Γράφαμε στο κύριο άρθρο της «Κ» την προηγούμενη εβδομάδα, ότι και τη θερινή περίοδο «το κυβερνητικό επιτελείο δε σταμάτησε να εργάζεται και να απεργάζεται σχέδια για τη διαχείριση της κρίσης του συστήματος σε βάρος των εργαζόμενων». Μόλις είχε κλείσει η ύλη και η εφημερίδα έφυγε για το τυπογραφείο, λάβαμε το e-mail με τη νέα αντεργατική ρύθμιση που σαν κλέφτης κατέθεσε στη Βουλή ο Αλογοσκούφης, καρατομώντας τα δικαιώματα των νεοπροσλαμβανόμενων στις ΔΕΚΟ και απαγορεύοντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, ακόμα και την προσφυγή στη διαιτησία.
Πρόκειται για συνέχεια της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης του 2005 (άρθρο 13 Ν. 3429/2005) με την οποία θεσπίστηκε η αντεργατική αναδιάρθρωση των Κανονισμών Προσωπικού των ΔΕΚΟ. Επειδή εκείνη η ρύθμιση δεν έχει «περπατήσει» και η κυβέρνηση φοβήθηκε μια κατά μέτωπο σύγκρουση με τους εργαζόμενους των ΔΕΚΟ σ’ ένα ζήτημα-ταμπού, κάνει τώρα μια στροφή και προωθεί την ακυρότητα των Κανονισμών Προσωπικού και των Συλλογικών Συμβάσεων για τους νεοπροσλαμβανόμενους. Ο στόχος είναι να δημιουργηθούν εργαζόμενοι δυο ταχυτήτων. Δυο μεγάλες δεξαμενές. Η πρώτη με τους παλιούς εργαζόμενους, που συνεχώς θ’ αδειάζει (λόγω συνταξιοδοτήσεων), και η δεύτερη με τους νέους, που συνεχώς θα γεμίζει.
Με τη ρύθμιση επιχειρείται:
♦ Η εξαίρεση από κάθε μορφή συλλογικής συμφωνίας (Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, Κανονισμός, συλλογική συμφωνία) ουσιωδών στοιχείων των εργασιακών σχέσεων, όπως είναι η πρόσληψη και η απόλυση, η αμοιβή, οι άδειες και τα ρεπό, για τους νεοπροσλαμβανόμενους.
♦ Η ρύθμιση του μισθολόγιου όλων των εργαζόμενων αποκλειστικά από την κυβέρνηση (τη Διυπουργική Επιτροπή ΔΕΚΟ), έξω από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Το μισθολόγιο (αυξήσεις) θα ρυθμίζεται με βάση τριπλό πλαφόν: δείκτης τιμών καταναλωτή, οικονομική κατάσταση της επιχείρησης, πορεία του κρατικού προϋπολογισμού!
♦ Απαγορεύεται ακόμα και η προσφυγή των εργαζόμενων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας! Προσφυγή στον ΟΜΕΔ μπορεί να γίνει μόνο αν συμφωνήσουν και τα δύο μέρη, δηλαδή η κυβέρνηση.
Ακόμα και ο συνδικαλιστικός βραχίονας της ΝΔ, η ΔΑΚΕ, μίλησε διά του προέδρου της και Γεν. Γραμματέα της ΓΣΕΕ Κ. Πουπάκη για «αντεργατική ρύθμιση» και «επικίνδυνους πολιτικούς ακροβατισμούς» και ζήτησε από τον «κόσμο της εργασίας» να «κινηθεί τόσο αγωνιστικά όσο και δικαστικά»! Φυσικά, τίποτα δεν πρόκειται να κάνει η ΔΑΚΕ, όμως δε θα σταθεί και απέναντι σε ό,τι ξεκινήσει. Οι δηλώσεις Πουπάκη αντικαθρεφτίζουν το κλίμα της πλήρους απομόνωσης της κυβέρνησης. Γι’ αυτό, άλλωστε, διάλεξε το καλοκαίρι για να καταθέσει αιφνιδιαστικά και χωρίς καμιά προηγούμενη συζήτηση αυτή τη ρύθμιση (δεν υπήρξε ούτε η παραμικρή διαρροή στα ΜΜΕ).
Στην εισηγητική έκθεση της τροπολογίας ο Αλογοσκούφης το λέει ευθέως: «Οι επιχειρήσεις αυτές έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην ανταγωνιστικότητα, καθώς αντιστοιχούν σε ένα μεγάλο μέρος του ΑΕΠ της χώρας μας» και «για το λόγο αυτό είναι αναγκαίος ο εξορθολογισμός (σ.σ. έτσι λέγεται το πετσόκομμα) των δαπανών για τη μισθοδοσία του προσωπικού τους». Κι ενώ υποστηρίζει απροκάλυπτα, ότι «καθίσταται αναγκαία η αντικατάσταση του μέχρι τώρα ισχύοντος εργασιακού καθεστώτος στις ΔΕΚΟ με ένα νέο, ενιαίο, σαφές, ευέλικτο, λειτουργικό και προσαρμοσμένο στις σύγχρονες συνθήκες καθεστώς», έχει το θράσος στην ίδια πρόταση να ισχυρίζεται ότι αυτό «θα αποτελέσει πρόσφορο και αποτελεσματικό εργαλείο για την πρόοδο και ευημερία αυτών (σ.σ. των ΔΕΚΟ) αλλά και του προσωπικού τους».
Ο διαχωρισμός των εργαζόμενων σε παλιούς και νέους είναι μόνο το πρώτο βήμα. Αν περάσει αυτή η ρύθμιση, δε θ’ αργήσει η ώρα που τα ίδια θα ισχύσουν και για τους παλιούς. Αλλωστε, αν προσέξετε το απόσπασμα από την αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας, που παραθέσαμε παραπάνω, θα δείτε ότι ο Αλογοσκούφης μιλάει για νέο «ενιαί-ο» εργασιακό καθεστώς. Αλλωστε, η προπαγάνδα που έβαλε μπροστά το κυβερνητικό σκυλολόι (με δηλώσεις του Αλογοσκούφη, του Χατζηδάκη και του διδύμου Ρουσόπουλου-Αντώναρου) μιλά και πάλι για «προνομιούχους» που ζουν «δε βάρος του κοινωνικού συνόλου».
«Εχουμε καταθέσει μια τροπολογία για τις ΔΕΚΟ, η οποία κάθε άλλο παρά καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Αντίθετα, αποκαθιστά την ισορροπία στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, διότι δεν μπορούν πλέον οι προσφυγές στη διαιτησία να γίνονται μόνο από τη μία πλευρά», δήλωσε προκλητικά ο Αλογοσκούφης, δίνοντας μια ευρύτερη διάσταση στο θέμα. Αύριο, μπορεί να προωθήσουν τέτοια ρύθμιση που να αφορά όλους τους εργαζόμενους, όλων των κλάδων, στο πρότυπο των αλήστου μνήμης Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου του ΠΑΣΟΚ το 1985. «Νομίζω δε θα βρεθεί κανείς Ελληνας πολίτης, κανείς Ελληνας φορολογούμενος ο οποίος δε θα δείξει κατανόηση ότι σε ελλειμματικές εταιρείες θα πρέπει να βρεθεί μια λύση εξισορροπητική, ώστε οι αυξήσεις οι οποίες δίδονται να μην επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο τα ελλείμματα αυτών των ΔΕΚΟ. Γιατί τα ελλείμματα αυτών των ΔΕΚΟ τα χρηματοδο- τούν, σε τελευταία ανάλυση, οι Ελληνες φορολογούμενοι από το υστέρημά τους», δήλωσε ο Αντώναρος με ύφος Γκεμπελίσκου.
Περιττεύει ν’ αναφερθούμε αναλυτικά στις γελοιότητες με τον Μανώλη, που διαφωνεί μεν, αλλά δεν θα καταψήφιζε, θα ψήφιζε «παρών». Που ναι μεν δεν ζήτησε την αντικατάστασή του, αλλά δεν είχε και αντίρρηση να αντικατασταθεί. Απλώς, κάπου μπερδεύτηκε το πράγμα, διότι ο Αντώναρος το ‘παιξε αδιάφορος («Θα ήθελα να σας πω, από την εμπειρία την οποία έχω, από τις πληροφορίες τις οποίες έχω, ότι αυτή η αλλαγή μελών των θερινών τμημάτων είναι μια συνήθης πρακτική, η οποία συνήθως γίνεται και με πλήρη γνώση των μελών των τμημάτων τα οποία αντικαθίστανται») και ψιλοέγιναν ρόμπες και οι δύο.
Η ΓΣΕΕ άρχισε και πάλι τις αγωνιστικές κορόνες. Ποιος εργαζόμενος, όμως, μπορεί να δώσει βάση σ’ αυτές; Η πείρα του αγώνα ενάντια στο τελευταίο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο (για να μην πάμε σε παλιότερους αγώνες) πρέπει να παραδειγματίσει κάθε εργαζόμενο. Εκείνο που ενδιαφέρει τη ΓΣΕΕ, το μόνο που την απασχολεί είναι η απαγόρευση προσφυγής στη διαιτησία. Γιατί έτσι κι αλλιώς διεκδικητικούς αγώνες έχει πολλά χρόνια να οργανώσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία στις ΔΕΚΟ. Αν χάσουμε και τον ΟΜΕΔ –σκέφτονται– ποιος ο ρόλος μας, με τι θα δικαιολογούμε τις θέσεις και τις αργομισθίες μας;
Αν διαβάσει κανείς την επιστολή που έστειλε η ΓΣΕΕ στον Αλογοσκού-φη, θα φρίξει. Τα τρία τέταρτα του κειμένου έχουν γραφεί από κάποιον δικηγόρο και είναι στην ίδια ακριβώς λογική στην οποία μιλούσε ο Μανώλης («Η διαιτησία είναι ένα μέσο εκτόνωσης των κρίσεων και της κοινωνικής συνένωσης, και είναι λάθος η κατάργησή της», Γ. Μανώλης). Θαυμάστε συνδικαλιστικό λόγο:
«Ο νομοθέτης εμφανίζεται να αγνοεί τις τεράστιες επιπτώσεις για το κοινωνικό σύνολο και την εθνική οικονομία των απεργιακών συγκρούσεων, οι οποίες, χωρίς τη διέξοδο της προσφυγής στον ΟΜΕΔ, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει η εξ αντικειμένου περιοριστική εισοδηματική πολιτική της Διυπουργικής Επιτροπής της Κυβέρνησης…
Η προσφυγή στον ΟΜΕΔ καθίσταται ανενεργής και παραμένει το χάος της αδιέξοδης σύγκρουσης και κοινωνικής αναταραχής σε κατ’εξοχήν ευαίσθητους τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας».
Η ΓΣΕΕ ανησυχεί μη τυχόν και γίνουν απεργίες και προκληθεί χάος σε ευαίσθητους τομείς της οικονομίας. Ούτε να τους φτύσεις δεν είναι πλέον, το σάλιο σου χαλάς. Πάντως, τη γραμμή την έχουν ήδη αποφασίσει: «Η ΓΣΕΕ και τα Συνδικάτα παράλληλα με τον Συνδικαλιστικό αγώνα θα προσφύγουν στα Ελληνικά και Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας, ακυρώνοντας στην πράξη αυτή την πρωτοφανή και αντισυνταγματική διάταξη». Δουλειές για δικηγόρους, δηλαδή (α, ρε Χρηστάρα, που σε μπλέξανε και χάνεις τέτοια δουλειά).
Το ερώτημα στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ (και όχι μόνο) είναι σαφές: έχουν τη διάθεση και την αποφασιστικότητα να αναγκάσουν την κυβέρνηση να πάρει πίσω την τροπολογία, ακόμα και μετά την ψήφισή της με συνοπτικές διαδικασίες σε ελάχιστες μέρες; Αν ναι, τότε μπορούν να τα καταφέρουν. Η «δύναμη πυρός» στις ΔΕΚΟ είναι σημαντικότατη. Αλλιώς, η σκυτάλη θα περάσει στους… δικηγόρους και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία θα μετακινηθεί σε ακόμα πιο δεξιές θέσεις.
