Σε πρόσφατο άρθρο μας χαρακτηρίσαμε τον περιφερειάρχη Θεσσαλίας Δημήτρη Κουρέτα, εκτός των άλλων και επιστημονικά και ερευνητικά ανεπαρκή, καθώς έφτασε στο σημείο να ισχυρίζεται ότι… ο ιός της ευλογιάς δεν μεταδίδεται από τα θανατωθέντα αιγοπρόβατα που έχουν μολυνθεί!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Φίλος αναγνώστης μάς έκανε γνωστή μια ιστορία που έδειξε ότι ο Κουρέτας, εκτός όλων των άλλων που του καταλογίσαμε, είναι και λογοκλόπος. Σωστά διαβάζετε: κοτζάμ πανεπιστημιακός καθηγητής και περιφερειάρχης αντέγραψε αυτολεξεί μεγάλο απόσπασμα από άρθρο του συντάκτη της ΕφΣυν Απόστολου Λυκεσά και το παρουσίασε σαν δικό του!
Το άρθρο του Λυκεσά είχε δημοσιευτεί στις 9 Απρίλη του 2022. Ο Κουρέτας το αντέγραψε και το ανήρτησε στις 13 Φλεβάρη του 2025, εκτιμώντας προφανώς ότι η διετία που μεσολάβησε ήταν αρκετή για να ξεχαστεί το πρωτότυπο που αδίστακτα είχε αντιγράψει! Ο μηχανισμός προπαγάνδας του γραφείου του φρόντισε ώστε η ανάρτηση να αναπαραχτεί από τα θεσσαλικά Μέσα.
Το άρθρο του Α. Λυκεσά στην ΕφΣυν
Το άρθρο του Α. Λυκεσά δημοσιεύτηκε στην έντυπη και την ψηφιακή έκδοση της ΕφΣυν, στις 9 Απρίλη του 2022, υπό τον τίτλο: Πώς μηδένισαν την παραγωγή ζάχαρης στην Ελλάδα – Από αυτάρκεις εξαγωγείς το 2006, φτάσαμε να πληρώνουμε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο σε εισαγωγές.
Παραθέτουμε το τμήμα του άρθρου από το οποίο έκανε τη λαθροχειρία ο Κουρέτας:
Ταχύρρυθμο μάθημα
Η λέξη αυτάρκεια θα αποσυρθεί από το λεξιλόγιό μας σε ό,τι αφορά τη ζάχαρη. Με ετήσιες απαιτήσεις που αγγίζουν τους 320.000 τόνους η χώρα μας βασίζεται πλέον μόνο στις εισαγωγές και οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον κλάδο κάνουν ήδη χρυσές δουλειές. Το 2009 η παραγωγή στη χώρα ήταν 157.383 τόνοι και είναι απλά συγκλονιστικό ότι το 2011 μειώθηκε κατά 75%, στους 38.265 τόνους. Τραγωδία, αν αναλογιστεί κανείς ότι το 2006 καλύπταμε τις εσωτερικές ανάγκες και γλυκαίναμε και… τα Βαλκάνια. Τρία ζαχαρουργεία (Πλατύ Ημαθίας, Σέρρες, Ορεστιάδα), ένα εργοστάσιο επεξεργασίας σπόρων, τρία κέντρα διανομής (Αθήνα, Λάρισα, Χανιά), δύο ζαχαρουργεία στη Σερβία και προετοιμασία για μονάδα παραγωγής βιοκαυσίμων.
Μέσα σε 12 χρόνια τα πάντα έγιναν ερείπια. Το κόστος εισαγωγής των απαιτούμενων ποσοτήτων έφτασε και ξεπέρασε τα 200.000.000 ευρώ το 2020. Οποιος θέλει μπορεί να υπολογίσει τι θα μας κοστίσει καθώς η εκτόξευση των τιμών είναι δεδομένη, το τελικό ύψος μάς λείπει. Εισάγουμε από Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Μαυρίκιο, μέχρι και από τη Γαλλική Πολυνησία. Κύριοι εισαγωγείς, οι Sugartia ΕΠΕ (της πολυεθνικής Pfeifer & Langen), Cristal Hellenic ΙΚΕ και Royal Sugar (από 10 εκατ. ευρώ τζίρο το 2015, το 2021 έφτασε τα 31,474 εκατομμύρια).
Το 2006 αξίζει να μνημονεύεται ως έναρξη της καταστροφής, αφού οι υπουργοί Γεωργίας της Ε.Ε. εγκρίνουν τη ριζική μεταρρύθμιση του τομέα ζάχαρης που κράτησε τρία χρόνια, με τη χώρα μας να αποποιείται μέχρι το 2008 το 50,01% της εθνικής ποσόστωσης και από τους 317.502 τόνους πέφτουμε στους 158.702 τόνους. Κι έτσι το 2014, ίδιο κόμμα (Ν.Δ.)-άλλη κυβέρνηση κλείνει τα 4 από τα 5 εργοστάσια. Σαν αποκλεισμένο κάστρο, μόνο το φουγάρο στο Πλατύ κάπνιζε, ζεσταίνοντας την ανάμνηση της παλαιάς δόξας (μπορούσε να φτάσει σε παραγωγή τους 100.000 τόνους!).
Λεηλατημένη από «φέσια»-πλιάτσικο 85 εκατομμύρια –σύμφωνα με τα ποινικά κατηγορητήρια που μούχλιασαν ήδη–, στραγγαλισμένη από χρέη 185.000.000 ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα, που πέρασαν μέσα σε ένα βράδυ κοψοχρονιά στην Τράπεζα Πειραιώς, η ΕΒΖ έχασε, για να τα πούμε απλά, τη μοναδική ευκαιρία να ελπίζει με την απόρριψη του σχεδίου του Γιώργου Λάντζα, της πρώτης περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ, απόρριψη που είχε οδηγήσει σε παραίτηση όλο το διοικητικό συμβούλιο.
Οσες προσπάθειες έγιναν έκτοτε είχαν μηδενικό αποτέλεσμα και οι δημόσιες δηλώσεις των προέδρων της εταιρείας που παραιτούνταν διαδοχικά περιγράφουν εναργώς τι συνέβη. Οι αναγνώστες της «Εφ.Συν.» είναι ίσως οι μοναδικοί που έχουν παρακολουθήσει αναλυτικά και κριτικά τις μάχες που δόθηκαν για να σωθεί ό,τι ήταν δυνατό να σωθεί μέχρι το 2019. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποδείχθηκε ριζικά… αποτελεσματική. «Σκότωσε» την εταιρεία και την ώρα που ο Αδωνις Γεωργιάδης παρουσίαζε τον κ. Καραθανάση όλοι χειροκροτούσαν, αφού θαρρούσαν ότι η πίστη τους στο «θαύμα» έφτανε για να αναστηθεί η βιομηχανία. Από το «θαύμα» έμεινε μόνο η συσκευασία, ένα κοριτσάκι που χαμογελάει στο χάρτινο σακουλάκι καθώς διόλου δεν φαντάζεται τι μέλλον τού επιφύλασσαν…
Η λογοκλοπή του Κουρέτα
Ιδού και η λογοκλοπή του Κουρέτα, όπως παρουσιάστηκε, στις 13 Φλεβάρη του 2025, σε ένα από τα τοπικά Μέσα της Θεσσαλίας, υπό τον τίτλο: Δημ. Κουρέτας για ζάχαρη: Η λέξη αυτάρκεια θα αποσυρθεί από το λεξιλόγιό μας… Μέσα σε 12 χρόνια τα πάντα έγιναν ερείπια.
Ανάρτηση, στην οποία περιεκτικά καταγράφεται η κατάρρευση του προϊόντος της ζάχαρης – που κάποτε παρήγαγε και εξήγαγε η Ελλάδα – έκανε ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας.
Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά, ενώ η κατακλείδα των επισημάνσεων Κουρέτα περιλαμβάνει το ερώτημα «Μήπως να σκεφτόμασταν ξανά την παραγωγή;».
Αναλυτικά, η ανάρτηση:
«Η λέξη αυτάρκεια θα αποσυρθεί από το λεξιλόγιό μας σε ό,τι αφορά τη ζάχαρη. Με ετήσιες απαιτήσεις που αγγίζουν τους 320.000 τόνους η χώρα μας βασίζεται πλέον μόνο στις εισαγωγές και οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον κλάδο κάνουν ήδη χρυσές δουλειές. Το 2009 η παραγωγή στη χώρα ήταν 157.383 τόνοι και είναι απλά συγκλονιστικό ότι το 2011 μειώθηκε κατά 75%, στους 38.265 τόνους. Τραγωδία, αν αναλογιστεί κανείς ότι το 2006 καλύπταμε τις εσωτερικές ανάγκες και γλυκαίναμε και… τα Βαλκάνια. Τρία ζαχαρουργεία (Πλατύ Ημαθίας, Σέρρες, Ορεστιάδα), ένα εργοστάσιο επεξεργασίας σπόρων, τρία κέντρα διανομής (Αθήνα, Λάρισα, Χανιά), δύο ζαχαρουργεία στη Σερβία και προετοιμασία για μονάδα παραγωγής βιοκαυσίμων.
Μέσα σε 12 χρόνια τα πάντα έγιναν ερείπια. Το κόστος εισαγωγής των απαιτούμενων ποσοτήτων έφτασε και ξεπέρασε τα 200.000.000 ευρώ το 2020. Οποιος θέλει μπορεί να υπολογίσει τι θα μας κοστίσει καθώς η εκτόξευση των τιμών είναι δεδομένη, το τελικό ύψος μάς λείπει. Εισάγουμε από Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Μαυρίκιο, μέχρι και από τη Γαλλική Πολυνησία. Κύριοι εισαγωγείς, οι Sugartia ΕΠΕ (της πολυεθνικής Pfeifer & Langen), Cristal Hellenic ΙΚΕ και Royal Sugar (από 10 εκατ. ευρώ τζίρο το 2015, το 2021 έφτασε τα 31,474 εκατομμύρια).
Το 2006 αξίζει να μνημονεύεται ως έναρξη της καταστροφής, αφού οι υπουργοί Γεωργίας της Ε.Ε. εγκρίνουν τη ριζική μεταρρύθμιση του τομέα ζάχαρης που κράτησε τρία χρόνια, με τη χώρα μας να αποποιείται μέχρι το 2008 το 50,01% της εθνικής ποσόστωσης και από τους 317.502 τόνους πέφτουμε στους 158.702 τόνους. Κι έτσι το 2014, κλείνουν τα 4 από τα 5 εργοστάσια. Σαν αποκλεισμένο κάστρο, μόνο το φουγάρο στο Πλατύ κάπνιζε, ζεσταίνοντας την ανάμνηση της παλαιάς δόξας (μπορούσε να φτάσει σε παραγωγή τους 100.000 τόνους!).
Λεηλατημένη από «φέσια»-πλιάτσικο 85 εκατομμύρια –σύμφωνα με τα ποινικά κατηγορητήρια που μούχλιασαν ήδη–, στραγγαλισμένη από χρέη 185.000.000 ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα, που πέρασαν μέσα σε ένα βράδυ κοψοχρονιά στην Τράπεζα Πειραιώς, η ΕΒΖ ουσιαστικα δεν υπάρχει.
Μήπως να σκεφτόμασταν ξανά την παραγωγή;
Λογοκλοπή λέξη προς λέξη. Mot à mot όπως λένε οι φίλοι μας οι Γάλλοι. Αλλαξε μόνο την κατακλείδα, για να μην κάνει αναφορά σε ένα παλιό σχέδιο, της πρώτης περιόδου ΣΥΡΙΖΑ. Και αφαίρεσε την τελευταία παράγραφο που έκανε επίθεση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Δεν μπήκε καν στον κόπο να το γράψει «με δικά του λόγια». Κατευθείαν κ(λ)οπι – πέιστ.
Για έναν ακαδημαϊκό δεν υπάρχει πιο ατιμωτικό πράγμα από τη λογοκλοπή. Εχουν ακυρωθεί εργασίες, έχουν αφαιρεθεί διδακτορικοί τίτλοι όταν αποδείχτηκε ότι κάποιοι έκλεψαν δουλειά άλλων και την παρουσίασαν σαν δική τους.
Για έναν αστό πολιτικό αυτό είναι και φτηνιάρικο. Μιλάμε για τον απόλυτο ευτελισμό της έννοιας της παραγωγής πολιτικής σκέψης. Για αθλιότητα και σαλταδορισμό του αισχίστου είδους. Χωρίς να λογαριάζουμε την περιφρόνηση της δουλειάς που έριξε ο άλλος, την πνευματική ιδιοκτησία του, που ακόμα κι αν δεν την επικαλείται, οφείλουμε να του την αναγνωρίζουμε αναφέροντας την πηγή, όταν τη χρησιμοποιούμε.
Θα παραθέσουμε και τον απόλυτα δικαιολογημένο χλευασμό του Κουρέτα από τον Α. Λυκεσά, σε άρθρο του στην ΕφΣυν στις 14 Φλεβάρη του 2025, υπό τον τίτλο: Ο περιφερειάρχης, το «κλόπι πέιστ» και η ελάχιστη ικανοποίηση.
Εχουμε τόσους και τόσο καλούς φίλους στην «Εφ.Συν.», σε μια σχέση που φτάνει μέχρι του σημείου ώρες ώρες να θυμίζουν και σε εμάς κείμενα που τα έχουμε γράψει πριν από καιρό και για απροσδιόριστους –πλην λογικούς– λόγους (επαν)έρχονται στην επικαιρότητα. Είναι από τα καλά της νέας εποχής, να μπορείς να γκουγκλάρεις ένα κείμενο όταν κάτι σου θυμίζει και να διαπιστώνεις αμέσως αν είναι πρωτότυπο ή κλεψιμέικο. Αυτό είναι καλό για τον συγγραφέα του πρωτότυπου κειμένου, κακό όμως για αυτόν που το αντιγράφει και δεν μπαίνει στον κόπο να αναφέρει την πηγή.
Ετσι και χθες δέχτηκα από φίλο αναγνώστη στο μέιλ ένα ενημερωτικό σημείωμα το οποίο με καλούσε να «βρω τις διαφορές» και παρέθετε ένα δικό μου κείμενο δημοσιευμένο στην «Εφ.Συν.» πριν από δύο χρόνια, μόνο που χθες είχε άλλη υπογραφή: αυτήν του περιφερειάρχη Θεσσαλίας, Δημήτρη Κουρέτα. Μάλιστα το κείμενο αναδημοσιεύτηκε ως ανάρτηση του περιφερειάρχη σε ενημερωτικές ιστοσελίδες της Λάρισας. Η ανάρτηση του περιφερειάρχη είναι λέξη προς λέξη αναπαραγωγή των τριών από τις τέσσερις παραγράφους του καταληκτικού κεφαλαίου με τίτλο «Ταχύρρυθμο μάθημα» από ένα μεγάλο δημοσίευμα με τίτλο «Πώς μηδένισαν την παραγωγή ζάχαρης στην Ελλάδα», που είχε δημοσιευτεί στις 9 Μαρτίου του 2022.
Η μόνη διαφορά που επιφυλάσσει η ανάρτηση του κ. Κουρέτα είναι η αφαίρεση μιας φράσης –η οποία αναφέρει: «Κι έτσι το 2014, ίδιο κόμμα (Ν.Δ.)-άλλη κυβέρνηση κλείνει τα 4 από τα 5 εργοστάσια»– άγνωστο για ποιο λόγο. Ο κ. περιφερειάρχης προσθέτει επίσης στο τέλος της ανάρτησής του μόνο τη φράση: «Μήπως να σκεφτόμασταν ξανά την παραγωγή;». Ο προβληματισμός του φυσικά δεν είναι μπηχτή προς την εφημερίδα, αλλά μάλλον προς τους κυβερνώντες ή μπορεί πάλι να γίνει αντιληπτή ως διερώτηση, κάτι σαν… «τα προς εαυτόν».
Σε κάθε περίπτωση, η ενασχόληση και το δημόσιο ενδιαφέρον του για την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ) –ένα εργοστάσιό της λειτούργησε κάποτε στη Λάρισα– είναι τιμητικό γι’ αυτόν την ώρα μάλιστα –τα χρόνια, για να ακριβολογούμε– που το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων του τόπου, ακόμη και του αγροτικού κόσμου, έχουν καταπιεί την καταστροφή και ασκούνται στην ένοχη αφωνία (πλην μειοψηφικών εξαιρέσεων).
Οι λέξεις που γράφονται σήμερα δεν είναι για να ψέξουν τον περιφερειάρχη ή κάποιον συνεργάτη του για το κλόπι πέιστ, αλλά για να γίνει ορατό πως μας μένει μια ελάχιστη ικανοποίηση: οι λέξεις που γράψαμε πριν από καιρό στην «Εφημερίδα των Συντακτών» παραμένουν ακόμη καλά καρφωμένες στη θέση τους, οπότε μπορούν να «κρεμιούνται» σε πολλούς «τοίχους», αν οι «τοίχοι» επιθυμούν να αναδεικνύουν τουλάχιστον το ακριβές νόημα αυτών των λέξεων.
