Πρώτη μούρη ήταν στα κανάλια Τρίτη και Τετάρτη ο βιομήχανος Μίχαλος. Και δικαίως. Οταν η Κομισιόν επίσημα προτείνει «εκ περιτροπής εργασία», δηλαδή τρεις μέρες δουλειά και τρεις μέρες ανεργία, αυτός δικαιώνεται για την πρόταση που έκανε προ καιρού δημόσια. Η Κομισιόν υπέβαλε συστάσεις στα κράτη-μέλη της ΕΕ, προτείνοντας να εφαρμόζουν ευέλικτα ωράρια εργασίας, προσαρμοσμένα στις ανάγκες της παραγωγής, να αποφεύγουν τις απολύσεις και να καταφεύγουν περισσότερο στην προσωρινή ανεργία. Ο πρόεδρος της Ευρωζώνης Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, σχολιάζοντας τις συστάσεις της Κομισιόν, απηύθυνε έκκληση στις επιχειρήσεις να προτιμούν, στο μέτρο του δυνατού και σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις, τη μέθοδο της προσωρινής ανεργίας, σε συνδυασμό με προγράμματα εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης.
Δικαιωμένος πλέον ο Μίχαλος και έχοντας καταστεί βασικός πανελίστας των καναλιών, εμφανίζεται τώρα με… βελτιωμένη πρόταση: τρεις μέρες δουλειά, τρεις μέρες ανεργία και ο εργαζόμενος να πληρώνεται και να ασφαλίζεται από τον ΟΑΕΔ. Να πληρώνεται, δηλαδή, από δικά του λεφτά, ενώ οι καπιταλιστές να μη βάλουν δεκάρα για ένα πρόβλημα που το σύστημά τους δημιουργεί.
Το τελευταίο είναι το τυράκι στη φάκα. Πόσα κονδύλια διαθέτει ο ΟΑΕΔ, πόσους εργαζόμενους μπορεί να καλύψει και για πόσο καιρό; Και τι γίνεται με εκείνους που δεν έχουν τις προϋποθέσεις για επιδότηση ανεργίας; Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να περάσει το μέτρο, να το αποδεχτούν οι εργαζόμενοι. Τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους, όπως έχει γίνει με τόσα αντεργατικά μέτρα μέχρι τώρα.
Ο Μίχαλος δεν είναι παρά ένας «λαγός». Ενας βιομήχανος με ακροδεξιά παράδοση (γιος υπουργού της χούντας) μπαίνει μπροστά για να πει αυτά που ακόμα δεν λένε οι άλλοι. Το θεσμικό πλαίσιο για την «εκ περιτροπής εργασία» ήδη υπάρχει. Την καθιέρωσε η ΝΔ το 1990, τη βελτίωσε το ΠΑΣΟΚ το 1998, επικαλούμενο μάλιστα το «Σύμφωνο Εμπιστοσύνης κυβέρνησης και κοινωνικών εταίρων στην πορεία προς το 2000», που συνυπέγραψε η ΓΣΕΕ το 1997. Εκείνο που απομένει τώρα είναι να εκσυγχρονιστεί αυτό το νομικό πλαίσιο, για να ταιριάζει στις απαιτήσεις που έχουν σήμερα οι καπιταλιστές.
Σε τι διαφέρει επί της ουσίας η πρόταση Μίχαλου από την εξαγγελία της κυβέρνησης για μετατροπή του επιδόματος ανεργίας σε «επίδομα εργασίας»; Μήπως είναι τυχαίο, ότι η κυβέρνηση δηλώνει πως θα συζητήσει «κάθε πρόταση», ενώ εκφράζεται γι’ αυτά τα ζητήματα μόνο μέσω της Πετραλιά, δηλαδή του πιο αναξιόπιστου και «ελαφρού» στελέχους που διαθέτει, η οποία εγκατέλειψε το παλιό της μότο περί «πλήρους και ποιοτικής εργασίας» και πλέον επαναλαμβάνει μονότονα κάτι που ανάθεμα κι αν καταλαβαίνει τι σημαίνει («διατηρησιμότητα των θέσεων εργασίας»);
Σε τι διαφέρει επί της ουσίας η πρόταση Μίχαλου από τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για τετραετές πρόγραμμα επαγγελματικής ένταξης των νέων ανέργων με επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών και stage μόνο στον ιδιωτικό τομέα και για 9 μήνες;
Ολες αυτές οι προτάσεις έχουν κοινή βάση: οι εργαζόμενοι είναι συνυπεύ-θυνοι και πρέπει «και αυτοί» να πληρώσουν για την κρίση. Στην πραγματικότητα, βέβαια, θα πληρώσουν μόνο αυτοί. Στόχος είναι να μείνουν άθιχτα τα κέρδη των καπιταλιστών. Αυτά που συσσώρευσαν την περίοδο της ανάπτυξης και αυτά που θα συνεχίσουν να συσσωρεύουν ως άτομα στην περίοδο της κρίσης. Γνωρίζουμε από το παρελθόν το ρητό «οι επιχειρήσεις λιμοκτονούν, οι επιχειρηματίες ευημερούν». Από αστικά χείλη έχουν ακουστεί. Δείτε τι μισθούς κόβουν στους εαυτούς τους με την ιδιότητα των διευθυντικών στελεχών των επιχειρήσεών τους. Φανταστείτε τι κομπίνες κάνουν με υπερτιμολογήσεις και υποτιμολογήσεις. Χρεώνουν τις επιχειρήσεις, κλέβουν τους μικρομετόχους και τσεπώνουν τα κέρδη. Κι από πάνω, τώρα που πέφτουν οι δουλειές, ζητούν από τους εργαζόμενους να δουλεύουν το μισό χρόνο, να δουλεύουν τζάμπα υπερωρίες, να εντατικοποιήσουν τη δουλειά, να μη ζητούν αυξήσεις, «για να σώσουμε την επιχείρησή μας».
Μόνο που αυτή δεν είναι η επιχείρησή «μας», αλλά η επιχείρησή τους. Ποτέ δεν μοιράστηκαν τα κέρδη με τους εργαζόμενους. Ποτέ δεν έδειξαν τόσο «large», όσο δείχνουν τώρα, όταν πρόκειται να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στην απρόσωπη επιχείρηση και στους εργαζόμενους.
Ποιους έχουν απέναντι καπιταλιστές και πολιτικό προσωπικό; Η ΓΣΕΕ στέλνει επιστολή στις ενώσεις των καπιταλιστών, στην οποία μιλά για «αλυσιδωτές επιπτώσεις της κρίσης σε όλες τις παραγωγικές τάξεις»! Ολοι στο ίδιο τσουβάλι, εργάτες και καπιταλιστές! Ολοι πληττόμαστε, όλοι θα πληρώσουμε, κανένας δεν έχει δικαίωμα να βγάζει τον εαυτό του απέξω! Γράφει η ΓΣΕΕ: «Θεωρούμε απαραίτητο, στη φάση αυτή, οι κοινωνικοί ανταγωνιστές να παρέμβουμε αποφασιστικά, για να πρυτανεύσει η σύνεση και από κοινού να αναζητηθούν οι ενδεδειγμένες πολιτικές, που θα θωρακίσουν τη χώρα από τις συνέπειες της κρίσης»!!!
Αυτοί θα αντιπαλέψουν το κεφάλαιο; Αυτοί θα διεκδικήσουν αυτά έστω τα αιτήματα που γράφουν στα χαρτιά τους; Και μόνο αυτά που διακηρύσσουν αποδεικνύουν ότι τα ψευτοαιτήματα που διατυπώνουν δεν είναι παρά στάχτη στα μάτια των εργαζόμενων. Τις αποφάσεις τους τις έχουν πάρει: συνεργασία με το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό σε «εθνική βάση». Δηλαδή, οι εργαζόμενοι σφαγμένοι από χέρι.
Ας το καταλάβουμε ότι περιθώρια δεν υπάρχουν. Ηδη έχει χαθεί πολύς καιρός. Η κεφαλαιοκρατία παίρνει τα μέτρα της, ετοιμάζει χειροπέδες για να δέσει τους εργαζόμενους στον πάγκο της απόλυτης εξαθλίωσης και οι εργαζόμενοι απλώς παρακολουθούν τις εξελίξεις, ανήμποροι να ορθώσουν την παραμικρή αντίσταση. Στους χώρους δουλειάς βασιλεύει η τρομοκρατία. Η απειλή της απόλυσης σφραγίζει τα στόματα. Ο φόβος των χειρότερων που έρχονται δρα παραλυτικά. Σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες, οι πρωτοπόροι εργαζόμενοι καλούνται να δράσουν οργανωμένα και αποφασιστικά. Με υπομονή και πρωτοτυπία. Για να μπορέσει να φουντώσει και πάλι η ταξική πάλη, με όρους σύγκρουσης.
