Αν δεν υπήρχε η απεργία πείνας των πολιτικών κρατούμενων, η οποία κράτησε σχεδόν ενάμιση μήνα, ο νόμος Παρασκευόπουλου, που ικανοποιεί εν μέρει ή εν όλω αιτήματα των πολιτικών κρατούμενων δε θα υπήρχε. Αυτό πρέπει να τονιστεί, γιατί καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας περίσσεψε η σπέκουλα από διάφορα παπαγαλάκια, αλλά και οι «ψίθυροι» από διάφορους που θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την πολιτική βούληση να κάνει αστικοδημοκρατικού τύπου αλλαγές στο κατασταλτικό πλαίσιο. Σπέκουλα και ψίθυροι που υποστήριζαν πως η απεργία πείνας έγινε «εκ του περισσού» και συνεχίστηκε παρά την εκπεφρασμένη βούληση της κυβέρνησης να νομοθετήσει, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι ήθελαν να φθείρουν τον ΣΥΡΙΖΑ.
Στη διάρκεια της απεργίας πείνας αποκαλύπταμε σχεδόν σε καθημερινή βάση (περισσότερο μέσω της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας μας) τις παλινωδίες και τις προστυχιές του υπουργού Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλου, που προσπαθούσε να σταματήσει την απεργία πείνας, για να έχει λυμένα τα χέρια του να διαπραγματευθεί με τον ακροδεξιό και δεξιό συρφετό τις διατάξεις του νομοσχεδίου του. Αν η απεργία πείνας των πολιτικών κρατούμενων δε συνεχιζόταν μέχρι την τελευταία μέρα, είναι σίγουρο πως το νομοσχέδιο δε θα ψηφιζόταν εσπευσμένα αμέσως μόλις ξανάνοιξε η Βουλή μετά το Πάσχα (η διαδικασία αποφασίστηκε την τελευταία στιγμή, υπό την πίεση της απεργίας πείνας) και δε θα περιείχε τις διατάξεις που περιέχει. Ειδικά αυτές για τον «κουκουλονόμο» και το DNA.
Πρέπει, λοιπόν, να ειπωθεί πως η απεργία πείνας, παρά τα διαφορετικά ή διαφοροποιημένα αιτήματα, τις διαφορετικές «ταχύτητες», τους διαφορετικούς σχεδιασμούς ως προς την τακτική (ζητήματα τα οποία πρέπει πρωτίστως ν’ απασχολήσουν τους ίδιους τους πολιτικούς κρατούμενους, στον απολογισμό που ασφαλώς θα κάνουν), κατάφερε να πετύχει μερικές νίκες, κάνοντας λιγότερο γκρίζο το ζοφερό τοπίο του εγκλεισμού, αλλά και εξασφαλίζοντας ευνοϊκότερους όρους αποφυλάκισης για το σύνολο των κρατούμενων.
Οι φυλακές τύπου Γ καταργήθηκαν. Οσοι υποστηρίζουν ότι αυτό θα γινόταν έτσι κι αλλιώς, γιατί ήταν προγραμματική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι είτε παπαγαλάκια είτε πολιτικά τυφλοί. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στις συνεχείς κωλοτούμπες που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τις προεκλογικές του διακηρύξεις, σε σχέση ακόμη και με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Ούτε να θυμίσουμε τις συνεχείς υποχωρήσεις στην πίεση που ασκούσε εντός και εκτός Βουλής ο δεξιός (και όχι μόνο συρφετός) και το ραγιαδισμό που δείχνει έναντι των Αμερικανών, πράγματα που θα τον οδηγούσαν σε συνεχείς αναβολές, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχε την πολιτική βούληση να καταργήσει τις φυλακές τύπου Γ. Αρκεί να θυμίσουμε την πρώτη κίνηση που έκανε ο Παρασκευόπουλος. Εστειλε τον Λάμπρου και την Λέβα στον Δομοκό, «προσφέροντας» στους πολιτικούς κρατούμενους την πρώτη μέρα της απεργίας πείνας μια δήλωση του υπουργού ότι «προτίθεται να καταργήσει τις φυλακές τύπου Γ» (επανάληψη των προγραμματικών δηλώσεων, δηλαδή) και όχι ένα έτοιμο νομοσχέδιο. Αρκεί να θυμίσουμε τα κολπάκια με το νομοσχέδιο, που πρώτα διοχετεύθηκε σε εφημερίδες, μετά απλά ανέβηκε στην ιστοσελίδα του υπουργείου, μετά πήγε σε διαβούλευση που παρατάθηκε, μετά δήθεν «κατατέθηκε» στη Βουλή (ενώ δεν είχε κατατεθεί). Αν η απεργία πείνας σταματούσε τότε, ακόμη το νομοσχέδιο θα ήταν υπό κατασκευή. Κι αν σταματούσε μετά την (επιτέλους) κατάθεση στη Βουλή, οι τροπολογίες για «κουκουλονόμο» και DNA δε θα υπήρχαν καν (θυμίζουμε ότι κατατέθηκαν από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και όχι από τον υπουργό).
Δεν κέρδισε, όμως, μόνο την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ η απεργία πείνας. Κέρδισε όρους για αποφυλάκιση των συγγενών που συλλαμβάνονται, κέρδισε κατάργηση του «κουκουλονόμου» για τους διαδηλωτές (όχι για τους αντάρτες και τις ληστείες), επέφερε ένα μικρό ρήγμα στο καθεστώς του DNA και έφτασε μια ανάσα πριν από μια ρύθμιση που θα επέτρεπε μια «καθαρή» αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού.
Οι συνθήκες υπό τις οποίες δόθηκε αυτός ο αγώνας δεν ήταν οι καλύτερες. Η νωπή εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και το σόου της «σκληρής διαπραγμάτευσης» αδυνάτισε σημαντικά το μέτωπο της αλληλεγγύης. Οταν εφημερίδες όπως η ΕφΣυν επιτίθενται στους απεργούς πείνας και τους αλληλέγγυους, όταν οι διαδηλώσεις αλληλεγγύης δεν έχουν τη μαζικότητα που είχαν σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν (και δεν αναφερόμαστε στην απεργία πείνας του Ν. Ρωμανού, που το μέτωπο της αλληλεγγύης ήταν εξαιρετικά διευρυμένο), αυτά που κατάφερε να κερδίσει η απεργία πείνας, που οδήγησε στα όρια της φυσικής αντοχής τους πολιτικούς κρατούμενους, πρέπει να απολογιστούν με θετικό πρόσημο.
Αφήσαμε τελευταίο το θέμα του Σ. Ξηρού, το οποίο συγκέντρωσε (και εξακολουθεί να συγκεντρώνει) τα πυρά του αστικού εσμού και των Αμερικανών. Η ρύθμιση πέρασε από σαράντα κύματα. Γραφόταν και ξαναγραφόταν, με αποτέλεσμα η αποφυλάκιση να γίνει κατ’ οίκον κράτηση, στην οποία στη συνέχεια προστέθηκε το «βραχιολάκι», ενώ την τελευταία στιγμή προστέθηκαν και οι όροι του άρθρου 100 του ΠΚ, που μπορούν να φτάσουν μέχρι και την απαγόρευση στον κατ’ οίκον κρατούμενο να δέχεται επισκέψεις!
Το κυριότερο, όμως, είναι πως για τη μετατροπή της φυλάκισης σε κατ’ οίκον κράτηση απαιτείται και κρίση του Συμβουλίου Εφετών, η οποία δεν περιορίζεται σε απλή διακρίβωση των προϋποθέσεων (έκτιση 10 χρόνων ποινής και αναπηρία πάνω από 80%), που θα μπορούσε να την κάνει και το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, αν επρόκειτο για μια τυπική-γραφειοκρατική διαδικασία. Γι’ αυτό το λόγο στο νόμο αναφέρεται πως «κατά του βουλεύματος του συμβουλίου εφετών μπορεί να ασκηθεί αναίρεση». Αν επρόκειτο για μια τυπική διαδικασία διακρίβωσης, η δυνατότητα αναίρεσης δε θα είχε σημασία.
Πρόκειται για μια σκόπιμη ασάφεια στο νόμο, η οποία στις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών (π.χ. δηλώσεις Κοτζιά στις ΗΠΑ και διαρροές Παππά στην Αθήνα) γίνεται σαφήνεια, αφού μιλούν για δικαστική κρίση που θα προηγηθεί. Μ’ άλλα λόγια, ακόμη και αν ο Σάββας δεχτεί όλους τους όρους που προστέθηκαν στη διάταξη, μπορεί το δικαστικό ιερατείο να μην τον αποφυλακίσει!
