Το αγαπημένο του παιχνίδι της εξαπάτησης διά των αριθμών έπαιξε και πάλι στη Βουλή ο Αλογοσκούφης (20.3.08), περιγράφοντας μια πορεία εξίσωσης των ασφαλιστικών παροχών προς τα κάτω. Πού ήθελε να καταλήξει; Στο στιγματισμό του ασφαλιστικού καθεστώτος των εργαζόμενων στη ΔΕΗ, που ήταν ο κλάδος που μαζί με τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ έδινε πρωτοποριακά τη μάχη ενάντια στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα. Είπε, λοιπόν, ο απατεωνίσκος οικονομολόγος: «Ενα ταμείο κάποιων οι οποίοι σήμερα ταλαιπωρούν την κοινωνία, το Ταμείο της ΔΕΗ, που καλύπτει το 1,2% των συνταξιούχων της χώρας, λαμβάνει το 5,1% της συνολικής κρατικής επιχορήγησης».
Μιλάμε για ένα γκεμπελίστικο ψέμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Από το 1966 που δημιουργήθηκε το ειδικό ασφαλιστικό καθεστώς (ασφάλιση στον εργοδότη) των εργαζόμενων στη ΔΕΗ, μέχρι το 1999 που αυτό το ειδικό καθεστώς καταργήθηκε για να δημιουργηθεί ο ΟΑΠ-ΔΕΗ, το κράτος δεν έδωσε ούτε μια δραχμή για την ασφάλιση των εργαζόμενων της ΔΕΗ. Αντίθετα, εισπράττοντας τις ασφαλιστικές τους εισφορές η κρατική ΔΕΗ εξασφάλιζε κεφάλαια για τις επενδύσεις της, σε μια περίοδο που τα επιτόκια δανεισμού των τραπεζών ξεπερνούσαν το 20%.
Οταν το 1999 αποφασίστηκε η κατάργηση της ασφάλισης στον εργοδότη και η ίδρυση του ΟΑΠ-ΔΕΗ, αυτό έγινε ενάντια στη θέληση των εργαζόμενων. Χρειάστηκε ένα αυγουστιάτικο συνδικαλιστικό πραξικόπημα (από Πασόκους, Νεοδημοκράτες και Συνασπισμένους συνδικαλιστές) για να περάσει η ανατροπή. Ομως, το ασφαλιστικό καθεστώς των εργαζόμενων είχε μια αποθεματοποίηση όλες αυτές τις δεκαετίες. Μια αποθεματοποίηση ενσωματωμένη στην περιουσία της ΔΕΗ, η οποία μάλιστα είχε υπολογιστεί (σίγουρα με υποεκτίμηση) από ξένους οικονομικούς οίκους που η ίδια η ΔΕΗ είχε πληρώσει γι’ αυτό το λόγο. Για να μην αφαιρεθεί, λοιπόν, αυτή η περιουσία της υπό μετοχοποίηση ΔΕΗ και εκχωρηθεί στον ΟΑΠ-ΔΕΗ, συμφωνήθηκε να δίνει κάθε χρόνο το κράτος μια «επιχορήγηση» ίση με τη διαφορά ανάμεσα στα έσοδα και τις δαπάνες του ΟΑΠ-ΔΕΗ. Δηλαδή, ο κρατικός προϋπολογισμός φορτώθηκε ένα κόστος που έπρεπε να φορτωθούν οι μέτοχοι της ΔΕΗ. Δεν κάνουν, δηλαδή, καμιά χάρη στους εργαζόμενους, αλλά στους μετόχους της ΔΕΗ. Οι εργαζόμενοι είναι χαμένοι απ’ αυτή την ιστορία, γιατί το ασφαλιστικό τους απόθεμα έχει ενσωματωθεί στην τεράστια περιουσία της ΔΕΗ, χωρίς να μπορούν να το διεκδικήσουν.
Αυτή την αλήθεια τη γνωρίζει πολύ καλά ο Αλογοσκού-φης. Επέλεξε, όμως, την γκεμπελικού τύπου δημαγωγία, γιατί ήταν βέβαιος πως δε θα έπαιρνε απάντηση από την πρασινορόζ αντιπολίτευση. Γιατί όλοι μαζί είχαν ψηφίσει το νόμο Βενιζέλου, το Νοέμβρη του 1999.
Να τους θυμίσουμε τι έλεγαν τότε; Ο εισηγητής της ΝΔ Γ. Σαλαγκούδης ξεκαθάριζε: «Δεν θα είμαστε εμείς που θα εμποδίσουμε την όποια καλή λύση προς την κατεύθυνση της εξασφάλισης των εργαζομένων, γιατί πραγματικά οι εισφορές τους χρησιμοποιήθηκαν από τη ΔΕΗ». Και ο εισηγητής του ΣΥΝ Σ. Δανέλλης δήλωνε ότι το κόμμα του υπερψηφίζει τη σχετική ρύθμιση, γιατί «το κράτος μέσω του ΟΑΠ-ΔΕΗ εγγυάται το σημερινό επίπεδο των κάθε είδους ασφαλιστικών παροχών των εργαζομένων».
Να γιατί άφησαν τον Αλογοσκούφη ελεύθερο να κάνει τις αριθμητικές λαθροχειρίες του και να παρουσιάζει τους εργαζόμενους της ΔΕΗ ως προνομιούχους που τάχα επιδοτούνται προκλητικά από το κράτος. Γιατί όλοι είχαν λερωμένη τη φωλιά τους με τη ρύθμιση του 1999. Θα μπορούσαν άνετα οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ να απαντήσουν στον Αλογοσκούφη με τη γνωστή παροιμία: «Εκείνοι που μας χρώσταγαν μας παίρνουν και το βόδι».
Πέρα από τη γκεμπελική λαθροχειρία, όμως, με την τοποθέτησή του ο Αλογοσκούφης ουσιαστικά προανήγγειλε την εξίσωση προς τα κάτω. Οταν «δείχνει» τους ΔΕΗτζήδες ως «προνομιούχους» προαναγγέλλει την αποδέσμευση του κράτους και από αυτή ακόμα την άδικη συμφωνία του 1999.
