Του Ibrahim Al-Amine
Το μαρτύριο του στρατιωτικού διοικητή της Ισλαμικής Αντίστασης, σαγέντ Αμπού Αλι αλ-Ταμπατάμπαϊ, δεν ήταν ένα συνηθισμένο γεγονός για τη Χεζμπολά. Η διερεύνηση του πώς ο εχθρός έφτασε σε αυτόν δεν είναι ο αποφασιστικός παράγοντας στους τρέχοντες επιχειρησιακούς μηχανισμούς, δεδομένης της αξιοποίησης από τον εχθρό των προσπαθειών όλων των παγκόσμιων υπηρεσιών πληροφοριών. Αυτό απαιτεί από το κόμμα να προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα φάση και να εξετάζει πάντα την πιθανότητα μαρτυρίου σε ηγετικό επίπεδο, όχι μόνο μεταξύ των απλών στελεχών του.
Στο δημόσιο μέτωπο, το κόμμα συνεχίζει να επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση για να αποφύγει την εμπλοκή σε μια εσωτερική σύγκρουση, γνωρίζοντας ότι υπάρχουν εκείνοι στον Λίβανο που επιδιώκουν να αποσπάσουν την προσοχή από το πραγματικό πρόβλημα: την κατοχή. Ωστόσο, το κόμμα δεν είναι πάντα προορισμένο να αντέξει όλες τις εσωτερικές πιέσεις, ειδικά αφότου κατέστη σαφές ότι υπάρχουν ισχυρές πολιτικές και θρησκευτικές δυνάμεις εντός των κρατικών θεσμών που εργάζονται για την εκπλήρωση των απαιτήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σαουδικής Αραβίας, σε συνδυασμό με μια αυξανόμενη τάση μεταξύ των συμμάχων του Ισραήλ να αγκαλιάσουν πλήρως τη σχέση τους μαζί του. Αυτό που εμφανίζεται σήμερα ως μεμονωμένες ή ανεξέλεγκτες ενέργειες προς την ομαλοποίηση με την εχθρική οντότητα έχει γίνει μέρος ενός σχεδίου δράσης από δυνάμεις που επιδιώκουν, σε συνεργασία με την Ουάσινγκτον, να εδραιώσουν την ομαλοποίηση και ακόμη και να τροποποιήσουν νόμους που ποινικοποιούν την επαφή με τον εχθρό.
Όσοι είναι πρόθυμοι να προχωρήσουν περαιτέρω στην πορεία της ομαλοποίησης εμπίπτουν σε δύο κατηγορίες: η μία πεπεισμένη για την ορθότητα των πράξεών της και η άλλη που προσπαθεί να στείλει ένα μήνυμα στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι είναι έτοιμες να πολεμήσουν τη Χεζμπολά αν τους επιτραπεί να κυβερνήσουν τη χώρα σύμφωνα με το όραμά τους. Ωστόσο, αυτό που είναι νέο στην προσέγγισή τους είναι η πεποίθησή τους ότι δεν υπάρχει σοβαρή λαϊκή ή πολιτική αντίσταση σε αυτή την πορεία. Βασίζουν την αξιολόγησή τους στην παρατήρηση αντιδράσεων σε δημόσιες επαφές και συναντήσεις με εκπροσώπους των κατοχικών αρχών στις Ηνωμένες Πολιτείες ή στην ενθάρρυνση των μέσων ενημέρωσης, όπως κάνει ο Αντουάν Σαχνάουι, να φιλοξενήσουν ισραηλινούς αξιωματούχους. Κατά συνέπεια, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι πράξεις τους δεν θα προκαλέσουν αντίδραση, γεγονός που τους παρακινεί να κλιμακώσουν τις προσπάθειές τους να μετατρέψουν την ομαλοποίηση σε τετελεσμένο γεγονός στη δημόσια συνείδηση.
Αυτό θέτει σημαντικές προκλήσεις για τη Χεζμπολά, αλλά αυτές οι προκλήσεις δεν αποτελούν αποκλειστική της ευθύνη. Εκτείνονται σε όλους όσοι πιστεύουν ειλικρινά στην αντίσταση στην κατοχή και στην αντίθεση στην ομαλοποίηση. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν σημάδια αποτελεσματικής πολιτικής δράσης σε αυτό το θέμα. Εντωμεταξύ, η δικαστική εξουσία βιώνει την ιστορική της κρίση, παραμένοντας υπό την επιρροή της πολιτικής εξουσίας, η οποία σήμερα φαίνεται να αγνοεί τον πραγματικό κίνδυνο που θέτει η διαδικασία ομαλοποίησης.
Ωστόσο, οι εξωτερικές απειλές που αντιμετωπίζει ο Λίβανος δεν συνδέονται αποκλειστικά με τις ενέργειες του εχθρού στο εσωτερικό, ο οποίος μπορεί να δίνει προσοχή στην πολιτική δραστηριότητα του Λιβάνου, αλλά επικεντρώνεται σταθερά στην Αντίσταση, τους ηγέτες της και τα μέλη της.
Ο εχθρός διαθέτει εξαιρετικά εξελιγμένα προγράμματα ασφαλείας και ο στόχος του δεν είναι απλώς να παρακολουθεί τις δραστηριότητες της Χεζμπολά από το τέλος του πολέμου, αλλά, το πιο σημαντικό, να παρακολουθεί τον τρόπο σκέψης του κόμματος σχετικά με την επόμενη φάση. Η αβεβαιότητα σε αυτή την κατάσταση είναι σημαντική. Όποιος έχει διασυνδέσεις με την ηγεσία της Χεζμπολά γνωρίζει ότι εδώ και πολλούς μήνες είναι αδύνατο να ληφθούν ικανοποιητικές απαντήσεις ή αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με τις μεταπολεμικές δραστηριότητες του κόμματος. Είναι ασφαλές να πούμε ότι είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς οποιαδήποτε αφήγηση που παρουσιάζει ένας λιβανέζος δημοσιογράφος σχετικά με τις ενέργειες του κόμματος. Αυτό δεν σχετίζεται με την αξιοπιστία οποιουδήποτε συγκεκριμένου δημοσιογράφου, ούτε με το επίπεδο των διασυνδέσεών του με το κόμμα και τους ηγέτες του, αλλά μάλλον με την άκρα μυστικότητα που περιβάλλει το θέμα. Όταν το Ισραήλ στοχεύει έναν υψηλόβαθμο διοικητή όπως ο μάρτυρας Ταμπατάμπαϊ, δεν σημαίνει ότι η κατάσταση είναι τόσο διαφανής ώστε οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί να μπορούν εύκολα να διακρίνουν τι συμβαίνει.
Ωστόσο, το συνολικό πλαίσιο της αντιπαράθεσης θέτει το κόμμα υπό σαφή ψυχολογική πίεση. Η επιτυχία του εχθρού στην πρόκληση βαριών χτυπημάτων τα τελευταία δύο χρόνια, σε συνδυασμό με την αποτυχία του κόμματος να ανακοινώσει τα αποτελέσματα των ερευνών του, συμβάλλουν στην ενίσχυση της αφήγησης που επιδιώκει να δημιουργήσει ο εχθρός: ότι αυτός είναι που έχει τον έλεγχο.
Ωστόσο, όλοι κατανοούν, χωρίς να χρειάζονται λεπτομερείς πληροφορίες, ότι η αλλαγή της εξίσωσης δεν επιτυγχάνεται με λόγια ή υποσχέσεις, αλλά μάλλον με συγκεκριμένες δράσεις που αναγκάζουν τον εχθρό να υποχωρήσει από τις υπάρχουσες επιθετικές πολιτικές του. Ως εκ τούτου, το Ισραήλ θεωρεί ότι ενδιαφέρεται όχι μόνο για την παρεμπόδιση των προσπαθειών της Αντίστασης να ανασυγκροτήσει τις δυνατότητές της, αλλά και για τη διατήρηση της ικανότητας να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και να εξαπολύει αιφνιδιαστικές επιθέσεις.
Αντίθετα, ο κύκλος σιωπής εντός της Χεζμπολά φαίνεται να διευρύνεται, έχοντας μετατοπιστεί από τη γενική ασάφεια στην πλήρη μυστικότητα. Αν όντως ισχύει αυτό, θα περιπλέξει περαιτέρω τα πράγματα για τον εχθρό, αλλά ταυτόχρονα, θα αυξήσει την πίεση στη βάση του κόμματος. Τα βασικά στελέχη του κόμματος κατανοούν ότι η αποκατάσταση της ισορροπίας είναι αδύνατη χωρίς την αποτροπή του εχθρού, ωστόσο αισθάνονται επίσης ότι η εσωτερική πίεση αυξάνεται καθημερινά, απαιτώντας επείγουσα προσοχή.
Ωστόσο, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η προσδοκία μιας σημαντικής αλλαγής στις εσωτερικές πολιτικές της Χεζμπολά είναι μη ρεαλιστική. Για να το καταδείξουμε αυτό, ας εξετάσουμε την κατάσταση στην κυβέρνηση. Το κόμμα δεν βλέπει την κυβέρνηση ως σύμμαχο ή βοηθό, αλλά μάλλον ως αντίπαλο ή ακόμα και ως απειλή. Παρ’ όλα αυτά, αυτό δεν εμποδίζει τη Χεζμπολά να αποσυρθεί από την κυβέρνηση προς το παρόν, μια απόφαση με πολλούς υποκείμενους λόγους και σημαντικές συνέπειες, ειδικά καθώς πλησιάζει η τελική απόφαση σχετικά με τη διεξαγωγή ή όχι βουλευτικών εκλογών τον Μάη. Αυτές οι εκλογές θα δώσουν την ευκαιρία να αποκαλυφθεί η πραγματική φύση των συμμαχιών που θα σφυρηλατήσει η Χεζμπολά με διάφορες πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες.
Η εσωτερική πρόκληση που σχετίζεται με τις εκλογές είναι σημαντική, καθώς οι αμερικανικές και σαουδαραβικές πιέσεις εντείνονται καθημερινά, με στόχο να αποτρέψουν οποιαδήποτε προσωπικότητα ικανή να σχηματίσει εκλογική συμμαχία ή να συνεργαστεί με τη Χεζμπολά από το να το πράξει. Αυτή η πίεση επικεντρώνεται επί του παρόντος σε σιιτικές προσωπικότητες που συνδέονται με τον πρόεδρο της Βουλής, Ναμπίχ Μπέρι, περιπλέκοντας περαιτέρω τις επιλογές του κόμματος. Ενώ η Χεζμπολά γνωρίζει την ακλόνητη λαϊκή υποστήριξη που της παρέχεται και δεν αισθάνεται καμία ανησυχία σχετικά με τις κοινοβουλευτικές έδρες που της έχουν κατανεμηθεί, η τρέχουσα αβεβαιότητα πηγάζει από την αποτυχία του κόμματος να παρουσιάσει ένα νέο έγγραφο εργασίας που να περιγράφει την προσέγγισή του στις εσωτερικές υποθέσεις και να παρέχει μια ολοκληρωμένη απάντηση σχετικά με το όραμά του για το επόμενο κοινοβούλιο.
ΠΗΓΗ: Al-Akhbar
