Ο σημαντικός σκοτσέζος ηθοποιός Μπράιαν Κοξ απαγγέλλει -με μπρεχτική ηρεμία- το τελευταίο ποίημα του δολοφονημένου από τους ναζισιωνιστές παλαιστίνιου ποιητή και ακαδημαϊκού Ρεφαάτ Αλαρίρ, αναδεικνύοντας τη δύναμη των στίχων που δεν χρειάζονται κανένα στόμφο.
Αν πρέπει να πεθάνω*
Αν να πεθάνω πρέπει
Ο επικεφαλής του Ευρωμεσογειακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Δρ Ράμι Αμπντο δήλωσε ότι ο φίλος του Ρεφαάτ Αλαρίρ είχε δεχτεί απειλές θανάτωσής του μέσω Διαδικτύου και κινητού τηλεφώνου από λογαριασμούς Ισραηλινών. «Το Ισραήλ έχει μακρύ ιστορικό στόχευσης παλαιστίνιων ακαδημαϊκών και οι συνθήκες στόχευσης του Ρεφάατ είναι σαφείς, είτε με επανειλημμένες προειδοποιήσεις και απειλές είτε με τη μέθοδο που δολοφοήθηκε, δηλαδή την ειδική στόχευση του μέρους όπου εντοπίστηκε», είπε ο Αμπντο στο Al-Jazeera Net.
H επιδρομή από ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη είχε στόχο το διαμέρισμα στο οποίο βρισκόταν και ανήκε στην αδερφή του .Βρίσκεται στο δεύτερο όροφο τριοροφης πολυκατοικίας, γεγονός που δείχνει ξεκάθαρα ότι είχε στοχοποιηθεί συγκεκριμένα αυτό το διαμέρισμα σ’ αυτό το κτίριο. Ο αδερφός του Σαλάχ και ένας από τους γιους του (Μοχάμεντ), η αδερφή του Άσμα και τα τρία παιδιά της (Αλάα, Γιάχια και Μοχάμεντ) μαρτύρησαν μαζί με τον Ρεφαάτ σ’ αυτή την αεροπορική επιδρομή.
Ο Ρεφαάτ είχε εκτοπιστεί από το σπίτι του πολλές φορές από το ξέσπασμα του ισραηλινού πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας στις 7 Οκτωβρίου. Είχε μετακομίσει, λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του, με τη σύζυγο και τα παιδιά του από το διαμέρισμα της αδερφής του σε ένα από τα κέντρα φιλοξενίας σε σχολείο της Υπηρεσίας Αρωγής και Εργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA) στη συνοικία Αλ-Τουφάχ, βορειοανατολικά της πόλης της Γάζας. Εκεί, ο Ρεφαάτ έλαβε ένα τηλεφώνημα από άγνωστο που παρουσιάστηκε ως ισραηλινός αξιωματικός και τον απείλησε ότι ήξεραν ακριβώς σε ποιο σχολείο ήταν και επρόκειτο να τον φτάσουν, καθώς οι ισραηλινές χερσαίες δυνάμεις προχωρούσαν βαθιά στη Γάζα. Αυτή η κλήση ώθησε τον Αλαρίρ να επιστρέψει ξανά στο διαμέρισμα της αδερφής του, κρυφά και μόνος, αφήνοντας τη γυναίκα και τα παιδιά του στο σχολείο-καταφύγιο, πιστεύοντας ότι θα του παρείχε ένα ασφαλές καταφύγιο σε σύγκριση με ένα σχολείο γεμάτο με χιλιάδες εκτοπισμένους.
Ο μάρτυρας Δρ Ρεφαάτ Αλαρίρ αποτελούσε πηγή έμπνευσης για μια γενιά νέων. Συνειδητοποίησε νωρίς, λόγω της εξειδίκευσής του και της διδασκαλία της αγγλικής λογοτεχνίας στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Γάζας, την αξία της γλώσσας για να απευθύνεται σε άλλους και στον έξω κόσμο. Ιδρυσε, μαζί με νέους άντρες και γυναίκες από τους μαθητές του και άλλους εμπνευστές, το έργο «We Are Not Numbers», για να δημοσιεύσει ρεαλιστικές ιστορίες στα Αγγλικά για την παλαιστινιακή ζωή στις διάφορες πτυχές της και τη σύνδεση μεταξύ του παλαιστινιακού πόνου και της Κατοχής. Στον τρίτο πόλεμο στη Γάζα, το 2014, ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη κατέστρεψαν το σπίτι του στη συνοικία Σουζάια, ανατολικά της πόλης της Γάζας, και σκότωσαν περισσότερα από 30 μέλη της οικογένειας και των συγγενών του.
Ο Δρ Αμπντο είπε: «Ο Ρεφάατ αντιπροσωπεύει μια μοναδική περίπτωση στην αφήγηση της παλαιστινιακής ιστορίας χωρίς κατευνασμό και ωραιοποίηση των γεγονότων. Αυτή η αφήγηση έγινε σημείο συνάντησης για χιλιάδες υποστηρικτές της παλαιστινιακής υπόθεσης και φοιτητές που βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στις βασικές γραμμές και τα χαρακτηριστικά των ομιλιών του για τον παλαιστινιακό αγώνα και την Αντίσταση. Ηταν ο πιο τολμηρός στην αντιμετώπιση των ζητημάτων και τόσο θαρραλέος που με οδήγησε να του μιλήσω επανειλημμένα για την ανάγκη να μειώσει τη ρητορική προκειμένου να διατηρηθούν οι λογαριασμοί του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».
Αλλά ο Ρεφαάτ ήταν «πεισματάρης όταν επρόκειτο για την αλήθεια. Ενας λογαριασμός έκλεινε και ένας άλλος άνοιγε, σε σημείο που κάποτε διαχειριζόταν δέκα λογαριασμούς. Αλλά ποτέ δεν παρέλειψε να κάνει ό,τι μπορούσε για να καθοδηγήσει τους νέους και να διδάξει πώς να γράφουν και να εκφράζουν τα προβλήματά τους. Γι’ αυτό είναι αμέτρητοι οι θαυμαστές του».
«Ο Ρεφαάτ ήταν ένας καλοσυνάτος άνθρωπος. Πήγε στο γραφείο του, τρεις ημέρες πριν από το μαρτύριό του, και πήρε την πρωτοβουλία να δώσει το μηνιαίο οικονομικό επίδομα στον φύλακα του κτιρίου και στον υπάλληλο εργασίας, και έκανε επιθεώρηση υπό πυρά, παρόλο που το θέμα ήταν εκτός της ευθύνης του».
*Μετάφραση: Βασίλης Ρενιέρης
