Νύχτα, όπως γίνεται πάντοτε σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τα ΜΑΤ έζωσαν την πλατεία Συντάγματος και άρπαξαν τους πρόσφυγες από τη Συρία, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που παρέμεναν εκεί. Την ώρα που οι αστυνομικές κλούβες με τους πρόσφυγες απομακρύνονταν, καταλάμβαναν το χώρο τα συνεργεία του δήμου Αθηναίων, τα οποία σάρωσαν τα υπάρχοντα του καταυλισμού των προσφύγων και τα μετέτρεψαν σε σκουπίδια.
Η βιτρίνα της πόλης πήρε και πάλι τη συνήθη όψη της. Γιορτινή, όπως το επιτάσσει το ημερολόγιο. Εκείνοι που χαλούσαν την όψη της βιτρίνας προειδοποιήθηκαν να μη ξανασυγκεντρωθούν εκεί. Θα φροντίσουν γι’ αυτό τα ΜΑΤ, τα οποία θα εγκατασταθούν μόνιμα στην πλατεία, για να δράσουν προληπτικά ενάντια σε κάθε επίδοξο «εισβολέα». Το ξέρουν καλά το έργο από το Δεκέμβρη του 2008, αλλά και από το καλοκαίρι του 2011.
Ετσι είναι ο καπιταλισμός. Σημασία έχει η βιτρίνα και όχι αυτό που κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα. Κάπως έτσι αντιμετωπίστηκαν και οι απεργοί εμποροϋπάλληλοι που διαμαρτύρονται για τη δουλειά τις Κυριακές.
Πλήθη επισκεπτών θα εισρεύσουν και πάλι στην πέριξ του Συντάγματος εμπορική περιοχή, απ’ όλη την Ελλάδα. Οι περισσότεροι με την τσέπη άδεια, θα χορτάσουν με τα… μάτια αυτά που δεν μπορούν ν’ αγοράσουν. Είναι κι αυτή μια συνθήκη την οποία, δυστυχώς, έχει αποδεχτεί εδώ και χρόνια μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Οταν δεν έχεις κουράγιο να διακδικήσεις και να παλέψεις, αναζητάς μεσσίες πολιτικούς και χορταίνεις με βόλτες σε μέρη που για σένα έχουν χαρακτήρα εικονικής πραγματικότητας. Οταν δεν βλέπεις το πρόβλημα των άλλων, την εξαθλίωση των άλλων, τότε κλείνεσαι στο δικό σου πρόβλημα και (νομίζεις ότι) αναζητάς λύσεις γι’ αυτό, μακριά από τους ομοίους σου.
