Ο πανικός για την επερχόμενη ήττα είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Αλλά ο πανικόβλητος δεν μπορεί να το καταλάβει. Για δεύτερη συνεχή μέρα, οι σιωναζιστές προσπάθησαν να ρίξουν «μαύρο» στις σκηνές απελευθέρωσης των παλαιστίνιων πολιτικών κρατούμενων, νομίζοντας ότι ένα τέτοιο γεγονός μπορεί να αποκρυβεί. Ειδικά σήμερα, που οτιδήποτε μπορεί να απαθανατιστεί μ’ ένα κινητό και μετά να κυκλοφορήσει ευρέως.
Αφού υποτάχτηκαν στους όρους της Αντίστασης, που δε ζητούσε τίποτα περισσότερο εκτός από την πιστή εφαρμογή όλων των όρων της συμφωνίας μερικής ανταλλαγής αιχμαλώτων και τετραήμερης εκεχειρίας, οι σιωναζιστές προσπάθησαν να εφαρμόσουν το σχέδιο «black out στην υποδοχή των αποφυλακισμένων κρατούμενων από τους συγγενείς τους και τα ΜΜΕ».
Η Δυτική Οχθη ήταν χτες μια τεράστια διαδήλωση. Υποδέχτηκε τις γυναίκες και τους εφήβους (39 συνολικά) που απελευθερώθηκαν από τις κατοχικές φυλακές ως ήρωες και επαναβεβαίωσε την υποστήριξή της στην Αντίσταση και την πίστη της στο σχέδιό της για την απελευθέρωση όλων των παλαιστίνιων κρατούμενων.
Το σχέδιο των σιωναζιστών να μεταφέρουν κρυφά τις κρατούμενες και τους εφήβους κρατούμενους στην Ιεριχώ απέτυχε, γιατί απορρίφθηκε κατηγορηματικά από την Αντίσταση. Ετσι, η προσοχή τους στράφηκε στο εξωτερικό της φυλακής Οφέρ, όπου είχαν αρχίσει να συρρέουν συγγενείς και φίλοι των κρατούμενων, και στα σπίτια των κρατούμενων, όπου ετοιμάζονταν για την υποδοχή.
Επνιξαν τον κόσμο στα χημικά έξω από τη φυλακή, ώστε να τον απομακρύνουν και να του κόψουν κάθε θέα προς την είσοδό της. Λες και όταν κόβεις τη θέα, μπορείς να κόψεις και την επικοινωνία με το νου και την καρδιά. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να συγκεντρώσουν ακόμα περισσότερο τα φώτα της δημοσιότητας σ’ εκείνο το σημείο και να βάλουν όλο τον κόσμο να αναρωτιέται: «Γιατί θέλουν να κρύψουν τις εικόνες της αποφυλάκισης;». Και να απαντά: «Γιατί οι εικόνες των αποφυλακισμένων είναι εικόνες ήττας γι’ αυτούς». Oι σημαίες της Παλαιστίνης και της Χαμάς ανέμιζαν στα χέρια των διαδηλωτών και η πολεμική κραυγή της Αντίστασης δονούσε τον αέρα, παρά τη βροχή των χημικών από απόσταση.
Oλες/οι οι κρατούμενες/οι είχαν φτάσει στα σπίτια της, εκτός από μία. Την Ισραά Αλ-Ζααμπί, μια κρατούμενη με μεγάλο κύρος σε όλο τον παλαιστινιακό λαό, ένα σύμβολο αντίστασης. Οπως γράψαμε εψές, οι σιωναζιστές είχαν υποχρέωση (βάσει της συμφωνίας) να την αποφυλακίσουν την πρώτη μέρα. Δεν το έκαναν. Δεν την έβαλαν στη λίστα ούτε τη δεύτερη μέρα. Η Αντίσταση «στήλωσε τα πόδια» και οι σιωναζιστές αναγκάστηκαν να ανακοινώσουν την αποφυλάκισή της.
Η οικογένεια αποφάσισε να την υποδεχτεί στο σπίτι του αδελφού της, που είναι μεγαλύτερο. Εξω από το σπίτι, στην περιοχή Ζαμπάλ Μουκαμπέρ στην Ιερουσαλήμ, συγκεντρώθηκε πλήθος δημοσιογράφων και καναλιών. Ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού, με πλήρη εξάρτηση και τα όπλα στα χέρια, περικύκλωσαν το χώρο. Μπήκαν στο σπίτι και δήλωσαν ότι μόνο ο πατέρας και η μάνα της μπορούν να την υποδεχτούν, στο δικό τους σπίτι, αλλιώς δεν πρόκειται να παραδώσουν την κρατούμενη. Επειδή το σπίτι του αδελφού της Ισραά ήταν σε μια ανηφόρα και ήταν δύσκολη η εκ νέου μετακίνηση των ηλικιωμένων γονιών της, οι σιωναζιστές δέχτηκαν να βγουν όλοι οι συγγενείς από το σπίτι εκτός από τους γονείς! Στη συνέχεια, άρχισαν να απωθούν τους συγγενείς και τους δημοσιογράφους από τον περιβάλλοντα χώρο.
Οι σκηνές, εκτός από τη βαρβαρότητα, δείχνουν και τη γελοιότητα των πανικόβλητων σιωναζιστών. Νόμιζαν πως μπορούν να καταφέρουν κάτι. Η ανταποκρίτρια του Αλ-Τζαζίρα, «μπαρουτοκαπνισμένη» σε τέτοια όπως αποδείχτηκε, μιλάει στα ανθρωπόμορφα κτήνη πότε στα αγγλικά και πότε στα εβραϊκά, ενώ ταυτόχρονα μεταδίδει στα αραβικά στο κανάλι. Οι εικόνες μεταδίδονται «ζωντανά» σε όλο τον αραβόφωνο κόσμο.
Στρατός και στρατόμπατσοι φεύγουν, αφού… έκαναν το καθήκον τους, αδειάζοντας το χώρο. Απελευθερώνουν την Ισραά που μπαίνει στο σπίτι. Μόλις φεύγουν τα γουρούνια, επιστρέφουν στο σπίτι συγγενείς και δημοσιογράφοι. Η Ισραά πέφτει στις αγκαλιές των δικών της, έχοντας δίπλα της τον γιο της, Μοτασέμ. Οι σκηνές απαθανατίζονται.
Mετά από ένα θερμό και γεμάτο συγκίνηση εναγκαλισμό με τη δημοσιογράφο του Αλ-Τζαζίρα, η Ισραά κάνει τις πρώτες πολιτικές δηλώσεις της στα κανάλια. Το σπίτι του αδερφού της μετατρέπεται σε αυτοσχέδια αίθουσα συνέντευξης Τύπου.
«Ντρέπομαι να χαρώ, όταν πληγώνεται όλη η Παλαιστίνη», είναι τα πρώτα λόγια της. «Πρέπει να εργαστούμε για να απελευθερωθούν όλοι οι κρατούμενοι από τις κατοχικές φυλακές», συνεχίζει. Καταγγέλλει με δριμύτητα τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι κρατούμενοι στις κατοχικές φυλακές: «Υφίστανται κακοποίηση και ξυλοδαρμούς. Νεαρά κορίτσια από την Παλαιστίνη υποβλήθηκαν σε ανείπωτες πρακτικές στις κατοχικές φυλακές.
Ο πατέρας της Ισραά συγκλόνισε όταν είπε: «Η κόρη μου δεν είναι πιο σημαντική από τον λαό της Γάζας»!
Ο σιωναζιστής Μπεν Γκιβρ, υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας, απαγόρευσε τις συγκεντρώσεις και τους πανηγυρισμούς στους τόπους καταγωγής των κρατούμενων. Διέταξε να σβήσουν τα φώτα στα λεωφορεία που μετέφεραν τις/τους κρατούμενες/κρατούμενους, για να μην τους βλέπουν οι συγκεντρωμένοι! Ο φετφάς του έγινε δεκτός με χλευασμό.
Xάρη στην σθεναρή στάση της Αντίστασης, το λεωφορείο δεν πήγε στην Ιεριχώ, όπως ήθελε το ναζιστόμουτρο ο Μπεν Γκιβρ, αλλά στην καρδιά της Μπεϊτούνια, δυτικά της Ραμάλα. Δείτε τι έγινε μόλις έφτασε το λεωφορεία με τους απελευθερωμένους έφηβους. Πανηγυρισμοί, κόρνες, σειρήνες, σημαίες της Χαμάς και συνθήματα υπέρ του Μοχάμαντ Ντεΐφ και των Αλ-Κασάμ.
Στη δημοτική πλατεία Αλ-Μπιρέχ, δυτικά της Ραμάλα, μια πύρινη διαδήλωση υποδέχεται τρεις απελευθερωμένους έφηβους. Στις πλάτες των φίλων τους, ο Ουίσαμ, ο Σάντι και ο Γιάσερ, κραυγάζουν συνθήματα υπέρ της Αντίστασης, των Αλ-Κασάμ, του Ντεΐφ. Σημαίες της Χαμάς και του Λαϊκού Μετώπου ανεμίζουν.
O Oυίσαμ καταγγέλλει στο Αλ-Τζαζίρα ότι παρά τον τραυματισμό του, δεν του παρασχέθηκε καμιά θεραπεία κατά τη διάρκεια της κράτησής του. Καταγγέλλει τη σκληρότητα που αντιμετώπισαν στη διάρκεια της κράτησής τους.
Ο Σιάντι καταγγέλλει ότι οι δυνάμεις κατοχής τούς χτύπησαν κατά τη σύλληψή τους. Και θυμίζει ότι υπάρχουν ακόμα πολλά παιδιά της Παλαιστίνης στις κατοχικές φυλακές.
Ο Γιάσερ είπε πως έχει δει αρκετούς παλαιστίνιους κρατούμενους να πεθαίνουν κατά τη σύλληψή τους. Καταγγέλλει τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στις κατοχικές φυλακές. Καταγγέλλει ότι οι Οι δυνάμεις κατοχής επιτέθηκαν και χτύπησαν πολλά παιδιά που κρατούνταν στη φυλακή Megiddo.
Η απελευθερωμένη φυλακισμένη Νουρχάν Αουάντ αναπνέει ελευθερία στο σημείο ελέγχου Kαλάντια, βόρεια της Ιερουσαλήμ.
Oι συμπατριώτες της τής ετοιμάζουν… βασιλική πομπή. Κραυγάζει συνθήματα μαζί τους:
Ο νεαρός Ομάρ Σουέικι από την Ιερουσαλήμ στην αγκαλιά της οικογένειάς του. Στο Αλ-Τζαζίρα είπε: Οταν με συνέλαβαν οι αρχές κατοχής, ήμουν 15 ετών. Οι συνθήκες κράτησής μας στην κατοχική φυλακή ήταν πολύ σκληρές. Το κελί ήταν για έξι άτομα και ήμασταν δώδεκα. Για 50 μέρες δεν μας άφησαν να ασκηθούμε. Υπάρχουν πολλά παιδιά στις κατοχικές φυλακές ηλικίας από 13 έως 15 ετών. Λέω σε όλους τους κρατούμενους στις κατοχικές φυλακές, υπομονή, υπομονή!
Η φυλακισμένη Φάδουα Χαμάντα φτάνει στο σπίτι της στο χωριό Σουρ Μπαχέρ, νότια της κατεχόμενης Ιερουσαλήμ, μετά από 6 χρόνια στις κατοχικές φυλακές.
O νεαρός Αλ-Σιμπ Χαμάντα Αμπού Σάμρα, που μόλις απελευθερώθηκε: «Είθε ο Θεός να ενισχύσει την Αντίσταση. Είμαστε όλοι μαζί της μέχρι τη νίκη».
Η Μαϊσούν Αλ-Τζάμπαλι, η γηραιότερη κρατούμενη στις κατοχικές φυλακές, είπε στο Αλ-Τζαζίρα: Υποφέραμε κατά τη διάρκεια της κράτησης. Οι δεσμοφύλακες μας φέρονταν σκληρά. Οι αρχές κατοχής μας επέβαλαν περιορισμούς κατά τη διάρκεια της κράτησης.
Η μητέρα της συμπλήρωσε: Η χαρά είναι λειψή, λόγω των όσων συμβαίνουν στη Γάζα και των κρατούμενων που βρίσκονται ακόμα στις κατοχικές φυλακές.
Ο απελευθερωμένος Μουχάμαντ Αμπού Αούν είπε στο Αλ-Τζαζίρα: Οι δυνάμεις κατοχής μας συμπεριφέρθηκαν βάναυσα. Μας προσέβαλαν, μας χτύπησαν, μας πυροβόλησαν σαν σκυλιά.
Η Σορούκ Ντουάιατ, από την περιοχή Σουρ Μπάχερ στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ, είναι η παλαιότερη παλαιστίνια κρατούμενη. Απελευθερώθηκε κι αυτή χθες.
Η Σορούκ, πολιτικό στέλεχος της Φάταχ, αγνόησε τη σιωναζιστική απαγόρευση δηλώσεων και στις πρώτες δηλώσεις της στα τηλεοπτικά δίκτυα είπε: Ζούμε μεγάλη χαρά, αλλά είναι ανάμεικτη με πόνο. Ευλογούμε τους μάρτυρες της Γάζας και ελπίζουμε ότι ο πόλεμος θα σταματήσει. Η διαδικασία της απελευθέρωσής μας από τις δυνάμεις κατοχής συνοδεύτηκε από ψυχολογική πίεση και την επιβολή μακράς αναμονής. Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες μιας κακής φάσης μέσα στη φυλακή: καταπίεση, πείνα, δίψα, επιβολή μεγάλου συνωστισμού. Αφησα πίσω 51 κρατούμενες σε δύσκολες καταστάσεις. Είδα κρατούμενες στη φυλακή που ήταν κάτω των 18 ετών, η μικρότερη από αυτές ήταν 12 ετών. Η Κατοχή επέβαλε στις κρατούμενες να μην κάνουν κανέναν εορτασμό για την απελευθέρωσή μας, απειλώντας να μας συλλάβει ξανά. Παρόλο που αποφυλακίστηκα, έχω φόβους για τις γυναίκες κρατούμενες εκεί, λόγω της σκληρής καταστολής. Στέλνουμε ένα μήνυμα στον λαό της Γάζας: είμαστε δίπλα σας και σας υποστηρίζουμε. Να έχετε υπομονή, η νίκη είναι υπομονή μόνο μιας ώρας.
Ο επικεφαλής της Αρχής Υποθέσεων Παλαιστινίων Κρατούμενων, Καντούρα Φάρες, είπε στο Αλ-Τζαζίρα: Εργαζόμαστε για να επαληθεύσουμε τη διαθεσιμότητα των σωστών δεδομένων για τους κρατούμενους. Εργαζόμαστε για να δώσουμε δεδομένα κρατουμένων σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Αυτό που συμβαίνει στις κατοχικές φυλακές από τις 7 Οκτώβρη δεν είναι απλώς κακοποίηση, αλλά ολοκληρωμένο έγκλημα.
