Oι βρομιαραίοι των αστικών Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης οργίζονται, γιατί -όπως λένε- κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να γράψουν αρνητικά για την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ την ημέρα του θανάτου της. Σώωωωπα! Αυτοί πρέπει να έχουν πλήρη ελευθερία να γράφουν διθυράμβους για τη θανούσα, να την αγιογραφούν με τα πιο φωτεινά χρώματα, να πλασάρουν ψεύδη στον ελληνικό λαό, εμείς όμως δεν έχουμε το δικαίωμα να πούμε την πάσα αλήθεια στον ελληνικό λαό.
Ειλικρινά, δε θ’ ασχολούμασταν με τη Γλύκατζη-Αρβελέρ, αν δεν υπήρχε όλος αυτός ο βομβαρδισμός παραπληροφόρησης. Η οποία, μάλιστα, ξεκινούσε από τη νεανική ένταξή της στην ΕΠΟΝ, σε μια προσπάθεια να αντισταθμιστούν λίγο οι δυσμενείς για την ελληνική αστική τάξη εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν από τη δημοσίευση των φωτογραφιών των 200 εκτελεσμένων την Πρωτομαγιά του 1944 κομμουνιστών, που βάδισαν περήφανοι, στητοί, τραγουδώντας, με υψωμένες τις γροθιές μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα των ναζί κατακτητών. Επεσε μπόλικη Γλύκατζη-Αρβελέρ στη μιντιακή πιάτσα, μπας και υπάρξει λίγη εξισορρόπηση συναισθημάτων.
Αν περιορίζονταν σε μερικές σεμνές αναφορές στη θανούσα, δε θ’ ασχολούμασταν. Ομως αυτή η θύελλα των ύμνων, των μισών αληθειών και των ψευδών δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη.
Η Ελένη Γλύκατζη, γεννημένη το 1927 στον Βύρωνα, μπήκε στην ΕΠΟΝ σαν νεαρό κορίτσι, όπως σχεδόν όλα τα κορίτσια και τ’ αγόρια της γειτονιάς της και των γύρω γειτονιών. Δεν ξέρουμε πότε μπήκε (το 1943 που ιδρύθηκε η ΕΠΟΝ ήταν 16 ετών, το 1944 στην απελευθέρωση ήταν 17 ετών) και ποια ήταν η δράση της. Σε ό,τι έχει διηγηθεί η ίδια δε δίνουμε καμιά βάση, γιατί έχει κατ’ επανάληψη συλληφθεί να λέει «φίδια».
Μπέρδευε και τις χρονολογίες, με τη βεβαιότητα ότι αυτοί που της έπαιρναν τις συνεντεύξεις δε θα αμφισβητούσαν ούτε το προφανές. Ελεγε για παράδειγμα πως όταν ήταν στη δούλεψη της Φρ(ειδερ)ίκης είχε ήδη κλάψει γοερά για το θάνατο του Στάλιν. Ομως, η Γλύκατζη μπήκε στη δούλεψη της Φρειδερίκης το 1950 και ο Στάλιν πέθανε το 1953, χρονιά κατά την οποία η Γλύκατζη έφυγε για το Παρίσι! Για τέτοια «φιδεμπόρισσα» μιλάμε.
Το μόνο βέβαιο είναι πως όταν οι συνομίληκες και οι συνομίληκοί της βασανίζονταν στα άντρα της Ειδικής Ασφάλειας, στις φυλακές και στα ξερονήσια του μαρτυρίου, η Ελένη Γλύκατζη άλλαξε στρατόπεδο. Εγινε μία από τις γραμματείς της Φρειδερίκης! Γύριζε μαζί της και με τον Παύλο Γλίξμπουργκ ανά την Ελλάδα, όπου το ζεύγος των δυναστών εγκαινίαζε «παιδουπόλεις», στρατόπεδα συγκέντρωσης για παιδιά αγωνιστών. Ηταν γραμματέας της Φρειδερίκης την εποχή που αυτή δεν περιοριζόταν μόνο στο παιδομάζωμα, αλλά είχε οργανώσει παράλληλα μια τεράστια μπίζνα με πώληση ορφανών σε αμερικάνικες οικογένειες.
Κι όμως, η Γλύκατζη-Αρβελέρ δήλωνε ότι… «έχει παρεξηγηθεί πολύ η Φρειδερίκη»! Κι έλεγε κάτι παραμύθια για μια επιστολή που έστειλε στη Φρειδερίκη συμφοιτήτριά της, καρφώνοντάς την ότι είναι «κομμουνίστρια», αλλά η… δημοκράτισσα Φρειδερίκη δεν είχε πρόβλημα με τους «κομμουνιστές» που είναι καλοί στη δουλειά τους, όπως η Γλύκατζη. Τι να έλεγε, ότι ειχε «πηδήσει το χαντάκι», ότι είχε δώσει όλες τις εγγυήσεις που ήθελε η βασιλική καμαρίλα; Ξέρουμε καλά τι εγγυήσεις ζητούσε τότε ο μοναρχοφασισμός από κάποιον που είχε περάσει από το ΕΑΜικό κίνημα. Ιδιαίτερα από κάποια φοιτήτρια που ήξερε κόσμο και κοσμάκη. Εδώ δήλωση υπέγραφε κάποιος/α και δεν τον/την έδιωχναν από το ξερονήσι της εξορίας, αν προηγουμένως δεν έσπαγε έναν ακόμα και η Γλύκατζη-Αρβελέρ θέλει να μας πει ότι μπήκε στην αυλή των Γλίξμπουργκ επειδή ήξερε καλά αγγλικά και γαλλικά!
Η Γλύκατζη πήγε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές της το 1953, το 1958 παντρεύτηκε τον αξιωματικό του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού και γόνο ζάμπλουτης αστικής οικογένειας του Παρισιού, Ζακ Αρβελέρ, και έκτοτε άνοιξαν μπροστά της όλοι οι δρόμοι. Μετά το νεανικό… αμάρτημα με τη συμμετοχή στην ΕΠΟΝ, έκανε πάντοτε τις «σωστές» επιλογές. Από τη Φρειδερίκη στον Αρβελέρ και από τον Μιτεράν στον Kαραμανλή (τον παλιό) και τον… Κυριάκο Μητσοτάκη!
Το 2015, όταν ο Κούλης διεκδικούσε την αρχηγία της ΝΔ, η Γλύκατζη-Αρβελέρ ανακοίνωσε δημόσια την υποστήριξή της σ’ αυτόν, γράφοντάς του… ποίημα! Το ανακοίνωσε περιχαρής ο ίδιος ο Κούλης: «Αυτό το ποίημα έγραψε και μου αφιέρωσε η Ελένη Αρβελέρ για να με στηρίξει. Μου ζήτησε να το δημοσιοποιήσω. Το έγραψε στο Παρίσι την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου [2015]»! Οσο για το ποίημα, ο… ποιητής Φανφάρας είναι νομπελίστας μπροστά στη Γλύκατζη-Αρβελέρ. Θαυμάστε στίχους σαν αυτούς που είχαν στην πίσω πλευρά τα παλιά ημερολόγια:
«Δεν είναι ανάγκη, μετά από το “ο καλύτερος” να λες “ναι, μεν, αλλά”,
όπως λ.χ. θα έπρεπε να έχει μάτια γαλανά, και όχι καστανά.
Οταν φτωχεύσουνε οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί.
Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί.
Κι όταν μόνο ανάξιοι μιλάνε για αξίες, τότε, η απαξίωση θα είναι γενική.
Ας τα σκεφτεί αυτά, όποιος στην κάλπη ρίχνει την ψήφο του, για όποια και νάναι εκλογή»!
Η Γλύκατζη-Αρβελέρ ήταν… αγρίως νεοφιλελεύθερη, όπως θα έλεγε ο Στέφανος Μάνος. Μνημόνια; Ποια Μνημόνια; Σταματήστε τη μίρλα αχόρταγοι Ελληνες! «Εγώ γνώρισα την Κατοχή. Για να πάω στο σχολείο περνούσα πάνω από πτώματα πεινασμένων ανθρώπων, τα οποία μάζευε ένα καροτσάκι του δήμου. Λοιπόν, όταν μου λένε ότι υπάρχει κρίση, γελώ»! Γελούσε με το μαρτύριο του ελληνικού λαού…
Στο ψευτο-δημοψήφισμα του 2015 τάχτηκε, φυσικά, υπέρ του ΝΑΙ: «Σ’ αυτήν την Ευρώπη πρέπει να μείνουμε πιστοί. Τα παιδιά μας δεν θα μας συγχωρήσουν ποτέ, αν δεν πρυτανεύσει στις αποφάσεις μας το εθνικό συμφέρον». Και στη συνέχεια υπέρ του Μητσοτάκη, γιατί ήταν «ο μόνος που μπορεί να κάνει μεταρρυθμίσεις». «Δεν υπάρχει κανένας άλλος», αποφαινόταν με… ακαδημαϊκή αυστηρότητα.
Το πιο προκλητικό ήταν πως παρουσιαζόταν σαν… μη πολιτική: «Από παιδί άκουγα τους γονείς μου να λένε ότι δύο είναι τα θηλυκά κακά που μας κατέστρεψαν: η Ιστορία και η πολιτική. Την Ιστορία προσπάθησα να τη δαμάσω. Με την πολιτική ουδέποτε ασχολήθηκα». Το να υπηρετείς τη Φρειδερίκη και τον Παύλο, το να στηρίζεις συγκεκριμένο υποψήφιο για αρχηγό της Δεξιάς, το να καλείς σε εκλογική στήριξη συγκεκριμένου κόμματος, το να τάσσεσαι υπέρ συγκεκριμένου στρατοπέδου σε ένα δημοψήφισμα… δεν ήταν ενασχόληση με την πολιτική αλλά με την… καθαρή επιστήμη!
Και δυό λόγια για τη θητεία της ως πρύτανη στη Σορβόννη. Καμάρωνε ότι κάλεσε 22 φορές τα CRS (τα γαλλικά ΜΑΤ) να μπουκάρουν στο πανεπιστήμιο. Σε μία απ’ αυτές τις εισβολές υπήρξε και θάνατος φοιτητή, όμως η Αρβελέρ έλεγε γελώντας: «Με κάτι τέτοια έχει βγει το όνομά μου ότι είμαι ο μεγαλύτερος φασίστας της Γαλλίας»!
Καλούσε σε κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου στην Ελλάδα, συντασσόμενη με τους πιο μαύρους κύκλους της αντίδρασης: «Καιρός λοιπόν να καταργηθεί το κακώς εννοούμενο σήμερα άσυλο, για να μπορέσουν τα πανεπιστήμιά μας να βρουν τον βηματισμό για την απρόσκοπτη διάδοση της γνώσης και την άσκηση της έρευνας»!
Εννοείται πως ήταν υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων, που θεωρούσε ότι είναι καλύτερα από τα δημόσια.
Κρατήσαμε τελευταία μια περιγραφή της που δείχνει πόσο αδίστακτη ήταν. Η Θάτσερ ήταν το πρότυπό της: «Εκαναν μια μεγάλη απεργία οι καθαριστές ζητώντας αυξήσεις, ενώ έπαιρναν περισσότερα από τους βοηθούς καθηγητή, εξαιτίας των συνεχών απεργιών τους. Τους έδιωξα όλους και έδωσα την καθαριότητα σε τέσσερις επιχειρήσεις – δεν είχε καμία πάνω από πενήντα καθαριστές, οπότε δεν μπορούσαν να συνδικαλιστούν»!
