Οσο χάρηκε ο Νετανιάχου για την οριακή εκλογική νίκη του, που θα τον φέρει ξανά στην πρωθυπουργία της σιωνιστικής οντότητας, άλλο τόσο χάρηκε ο Τραμπ. «Μίλησα στον Μπίμπι Νετανιάχου για να τον συγχαρώ για μια μεγάλη και δύσκολη νίκη. Οι ΗΠΑ είναι μαζί του και με το λαό του Ισραήλ με κάθε τρόπο!», έγραψε στο Twitter. «Ολοι λένε πως δεν μπορείς να έχεις ειρήνη στη Μέση Ανατολή… Εγώ νομίζω ότι έχουμε μια ευκαιρία. Νομίζω πως τώρα που νίκησε ο Μπίμπι έχουμε μια καλύτερη ευκαιρία», έγραψε σε άλλο μήνυμά του.
Φοβήθηκαν, άραγε, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές τον Μπένι Γκαντζ και τους άλλους στρατηγούς (όλοι τους «γεράκια» της σιωνιστικής στρατιωτικής μηχανής); Οχι βέβαια. Ομως υπάρχει ένας δεσμός ανάμεσα στον Τραμπ και τον Νετανιάχου, καθώς ο τελευταίος είχε κινήσει (όσο μπορούσε) το αμερικάνικο σιωνιστικό λόμπι υπέρ του Τραμπ. Οπότε, η τόσο απροκάλυπτη στήριξη του Τραμπ στον Νετανιάχου κατά την προεκλογική περίοδο ήταν ένα είδος ανταπόδοσης στη στήριξη που είχε λάβει ο ίδιος, αλλά και μια ανεξόφλητη επιταγή που θα εξαργυρωθεί στις προεδρικές εκλογές του 2020 στις ΗΠΑ, με τον Νετανιάχου να κινείται και πάλι υπέρ του Τραμπ.
Πρέπει, όμως, να υπάρχει και κάτι άλλο, πέρα από τους προσωπικούς δεσμούς. Ο αμερικανός ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο δήλωσε πρόσφατα ότι ο Λευκός Οίκος επεξεργάζεται εδώ και δυο χρόνια ένα «νέο ειρηνευτικό σχέδιο» για τη Μέση Ανατολή, το οποίο θα αποκαλυφθεί «σύντομα». Παρά την πίεση που δέχτηκε από Δημοκρατικό γερουσιαστή να απαντήσει αν η διοίκηση Τραμπ εξακολουθεί να στηρίζει τη λύση των δύο κρατών και αν θα αντιταχθεί σε μια ενδεχόμενη προσάρτηση από το Ισραήλ των σιωνιστικών εποικισμών στη Δυτική Οχθη (όπως δήλωσε προεκλογικά ο Νετανιάχου), ο Πομπέο αρνήθηκε να γίνει συγκεκριμένος. «Θα δείτε την πρότασή μας», απαντούσε στο γερουσιαστή.
Μπορούμε, λοιπόν, να εικάσουμε βάσιμα πως οι Αμερικάνοι προετοίμασαν ένα σχέδιο σε συνεργασία με τον Νετανιάχου και γι' αυτό προτιμούσαν αυτόν στην πρωθυπουργία του Ισραήλ, μολονότι και ο Γκαντζ με τους στρατηγούς του είναι εξίσου επιθετικοί σιωνιστές. Παίρνοντας υπόψη μας κινήσεις όπως η μεταφορά της αμερικάνικης πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ (κόντρα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ) ή η αναγνώριση των συριακών υψίπεδων του Γκολάν ως ισραηλινό έδαφος (επίσης κόντρα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ), μπορούμε επίσης να εικάσουμε ότι το νέο αμερικάνικο σχέδιο για το Παλαιστινιακό θα κινείται στην ίδια κατεύθυνση.
