Ηταν 8 Γενάρη του 1991, όταν ο ΟΝΝΕΔίτης Γιάννης Καλαμπόκας, επικεφαλής τάγματος εφόδου της Νέας Δημοκρατίας, συνέτριβε με λοστό το κεφάλι του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, στην είσοδο τού υπό κατάληψη σχολικού συγκροτήματος Βουδ (σήμερα συγκρότημα «Νίκος Τεμπονέρας») της Πάτρας. Ο Νίκος Τεμπονέρας ήταν τότε 38 ετών και πατέρας δύο ανήλικων παιδιών (9 και 7 ετών).
Ηταν η προδιαγεγραμμένη κατάληξη του οργίου βίας που εξελισσόταν σε όλη την Ελλάδα, κατ’ εντολήν της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αν δεν ήταν ο Τεμπονέρας στην Πάτρα, θα ήταν κάποιος άλλος (μαθητής, καθηγητής, γονιός) κάπου αλλού, καθώς τα τάγματα εφόδου των «Κενταύρων» και των «Ρέιντζερ» είχαν κληθεί να αναλάβουν δράση ως μαχητικές εμπροσθοφυλακές των «αγανακτισμένων γονέων», δηλαδή του συρφετού της Δεξιάς.
Είχε προηγηθεί το επονομασθέν «νομοσχέδιο της ποδιάς», ένα πολυνομοσχέδιο του υπουργού Παιδείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Βασίλη Κοντογιαννόπουλου, που προέβλεπε λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων, επιβολή χρονικού ορίου στις σπουδές, περιορισμό του πανεπιστημιακού ασύλου, ομοιόμορφη ενδυμασία στα σχολεία (εξ ου και «νομοσχέδιο της ποδιάς», η οποία είχε καταργηθεί το 1982), έπαρση σημαίας και υποχρεωτικό εκκλησιασμό, μείωση των αργιών, κατάργηση αδικαιολόγητων απουσιών, κατάργηση δεκαπενταμελών κ.ά.
Φοιτητές και μαθητές αντιδρούν. Οργανώνονται πορείες, ενώ από τον Νοέμβρη αρχίζουν να καταλαμβάνονται το ένα μετά το άλλο τα σχολεία. Σε ένα μήνα βρισκόταν υπό κατάληψη το 70% των γυμνασίων και των λυκείων.
Ο Κοντογιαννόπουλος προσπαθούσε να ελιχθεί με υποσχέσεις ότι θα γίνει… τρίμηνος διάλογος για να γίνουν… κατανοητές οι ρυθμίσεις του πολυνομοσχέδιου. Τζίφος. Μετά ανακοίνωσε 12μηνη αναστολή, Ξανά τζίφος. Εκαναν και κάποιες ψευτοαλλαγές στο νομοσχέδιο, αλλά ούτε αυτές ανέκοψαν τη δυναμική του νεολαιίστικου κινήματος. Ποντάρισαν σε εκφυλισμό λόγω των διακοπών για τις γιορτές, αλλά έπεσαν έξω και σ’ αυτό: η νέα χρονιά ξεκίνησε όπως είχε τελειώσει η παλιά: υπό κατάληψη όλα τα πανεπιστήμια και 1.800 από τα περίπου 3.000 γυμνάσια και λύκεια.
Προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τους καθηγητές ως μπάτσους, βάζοντάς τους να πάρουν απουσίες (όποιος πάρει 50 αδικαιολόγητες απουσίες θα μείνει στην ίδια τάξη δηλώνει ο Κοντογιαννόπουλος), όμως οι καθηγητές αρνούνται και η ΟΛΜΕ κηρύσσει στάση εργασίας.
Τότε μπαίνουν μπροστά τα «μεγάλα μέσα»: ο εσμός της Δεξιάς μεταμφιεσμένος σε «αγανακτισμένους γονείς». Ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής της ΝΔ Θεόδωρος Μπεχράκης στέλνει οδηγίες στις νομαρχιακές επιτροπές ζητώντας από τους γονείς που είναι οργανωμένοι στη ΝΔ να εξασφαλίσουνσουν «το δικαίωμα των μαθητών που θέλουν να κάνουν μαθήματα» και εν ανάγκη να μπουν οι ίδιοι μέσα στα σχολεία!
Ο Νίκος Τεμπονέρας, μέλος του ΕΑΜ (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο), κάνει το καθήκον του ως δάσκαλος και ως αγωνιστής. Βρίσκεται στην είσοδο του σχολείου μαζί με τους μαθητές του. Ο λοστός του Καλαμπόκα δεν κατευθύνθηκε τυχαία στο κεφάλι του.
Η κηδεία του εξελίσσεται σε μαζικότατο αγωνιστικό συλλαλητήριο. «Ενας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα», «Νίκο, ζεις. εσύ μας οδηγείς», «Φασίστες, τραμπούκοι, δολοφόνοι», «Το αίμα κυλάει. εκδίκηση ζητάει», Ο Τεμπονέρας ζει, με Πέτρουλα, Λαμπράκη μας οδηγεί», είναι τα συνθήματα που κυριαρχούν. Μαχητικές διαδηλώσεις γίνονται σε όλη τη χώρα. Ο Κοντογιαννόπουλος οδηγείται σε παραίτηση και στη θέση του τοποθετείται ο Σουφλιάς. Η εκτονωτική κίνηση του Μητσοτάκη δεν φέρνει αποτέλεσμα. Στο τεράστιο συλλαλητήριο της Αθήνας, τα ΜΑΤ βάζουν στο στόχαστρο όχημα και άνδρες της Πυροσβεστικής που βρίσκονταν έξω από το πολυόροφο κατάστημα «Κ. Μαρούσης». Από τα χημικά πιάνει φωτιά η βιτρίνα, οι πυροσβέστες απωθούνται από τα ΜΑΤ και ο τραγικός απολογισμός ήταν να πεθάνουν από ασφυξία τρεις εργαζόμενοι που εγκλωβίστηκαν στο κτίριο και να απανθρακωθεί ένα νεαρό άτομο που δεν αναγνωρίστηκε.
Από το ΟΝΝΕΔίτικο τάγμα εφόδου κατηγορήθηκαν τρεις: ο Καλαμπόκας, ο Μαραγκός και ο Σπίνος. Ο Μαραγκός απαλλάχτηκε με βούλευμα, ο Σπίνος καταδικάστηκε σε 3 μήνες με αναστολή και ο Καλαμπόκας σε ισόβια. Στο δεύτερο βαθμό, αναγνωρίστηκαν στον Καλαμπόκα ελαφρυντικά και η τελική ποινή του ήταν 16 χρόνια και 9 μήνες κάθειρξη. Στις 2 Φλεβάρη του 1998 αποφυλακίστηκε έχοντας εκτίσει τα 3/5 (με τα μεροκάματα). Σύντομα βολεύτηκε και επαγγελματικά, καθώς διορίστηκε στην Εθνική Τράπεζα (η Δεξιά δεν ξεχνάει τα παιδιά της). Τα τελευταία χρόνια είναι προϊστάμενος σε υποκατάστημα της τράπεζας στο Βόλο, ενώ η τελευταία φορά που απασχόλησε τη δημοσιότητα ήταν όταν εθεάθη σε τσιπουράδικο παρέα με τον χρυσαυγίτη Π. Ηλιόπουλο (για να επιβεβαιωθεί το ότι οι «Κένταυροι» και οι «Ρέιντζερ» ήταν πρόπλασμα για τα τάγματα εφόδου των νεοναζιστών της ΧΑ).
Το νήμα της ζωής του Νίκου Τεμπονέρα κόπηκε πρόωρα από τη φασιστική βία της επίσημης Δεξιάς. Ενας ακόμη πεσών στο μαρτυρολόγιο των αγωνιστών της Αριστεράς, σύμβολο των αγώνων του λαού μας για κοινωνική πρόοδο, μέχρι την οριστική απελευθέρωσή του από τα καπιταλιστικά δεσμά. «Το μεγάλο μνημείο των ηρώων της επανάστασης» (για να θυμηθούμε τον Ρίτσο) θα γράφει και το δικό του όνομα.
