού». Αφού σημειώσει ότι «η κατάσταση έχει τεθεί  πλέον εκτός κάθε ελέγχου!» και μας υπενθυμίσει ότι «ακόμα και η ΕΣΥΕ εκτιμά ότι ο τιμάριθμος  θα ξεπεράσει το 4,6%, ενώ ο εργατικός – πραγματικός – πληθωρισμός είναι τουλάχιστον τριπλάσιος απ΄ αυτόν», καταλήγει: «Η ΓΣΕΕ απαιτεί άμεσα, ουσιαστικά και αποτελεσματικά μέτρα μείωσης και αυστηρού ελέγχου των τιμών, μείωση των τιμολογίων των Δημόσιων Υπηρεσιών, των διοδίων, των καυσίμων, αυστηριοποίηση και εκτέλεση των ποινών για τους κερδοσκόπους της αγοράς αλλά και  της νοθείας των προϊόντων των καταναλωτικών αγαθών».

Τολμούν οι αλήτες να μι-  λούν για τριπλάσιο πραγματικό πληθωρισμό (δηλαδή γύρω στο 14%, όταν έχουν υπογράψει Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας με αυξήσεις σε ετήσια βάση 4,56% (3,45% από 1.1.2008 και 3% από 1.9.2008). Οταν έσπευδαν να υπογράψουν αυτή τη σύμβαση, χωρίς καν μια 24ωρη απεργία, ο επίσημος (και μαϊμουδισμένος) πληθωρισμός «έτρεχε» με 4,4%. Δεν ήταν και τότε ο «εργατικός-πραγματικός-πληθωρισμός» τουλάχιστον τριπλάσιος; Δηλαδή, το 0,2% που ανέβηκε από τότε κάνει τη διαφορά; Κι όμως, είχαν το θράσος να δηλώνουν τότε, ότι με τη συμφωνία που έκλεισαν με το ΣΕΒ («σύγχρονο Σύμφωνο εργασιακής ειρήνης και κοινωνικής συνοχής», την είχε χαρακτηρίσει ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος) «δίνονται αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, ενσωματώνεται ένα μέρος της παραγωγικότητας της εργασίας στις αμοιβές μας»!!!

Η ακρίβεια είναι τυπικό γνώρισμα της κρίσης του καπιταλισμού στο μονοπωλιακό του στάδιο (εν αντιθέσει με τον προμονοπωλιακό καπιταλισμό, που σε περιόδους κρίσης είχαμε πτώση τιμών). Αλλοτε, το αστικό κράτος διατηρούσε για τον εαυτό του το δικαίωμα παρέμβασης στις τιμές, με στόχο να περιορίζει κάπως τα ποσοστά κέρδους, για να διατηρεί την κοινωνική συνοχή. Πλέον, αυτό το δικαίωμα το έχει απεμπολήσει. Κάθε παρέμβαση στις τιμές απαγορεύεται, διότι εμποδίζει τον ανταγωνισμό, που δήθεν θα φέρει μείωση των τιμών (αυτό πια κι αν είναι ανέκδοτο: στην εποχή των μονοπωλίων και των καρτέλ, να μιλούν για ελεύθερο ανταγωνισμό). Τις κρατικές επιχειρήσεις τις έχουν ιδιωτικοποιήσει, οπότε δε μπορούν να παρέμβουν στη διαμόρφωση των τιμών τους. Ετσι και το κάνουν, κινδυνεύουν να βρεθούν εγκαλούμενοι στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων από την Κομισιόν, για «νόθευση του ανταγωνισμού». Τέλος, οι απαιτήσεις της δημοσιονομικής προσαρμογής δεν τους αφήνουν να μειώσουν τους φόρους, γιατί και πάλι καραδοκεί ο κέρβερος που ονομάζεται Κομισιόν. Τι μένει; Μέτρα-κοροϊδία, σαν τα 41 του ανεκδιήγητου Φώλια.

Τίποτα, λοιπόν, δεν έχουν να περιμένουν οι εργαζόμενοι από την κυβέρνηση. Στρέφοντας τα πυρά τους μόνο ενάντια σ’ αυτή και μένοντας στη γκρίνια, τις φωνές και τα γαμοσταυρίδια, απλά βοη-  θούν το σύστημα να διαχειριστεί πολιτικά την κατάσταση, είτε με αλλαγές προσώπων στην κυβέρνηση είτε και με αλλαγή κυβέρνησης. Ο πραγματικός στόχος, η μόνη άμυνα των εργαζόμενων, θα έπρεπε να είναι η αύξηση των μισθών. Κι αυτό είναι το μόνο που δεν ακούγεται.