Αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε ολόκληρη την ανακοίνωση που εξέδωσε η ΑΔΕΔΥ για ένα γεγονός που έγινε την περασμένη Τρίτη:
«Πραγματοποιήθηκε σήμερα Συνάντηση Εργασίας της ΑΔΕΔΥ με την υποστήριξη του Επιστημονικού της Ινστιτούτου (ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΥΚΕ-ΝΤΡΟ ΑΔΕΔΥ) με το Γενικό Διευθυντή Charles VAQUIER και τα επιτελικά στελέχη Gilles SOHM και Yann RIBOURG των αυτοδιαχειριζόμενων Ταμείων Συμπληρωματικής Ασφάλισης των Γαλλικών Συνδικάτων του Δημοσίου.
Στη συνάντηση συμμετείχαν εκπρόσωποι των πολιτικών φορέων, οι πρόεδροι και στελέχη των Ταμείων των Δημοσίων Υπαλλήλων.
Στη συνάντηση παρουσιάστηκε το μοντέλο των Γαλλικών Συνδικάτων και προωθήθηκε η ανάπτυξη των Σχέσεων ΑΔΕΔΥ δια μέσου του επιστημονικού της Ινστιτούτου με την κατάρτιση ενός πρωτοκόλλου Συνεργασίας για ανταλλαγή τεχνογνωσίας, εκπαίδευσης στελεχών σε σύγχρονα εργαλεία οργάνωσης και διαχείρισης ασφαλιστικών δομών, υποστήριξης της ΑΔΕΔΥ σε αναλογιστικές επεξεργασίες, προβολές και μελέτες.
Στο πλαίσιο της σημερινής επικοινωνίας και συνεργασίας με τους Γάλλους Συναδέλφους η εγγυημένη και αποδοτική αξιοποίηση των κεφαλαίων, ο συνδυασμός μορφών αλληλεγγύης, ανταποδοτικότητας, αναλογικότητας στην Κοινωνική Ασφάλιση, η δημοκρατική, αυτοδιοκητική, αυτοδιαχειριστική πρακτική στη Διοίκηση των Ταμείων, ήταν ουσιώδη θέματα του διαλόγου που αναπτύχθηκε στη σημερινή συνάντηση.
Η ΑΔΕΔΥ με σταθερό και αποφασιστικό προσανατολισμό στην προστασία και διεύρυνση των δυνατοτήτων της Κοινωνικής Ασφάλισης, την αναβάθμιση των δικαιωμάτων και της κάλυψης των εργαζομένων, με τη σημερινή της πρωτοβουλία αναδεικνύει τα ουσιαστικά ζητήματα στην Οργάνωση, Διοίκηση, Διαχείριση και αξιοποίηση του κεφαλαίου της Κοινωνικής Ασφάλισης εγγυημένα και δυναμικά για τη μελλοντική εκπλήρωση της υπόσχεσης και της δέσμευσης της Ασφάλισης στον εργαζόμενο και συνταξιούχο.
Η ΑΔΕΔΥ απέναντι στη νεοφιλελεύθερη ρητορική και λογιστική προσέγγιση, την Αγγλοσαξωνική ορθοδοξία στην οπτική των προβλημάτων και μέτρων για την Ασφάλιση, προωθεί ένα ευρύτερο δίκτυο συνεργασίας και πρωτοβουλιών των Συνδικάτων στην Ευρώπη με πυρήνα την Κοινωνική Ασφάλιση και απέναντι σε πολιτικές συρρίκνωσης ή υποκατάστασής της.
Από την ΕΕ της ΑΔΕΔΥ».
Η ενέργεια αυτή έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία απ’ αυτή που φαίνεται από πρώτη άποψη. Δεν πρόκειται μόνο για την προώθηση της ιδιωτικής ασφάλισης στον τεράστιο κλάδο των εργαζόμενων στο Δημόσιο, αλλά και για άνοιγμα του δρόμου στην επερχόμενη αντιασφαλιστική ανατροπή.
Η ΑΔΕΔΥ ανοίγει το Ασφαλιστικό των δημόσιων υπαλλήλων, όχι προβάλλοντας αιτήματα, διεκδικήσεις, αλλά προτείνοντας τη δημιουργία ενός Ταμείου Συμπληρωματικής Ασφάλισης. Και οι δύο λέξεις που γράφονται με μαύρα γράμματα έχουν η καθεμιά τη δική τους ξεχωριστή σημασία. Οταν αναφερόμαστε στους ασφαλισμένους του Δημόσιου, η λέξη Ταμείο έχει μια ουσιαστική και όχι τυπική έννοια. Γιατί; Γιατί στο Δημόσιο δεν υπάρχει Ταμείο και η ίδρυσή του θα σημάνει μια εκτεταμένη ανατροπή των κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων εργαζόμενων και συνταξιούχων δημόσιων υπαλλήλων.
Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο έχουν ένα από τα πιο προοδευτικά συστήματα ασφάλισης που υπάρχουν στον καπιταλισμό.
Το σύστημα εκείνο που ονομάζεται ασφάλιση στον εργοδότη. Το ίδιο σύστημα είχαν μόνο οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ. Αυτό καταργήθηκε επί υπουργίας Βενιζέλου (κυβέρνηση Σημίτη), με μια αισχρή συμφωνία που υπέγραψε η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και για την οποία ο τότε πρόεδρός της Δ. Εξαρχος ανταμείφθηκε με το πόστο του γενικού γραμματέα Αθλητισμού. Στόχος του συστήματος, που τον υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις, είναι να καταργηθεί η ασφάλιση στον εργοδότη και για τους δημόσιους υπαλλήλους και να δημιουργηθεί Ταμείο. Ασφάλιση στον εργοδότη σημαίνει ότι ο εργαζόμενος πληρώνει εισφορές και ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να του καλύπτει τις ασφαλιστικές παροχές (σύνταξη, υγεία κ.λπ.). Ο ασφαλισμένος ασχολείται μόνο με το επίπεδο των ασφαλιστικών παροχών, επιδιώκοντας φυσικά τη βελτίωσή τους, και όχι με ζητήματα αναλογιστικών ισορροπιών, που πάντα λειτουργούν σε βάρος του.
Αν στο Δημόσιο δημιουργηθεί ασφαλιστικό Ταμείο, αυτό θα είναι ένα Ταμείο εξ αρχής υπονομευμένο οικονομικά, αφού τα αρχικά αποθεματικά του θα οριστούν αυθαίρετα και με τρόπο ώστε η αναλογιστική του ισορροπία να εμφανίζεται επισφαλής και να λειτουργεί ως μοχλός πίεσης για ανατροπές στο επίπεδο των ασφαλιστικών εισφορών (αύξηση) και κυρίως των ασφαλιστικών παροχών (μείωση συντάξεων, αύξηση ορίων ηλικίας κ.λπ.). Γι’ αυτό το λόγο οι κυβερνήσεις θέλουν να δημιουργήσουν Ταμείο στο Δημόσιο. Για να ξεφορτωθούν την υποχρέωσή τους να καλύπτουν ασφαλιστικά εργαζόμενους και συνταξιούχους και να τη μεταφέρουν σε έναν ανεξάρτητο φορέα, ο οποίος θα πρέπει να λειτουργεί με τα κριτήρια μιας αυθαίρετης αναλογιστικής ισορροπίας, η οποία -όπως αποδεικνύεται και από τη λειτουργία όλων των άλλων Ασφαλιστικών Ταμείων και ιδίως του ΙΚΑ- πάντοτε χρησιμοποιείται και λειτουργεί σε βάρος των ασφαλισμένων, εργαζόμενων και συνταξιούχων.
Ερχεται, λοιπόν, η πουλημένη γραφειοκρατική ηγεσία της ΑΔΕΔΥ, η οποία γνωρίζει πολύ καλά τα σχέδια για δημιουργία Ασφαλιστικού Ταμείου στο Δημόσιο, και ανοίγει θέμα δημιουργίας Ταμείου Συμπληρωματικής Ασφάλισης, κλείνοντας το μάτι στην κυβέρνηση να προωθήσει και τη δημιουργία Ταμείου Κύριας και Επικουρικής Ασφάλισης.
Βέβαια, η πρόταση για δημιουργία Ταμείου Συμπληρωματικής Ασφάλισης έχει και τη δική της ξεχωριστή σημασία.
Πρόκειται για μορφή Ιδιωτικής Ασφάλισης, που λειτουργεί με βάση το κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Ο ασφαλισμένος πληρώνει εισφορές και με βάση το σύνολο των εισφορών του καθορίζεται η ατομική συμπληρωματική σύνταξη που θα πάρει. Οπως συμβαίνει με τα συνταξιοδοτικά συμβόλαια που «τρέχουν» όλες οι μεγάλες ασφαλιστικές εταιρίες. Πρόκειται για ασφάλιση σε καθαρά ατομική βάση. Η διαφορά είναι πως δημιουργείται ένας συμπληρωματικός ασφαλιστικός οργανισμός, στον οποίο πάντοτε συμμετέχουν μία ή περισσότερες ασφαλιστικές εταιρίες (γιατί αυτές έχουν το know how για την ίδρυση και λειτουργία τέτοιων φορέων), αλλά και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που αποκτά βάση στη διαχείριση κεφαλαίων (με ό,τι αυτό συνεπάγεται και… ο νοών νοείτω).
Για ποιο λόγο προτείνεται Συμπληρωματική Ασφάλιση στους δημόσιους υπαλλήλους; Προφανώς, επειδή η κύρια και επικουρική σύνταξη δεν θεωρούνται αρκετές. Κατευθείαν, δηλαδή, έρχεται η ίδια η συνδικαλιστική τους εκπροσώπηση και προτείνει ως λύση για το πρόβλημα των απομειούμενων συντάξεων την ιδιωτική ασφάλιση. Ταυτόχρονα, προτείνει και την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, γιατί βέβαια η συμπληρωματική ιδιωτική ασφάλιση απαιτεί ένα πρόσθετο ασφάλιστρο, το οποίο μάλιστα θα πληρώνει εξ ολοκλήρου ο εργαζόμενος, χωρίς καμιά συμμετοχή του εργοδότη-κράτους.
Νομίζουμε ότι τα παραπάνω είναι επαρκή για να σχηματίσει σαφή άποψη κάθε εργαζόμενος στο δημόσιο και να τοποθετηθεί κάθετα αρνητικά στις πρωτοβουλίες της πουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Αν ανοίξει η κερκόπορτα της ατομικής συμπληρωματικής ασφάλισης, θα περάσουν άνετα τα στρατεύματα του αντίπαλου, για να ολοκληρώσουν την άλωση των κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων των δημόσιων υπαλλήλων. Ας αντιδράσουν έγκαιρα, γιατί μετά από λίγο καιρό θα βρεθούν προ τετελεσμένων.
