Αυτό που είναι διαφορετικό αυτή τη φορά, όμως, είναι ότι το «Ισραήλ» έχει κατρακυλήσει σε επίπεδα βαρβαρότητας και απανθρωπιάς πέρα από κάθε φαντασία, και κάνοντας αυτό, έχει πυροδοτήσει μια παγκόσμια αντίδραση.
του Ριφάτ Αουντέχ*
Πρόσφατα, διεξήγα μια διαδικτυακή συνέντευξη με έναν επιζώντα της σφαγής αλ-Νταουαγίμα, που διέπραξε ο ισραηλινός στρατός στις 29 Οκτώβρη 1948. Ο επιζών, Αμπού Μπάσαμ, που ήταν τότε δέκα χρόνων, περιέγραψε με οδυνηρή λεπτομέρεια πώς σκοτώθηκαν οι γονείς και ο αδελφός του και πώς ο ίδιος τραυματίστηκε και επιβίωσε από θαύμα. Αρκεί να πούμε ότι η 8η τεθωρακισμένη ταξιαρχία του ισραηλινού στρατού δολοφόνησε εκατοντάδες Παλαιστίνιους, σπάζοντας τα κρανία των παιδιών με λοστούς, ανατινάζοντας σπίτια ενώ οι ένοικοι βρίσκονταν ακόμη μέσα, διαπράττοντας εκτεταμένους βιασμούς και πολλά ακόμη.
Φυσικά, η αλ-Νταουαγίμα δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, καθώς το «Ισραήλ» διέπραξε κι άλλες σφαγές πριν και μετά από αυτήν, συμπεριλαμβανομένων και εντός της Λωρίδας της Γάζας. Οι σφαγές του Νοέμβρη 1956 στη Χαν Γιούνις και τη Ράφα έρχονται στο μυαλό, μαζί με αυτές στη Ράφα το 2004, που ακολουθήθηκαν από άλλες τον Φλεβάρη-Μάρτη του 2008, πριν από την επιχείρηση Χυτό Μολύβι του «Ισραήλ» τον Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς. (Κατά τρόπο τραγικό και απίστευτο, αυτές οι φρικαλεότητες ωχριούν μπροστά στη γενοκτονία που αυτή τη στιγμή διαπράττει το «Ισραήλ».)
Το θέμα είναι ότι, αν κάποιος ερευνήσει σωστά τις αναρίθμητες ημερομηνίες στην ιστορία των τελευταίων εκατό και πλέον χρόνων πριν την 7η Οκτώβρη του 2023, μπορεί να βρει τέτοιες ειδήσεις. Και εντούτοις οι δυτικοί προπαγανδιστές και πολιτικοί προτιμούν να πιστεύουν, ή καλύτερα να κάνουν εσάς να πιστεύετε, ότι η Ιστορία ξεκίνησε εκείνη την ημέρα. [Σημείωση: 100+ χρόνια – το χρονικό διάστημα κατά το οποίο το σιωνιστικό σχέδιο προσπαθεί να νικήσει τον παλαιστινιακό λαό, αποτυγχάνοντας οικτρά.]
Στις 7 Οκτώβρη του 2023, η ηρωική Παλαιστινιακή Αντίσταση απέδρασε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Γάζας και αντεπιτέθηκε μετά από δεκαετίες εγκλημάτων που διαπράττονταν ενάντια στους Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων φρικιαστικών βασανιστηρίων που ακόμη διαπράττονται ενάντια σε χιλιάδες παλαιστίνιους ομήρους κρατούμενους στις ισραηλινές φυλακές, όπως σεξουαλική κακοποίηση ενάντια σε κρατούμενα παιδιά. Κάθε νεαρός μαχητής της Αντίστασης εκείνη την ημέρα, γεννημένος πριν το 2006, είχε ήδη βιώσει μια 17χρονη παραλυτική πολιορκία της Γάζας, μαζί με βίαιες ισραηλινές στρατιωτικές επιθέσεις στη Λωρίδα το 2006 (Επιχείρηση Θερινή Βροχή και Επιχείρηση Φθινοπωρινά Σύννεφα), 2008-2009 (Επιχείρηση Χυτό Μολύβι), 2012 (Επιχείρηση Αμυντικός Πυλώνας), 2014 (Επιχείρηση Αιχμή Προστασίας), 2021 (Επιχείρηση Φύλακας των Τειχών) και 2022 (Επιχείρηση Χαραυγή), που σκότωσαν και σακάτεψαν χιλιάδες, με πολύ περισσότερα ανείπωτα βάσανα.
Σε συμφωνία με την μακροχρόνια πολιτική της στόχευσης αθώων αμάχων, ιδιαίτερα παιδιών, το «Ισραήλ» συγχρόνισε την επίθεσή του το 2008 έτσι ώστε τα πολεμικά αεροπλάνα του να ξεκινήσουν να ρίχνουν τόνους από βόμβες την ίδια ώρα που χιλιάδες παιδιά της Γάζας ήταν έξω στους δρόμους, στη διάρκεια της μετάβασης μεταξύ σχολικών βαρδιών. Μόνο να φανταστεί μπορεί κανείς, ή μάλλον πιθανότατα ούτε να φανταστεί δεν μπορεί κανείς τη φρίκη που αντίκρισαν αυτοί οι μαχητές σε όλη την παιδική τους ηλικία, όπως και κανείς δεν μπορεί να συλλάβει πραγματικά την κόλαση επί γης που τα παιδιά της Γάζας υπομένουν αυτήν τη στιγμή.
Το ερώτημα που προκύπτει επομένως είναι: Τι περίμενε το «Ισραήλ»; Και τι περίμενε ο κόσμος; Οπως δήλωσε ο ηγέτης της Χαμάς Γιάχια Σινουάρ σε μια συνέντευξη στο Vice τον Ιούνη του 2021: «Πρέπει να παίξουμε τα καλά θύματα και να κάτσουμε να μας σφάζουν χωρίς να βγάζουμε μιλιά;» Πίστευε πραγματικά το «Ισραήλ» ότι θα μπορούσε να τη γλιτώνει επ’ αόριστον με τα εγκλήματά του κατά των Παλαιστίνιων; Περίμενε στ’ αλήθεια, οι Παλαιστίνιοι να παίξουν «τα καλά θύματα» και να αφανιστούν σιωπηλά μέσα στη νύχτα;!
Ακόμη μια φορά, βλέπουμε τις εικόνες παιδιών με ανατιναγμένα μέλη, ή να ουρλιάζουν κάτω από τα συντρίμμια, ή να κλαίνε για την οικογένεια και τους φίλους τους που σκοτώνονται με τον πιο φρικιαστικό τρόπο, όπως με το να συντρίβονται εσκεμμένα κάτω από τανκς, ή και χειρότερα. Ο πόνος που έχουν νιώσει και δει με τα μάτια τους είναι απερίγραπτος και πέρα από όσα μπορεί να αντέξει οποιοσδήποτε άνθρωπος. Οπότε μην κατηγορήσετε εκείνους και τους υπόλοιπους Παλαιστίνιους, όταν αναζητήσουν εκδίκηση. Και μην κατηγορήσετε εμάς όταν αναζητήσουμε εκδίκηση για εκείνους. Μην τους κατηγορήσετε όταν αύριο επιδοθούν σε επιχειρήσεις μαρτυρίου –ή, όπως τις λένε στη Δύση, επιθέσεις αυτοκτονίας– ενάντια σε αυτούς που σαδιστικά και με απόλαυση έχουν διαπράξει τέτοιες φρικαλεότητες εναντίον τους.
Ετσι, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Αμπού Ομπάιντα, ο εκπρόσωπος των Ταξιαρχιών αλ-Κασάμ, δήλωσε στις 7 Ιούλη ότι οι Ταξιαρχίες έχουν αναπληρώσει τις τάξεις τους με χιλιάδες νεοσύλλεκτους. Διάολε, αν ήμουν στη Γάζα αυτή τη στιγμή και ήμουν ακόμη ζωντανός και αρτιμελής, το πρώτο πράγμα που θα έκανα κι εγώ θα ήταν να συμμετέχω στην Αντίσταση ενάντια στο «Ισραήλ». (Ακόμη και Ισραηλινοί, όπως ο πρώην πρωθυπουργός Εχούντ Μπάρακ και ο πρώην διευθυντής της Σιν Μπετ Αμι Αγιαλόν, έχουν παραδεχτεί ότι θα είχαν προσχωρήσει στην Αντίσταση αν ήταν στη θέση των Παλαιστίνιων.) Αυτό που είναι διαφορετικό αυτή τη φορά, όμως, είναι ότι το «Ισραήλ» έχει κατρακυλήσει σε επίπεδα βαρβαρότητας και απανθρωπιάς πέρα από κάθε φαντασία. Κάνοντας αυτό, έχει πυροδοτήσει μια παγκόσμια αντίδραση, στρατολογώντας ανθρώπους από όλο τον κόσμο για να ενωθούν στον αγώνα εναντίον του. Τώρα, δεν είναι μόνο ο λαός της Γάζας ή οι Παλαιστίνιοι που αναζητούν δικαιοσύνη για τις φρικαλεότητες που διαπράττονται εναντίον τους, αλλά επίσης και οι έντιμοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.
Πρέπει να ληφθεί υπόψη πως όλα αυτά τα εγκλήματα και οι φρικαλεότητες, με αποκορύφωμα αυτή τη γενοκτονία, δεν θα ήταν δυνατά χωρίς τα συστημικά μέσα ενημέρωσης να προπαγανδίζουν και να παπαγαλίζουν το ψεύτικο ισραηλινό αφήγημα για δεκαετίες, μαζί με κατάπτυστους πολιτικούς που εξακολουθούν να υποστηρίζουν αυτή τη γενοκτονία. Οπότε, όταν αναζητηθεί η εκδίκηση, πρέπει να επιβληθεί ενάντια σε όλους όσοι βοήθησαν και υπέθαλψαν αυτές τις σφαγές, είτε είναι πολιτικοί, προπαγανδιστές, παράγοντες επιρροής ή άλλοι. Σε αυτούς περιλαμβάνονται προφανή ονόματα, όπως ο Γενοκτόνος Τζο και ο Ματωμένος Μπλίνκεν, αλλά και πολλοί άλλοι, όπως ο Τζέικ Σάλιβαν («Δεν πιστεύουμε πως αυτό που συμβαίνει στη Γάζα είναι γενοκτονία») και ο Λίντσεϊ Γκράχαμ για παράδειγμα, που καλούσε σε ρίψη πυρηνικής βόμβας στα 2.3 εκατομμύρια ανθρώπους της Γάζας. Αλλοι που περιλαμβάνονται είναι οι Ματ Μίλερ, Νιρ Μούλερ, Στούαρτ Σέλντοβιτς, Μάικλ Ράπαπορτ, Τζέιμς Γουέιλ και Πιρς Μόργκαν και Τζούλια Χάρτλι-Μπρούερ (TalkTV), Ντέινα Μπας (CNN) και πολλοί άλλοι.
Πιστεύουν όλοι αυτοί πως είναι ανίκητοι, άτρωτοι ή απλησίαστοι; Δεν καταλαβαίνουν πως μόλις αυτός ο παγκόσμιος στρατός νεοσύλλεκτων ξεκινήσει τη δουλειά του, αυτοί οι άθλιοι, κατάπτυστοι, άκαρδοι και άψυχοι άνθρωποι εύκολα θα βρεθούν και θα κληθούν να λογοδοτήσουν με τον ίδιο βαθμό ελέους που έδειξαν στα παιδιά της Γάζας;
Οτιδήποτε λιγότερο από αυτήν τη μορφή δικαιοσύνης δεν είναι πλέον αποδεκτό.
ΠΗΓΗ: almayadeen.net
*Ο Ριφάτ Αουντέχ γεννήθηκε στον Καναδά από γονείς Παλαιστίνιους. Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Ρίερσον του Τοτόντο και συνέχισε με μάστερ στη δημοσιογραφία και τα μέσα ενημέρωσης από το Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ στη Βρετανία. Κάποιοι θα τον έλεγαν «πολίτη του κόσμου» αλλά αυτός παρέμεινε και παραμένει Παλαιστίνιος. Συγγραφέας, μεταφραστής, δημοσιογράφος, υπερασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, κινηματογραφιστής. Ηταν επιβάτης στο Στόλο της Ελευθερίας το 2010, που δέχτηκε την επίθεση του σιωνιστικού ναυτικού. Ηταν ένας από τους τραυματίες (από σφαίρα) στο Mavi Marmara. Η ταινία του “Η Αλήθεια: Χαμένοι στη θάλασσα” ήταν η πιο ολοκληρωμένη καταγραφή εκείνων των γεγονότων. Προβλήθηκε σε πολλά Φεστιβάλ και κέρδισε βραβεία και επαίνους (μεταξύ αυτών και το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Σύμης, το 2019, στο οποίο κέρδισε το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ).
Πώς φτάνει ένας καναδός πολίτης να γράφει τόσο σκληρά; «Αυτό (σ.σ. το άρθρο που δημοσιεύουμε) είναι μάλλον το καλύτερο γραπτό που έχει δημοσιεύσει ο Ριφάτ και σίγουρα το πιο παθιασμένο», σημειώνει ο Πολ Λαρούντι. «Σχεδόν δεν ακούγεται σαν τον Ριφάτ που γνωρίζω, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή συνήθως απλώνει τις σκέψεις του με πιο προσεκτική γλώσσα. Χαίρομαι που δεν το έκανε και ξέρω πως πάρα πολλοί Παλαιστίνιοι μοιράζονται τις σκέψεις που εκφράζει».
