«Εμείς προσπαθούμε στην επόμενη συζήτηση για τα εργασιακά να κατοχυρώσουμε τα κοινωνικά δικαιώματα, κάτι που θα γίνει ούτως ή άλλως και στην συνταγματική αναθεώρηση. Και βασικός μας στόχος για τον Σεπτέμβρη είναι να ξαναέχουμε συλλογικές διαπραγματεύσεις, να ξαναφέρουμε την Ελλάδα πίσω στο ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο». Ομιλεί ο «πικραμένος μόδιστρος» της πολιτικής, κατά κόσμον Γιώργος Κατρούγκαλος. Και βέβαια, δεν τον πιστεύει κανένας. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι, ιδιαίτερα εκείνοι που αναγκάζονται να δουλεύουν για ένα πεντακοσάρικο το μήνα, είναι ανάστατοι από τότε που άρχισε η φιλολογία για κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού. Οταν ο Κατρούγκαλος και η Γεροβασίλη δηλώνουν πως αυτά είναι κατασκευασμένες ειδήσεις του «παλιού πολιτικού συστήματος», που «εξακολουθούν να κρατούνται στην επιφάνεια από τα μέσα της διαπλοκής και της παραπληροφόρησης», οι εργαζόμενοι φτύνουν τον κόρφο τους. Γιατί ξέρουν πως μέχρι τώρα όσα διέψευδε η συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων, όσα βάφτισε «κόκκινες γραμμές», μετά από λίγο καιρό τα νομοθέτησε η ίδια. Οπότε, θεωρούν σίγουρο πως το ίδιο θα γίνει και με τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα άδειας.
Ο ίδιος ο Κατρούγκαλος, βέβαια, προσπαθώντας να βγάλει την ευθύνη από πάνω του, είπε ότι «αυτό το θέμα το έθεσε ο πρόεδρος του ΣΕΒ στην τελική του ομιλία στην Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ. Δεν είναι κάτι που το συζητά η κυβέρνηση». Μια μέρα μετά, έκανε διόρθωση: «Ακόμα και ο ΣΕΒ που είχε πει για την ενσωμάτωση, έβγαλε ανακοίνωση χθες ότι ούτε καν το ζητάει». Επιβεβαίωσε έτσι, ότι το θέμα είναι πάνω στο τραπέζι. Αλλωστε, η ανακίνησή του από τα αστικά ΜΜΕ δεν έγινε για να προβοκάρει την κυβέρνηση, αλλά για να προετοιμάσει το κλίμα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κουαρτέτο/τρόικα δεν είναι οι τέσσερις επικεφαλής που έρχονται για να ολοκληρώσουν τις διαπραγματεύσεις με τους υπουργούς στο «Χίλτον». Τα λεγόμενα τεχνικά κλιμάκια αποτελούνται από ολόκληρη στρατιά ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους είναι Ελληνες. Μεγάλα δικηγορικά γραφεία, ειδικευμένα σε διάφορους τομείς του Δικαίου, αναλαμβάνουν εργολαβικά να φτιάξουν τα νομοσχέδια, τα οποία ακολούθως παραδίδονται στους υπουργούς για να τα προωθήσουν για ψήφιση στη Βουλή. Αρα, πολύς κόσμος στην Αθήνα γνωρίζει ποια είναι τα ζητήματα που θ' ανοίξουν στην επόμενη φάση της διαπραγμάτευσης.
Οσο για τις διαβεβαιώσεις του Κατρούγκαλου, πέραν του εμπειρικού κανόνα που τον κατατάσσει στη χορεία των μεγάλων πολιτικών ψευτών, διαψεύδονται από το ίδιο το Μνημόνιο. «Βασικός μας στόχος για τον Σεπτέμβρη είναι να ξαναέχουμε συλλογικές διαπραγματεύσεις, να ξαναφέρουμε την Ελλάδα πίσω στο ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο» λέει ο Κατρούγκαλος βγαίνοντας από το Μαξίμου τη Δευτέρα. «Προσπαθούμε να γυρίσουμε πίσω στο κοινωνικό μοντέλο, είχαμε πάνω από 200 κλαδικές συμβάσεις και τώρα έχουμε λιγότερες από 10» λέει σε τηλεοπτική του εμφάνιση την Τρίτη. Τι λέει, όμως, το Μνημόνιο;
Εισαγωγικά στο σχετικό κεφάλαιο, οι Τσιπροκαμμένοι αποδέχονται πλήρως ότι οι ανατροπές των τελευταίων ετών στον τομέα των εργασιακών σχέσεων έχουν θετικό πρόσημο: «Τα τελευταία έτη έχουν συντελεστεί μείζονες αλλαγές στους ελληνικούς θεσμούς της αγοράς εργασίας και στα συστήματα διαπραγμάτευσης των μισθών, ώστε να καταστεί η αγορά εργασίας πιο ευέλικτη». Η λεγόμενη ευελιξία, λοιπόν, όπως ονομάζουν την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, αποτελεί το ευαγγέλιο που ασπάζονται ο «πικραμένος μόδιστρος» και η παρέα του.
Αυτά, όμως, δεν μένουν σε κάποιο θεωρητικό επίπεδο. Συνοδεύονται από δεσμεύσεις: «Δεν θα πραγματοποιηθεί καμία αλλαγή στο τρέχον πλαίσιο συλλογικών διαπραγματεύσεων πριν από την ολοκλήρωση της επανεξέτασης. Οι αλλαγές στις πολιτικές για την αγορά εργασίας δεν θα πρέπει να συνεπάγονται την επιστροφή σε παλαιότερα πλαίσια πολιτικής». Επομένως, όταν ο Κατρούγκαλος λέει πως θα παλέψει για επιστροφή στο «κοινωνικό μοντέλο», ψεύδεται ασύστολα. Και ο ίδιος και η κυβέρνησή του έχουν υπογράψει ότι τέτοια επιστροφή αποκλείεται.
Πού θα κινηθεί η διαπραγμάτευση του φθινόπωρου; Οχι βέβαια στην επιστροφή στο προ-μνημονιακό καθεστώς. Αρα, κάτι ακόμα θα προστεθεί για να βαθύνει η κινεζοποίηση. Θα είναι το σύνολο του 13ου και 14ου μισθού; Θα είναι τμήμα τους; Δεν μπορούμε να ξέρουμε. Το μόνο βέβαιο είναι πως «κάτι» θα κοπεί. Οταν ο 13ος και 14ος μισθός έχουν κοπεί στο δημόσιο, όπως έχουν κοπεί η 13η και 14η σύνταξη, γιατί να μην αρχίσει το ψαλίδισμα και στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα; Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εμμέσως πλην σαφώς δεχτεί πως αυτά τα επιδόματα είναι… χαριστικά. Οταν κέρδισε τις εκλογές, έλεγε ότι θα δώσει εν είδει επιδόματος τη 13η σύνταξη μόνο στους χαμηλοσυνταξιούχους. Τελικά, δεν την έδωσαν ούτε σ' αυτούς, όμως η σύνδεσή της με το ύψος της σύνταξης έδειξε ότι την αντιμετωπίζουν σαν προνοιακό βοήθημα. Αρα, από άποψη αρχών την ίδια αντίληψη έχουν και για τα δώρα στον ιδιωτικό τομέα. Οι δε πονηροί καπιταλιστές του ΣΕΒ μιλούν για ενσωμάτωσή τους στο βασικό μισθό, έτσι που πολύ σύντομα να τα εξαφανίσουν.
Η γενική αναφορά στο Μνημόνιο είναι τέτοια που να χωράει τα πάντα: «Η προσέγγιση αυτή πρέπει όχι μόνο να εξισορροπήσει την ευελιξία με τη δικαιοσύνη για εργαζόμενους και εργοδότες, αλλά και να λάβει υπόψη το πολύ υψηλό επίπεδο ανεργίας και την ανάγκη επιδίωξης βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης, καθώς και κοινωνικής δικαιοσύνης». Και μόνο που γίνεται λόγος για «δικαιοσύνη για εργαζόμενους και εργοδότες» αρκεί. Οι καημένοι οι καπιταλιστές υποφέρουν από την… αδικία. Οσο για το συσχετισμό με το υψηλό ποσοστό ανεργίας, αυτός οδηγεί κατευθείαν στη θεωρία της μείωσης των μισθών και μεροκάματων, προκειμένου οι καπιταλιστές να μπορούν να κάνουν προσλήψεις!
Επί τη βάσει αυτού του γενικού πλαισίου, που απαγορεύει μόνο την επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς εργασιακών σχέσεων, οι καπιταλιστές μπορούν να κρυφτούν πίσω από την τρόικα, με την οποία βρίσκονται σε άμεση επαφή. Η κυβέρνηση θα τραβήξει υποκριτικά τις «κόκκινες γραμμές» της και στο τέλος θα κάνει τον «έντιμο συμβιβασμό», επειδή «πρέπει να πάρουμε τη δόση». Θα παιχτεί δηλαδή για μια ακόμα φορά το γνωστό θέατρο ανάμεσα στους κυνικούς τεχνοκράτες και στους δήθεν ευαίσθητους πολιτικούς, που όλοι μαζί υπερασπίζονται τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.
