Μαυρισμένος από τις βόλτες με το καινούργιο του κότερο (η «σεμνότητα και ταπεινότητα» της «νέας διακυβέρνησης» επιβάλλει πέρασμα από το φουσκωτό σε γιοτ), με επιτηδευμένα θλιμμένο ύφος, ο άνθρωπος που χαρακτήρισε το νέο έγκλημα του Περάματος απλώς «περιστατικό», ο υπουργός που δεν ήξερε ούτε πόσοι ήταν οι νεκροί και μιλούσε για «πέντε» (έξω από το Μαξίμου), φώναξε τις κάμερες και επιδόθηκε μπροστά τους σ’ ένα καλά προβαρισμένο μονόλογο, προσφέροντας φιλανθρωπικού τύπου διορισμούς στο Λιμενικό σε μέλη των οικογενειών των δολοφονημένων.
Την πρόκληση, όμως, την έχει στο πολιτικό του DNA ο Βουλγαράκης. Με τις πρώτες ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν «έδωσε ρέστα». Οι εργάτες της Ζώνης που διαδηλώνουν έξω από το ΥΕΝ –είπε– είναι… σαν τους ΠΑΟΚτζήδες που διαδηλώνουν έξω από το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Βρίσκουν μπροστά τους ένα υπουργείο και διαδηλώνουν, χωρίς να ξέρουν ότι αυτό το υπουργείο δεν είναι το κυρίως αρμόδιο! Οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την ίδια τους τη ζωή είναι σαν τους φιλάθλους που διαμαρτύρονται επειδή αδικήθηκε η ομάδα τους! Και μόνο γι’ αυτή την ιεροσυλία ο κύριος αυτός θα έπρεπε να είχε πάει σπίτι του. Ομως, πού να βρεθεί φιλότιμο στα κλιμάκια της εξουσίας των εφοπλιστών και των άλλων κεφαλαιοκρατών.
