Την περίοδο που ήταν στο προεδρείο του Σωματείου των εργαζόμενων στον Παπαστράτο, η Αμεση Δημοκρατία πίεζε την εργοδοσία να απαντήσει εάν κατά τη μεταφορά του εργοστασίου στον Ασπρόπυργο θα συνεχίσουν να εργάζονται όλοι οι εργαζόμενοι. Η εργοδοσία αρνούνταν να απαντήσει. Τώρα που το σωματείο το ελέγχουν οι εργατοπατέρες, η εργοδοσία άνοιξε τα χαρτιά της και δηλώνει ότι το 2009, που θα έχει ολοκληρωθεί η μετεγκατάσταση στον Ασπρόπυργο, θα μειωθεί το λεγόμενο εργατικό κόστος (προφανώς μέσω των νέων απολύσεων) και θα αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας (προφανώς μέσω της παραπέρα εντατικοποίησης της εργασίας).
Είναι γνωστό τόσο στους εργάτες του Παπαστράτου όσο και στους αναγνώστες της «Κ», ότι έχει αυξηθεί πολύ η παραγωγικότητα της εργασίας τα δύο τελευταία χρόνια μέσω της φοβερής εντατικοποίησης της δουλιάς (που σακατεύει σωματικά –και όχι μόνο– τους εργάτες). Αυτή η παραγωγικότητα (συγκρινόμενη με εργοστάσια της Φίλιπ Μόρρις σε Πολωνία, Τσεχία, Ρουμανία κ.α.) κρίθηκε από την εταιρία ως μη ικανοποιητική και τίθεται ο στόχος να πιάσουν και οι εργάτες στον Παπαστράτο την παραγωγικότητα αυτών των εργοστασίων. Στη συντριπτική πλειοψηφία των εργοστασίων αυτών ο αριθμός των εργατών είναι μικρότερος και ηλικιακά νεότερος (ο πιο παλιός εργαζόμενος δεν ξεπερνά τα εφτά χρόνια δουλειάς). Η παραγωγικότητα αυξήθηκε σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι μειώνονταν μέσω της εφαρμογής του κακόφημου προγράμματος «εθελούσιας» εξόδου (200 εργαζόμενοι). Οι καπιταλιστές της Φίλπ Μόρρις είναι τόσο αδίστακτοι που φτάνουν στο σημείο να προτείνουν, στη νέα επιχειρησιακή σύμβαση που φτιάχνουν με τους εργατοπατέρες, το μισάωρο της ανάπαυσης των εργατών για κολατσιό να βγει εκτός ωραρίου και έτσι οι εργάτες να δουλεύουν στο φουλ για οκτώ ώρες, και όχι 7 ώρες και ένα τέταρτο που δουλεύουν τώρα, και με πολύ μεγαλύτερη εντατικότητα, σακατεύοντας και φθείροντας ακόμη περισσότερο τη ζωντανή εργατική δύναμη. Να συμπληρώσουμε, ότι έφτασαν στο σημείο να καταργήσουν το ασθενοφόρο που υπήρχε στο εργοστάσιο του Παπαστράτου για να μεταφέρει τους τραυματισμένους εργάτες στο νοσοκομείο!
Οι καπιταλιστές της Φίλιπ Μόρρις συγκρίνουν ακόμη το εργοστάσιο του Παπαστράτου με τα άλλα ευρωπαϊκά της εργοστάσια και για τα διάφορα κόστη τους, στα οποία συμπεριλαμβάνουν και το λεγόμενο εργατικό κόστος. Παρενθετικά, να επαναλάβουμε για μια ακόμη φορά ότι δεν υφίσταται εργατικό κόστος για τους καπιταλιστές, γιατί οι εργάτες είναι εκείνοι που δημιουργούν την υπεραξία που την καρπώνονται δωρεάν οι καπιταλιστές. Τα λεγόμενα από τους καπιταλιστές, κυβερνήσεις και αστικά κόμματα για εργατικό κόστος είναι αποπροσανατολιστικά και μέσω αυτών επιδιώκεται να συγκαλυφθεί ότι ο πλούτος που παράγεται στην καπιταλιστική κοινωνία παράγεται από την εργατική τάξη και τον καρπώνεται το κεφάλαιο.
Ισχυρίζονται οι καπιταλιστές ότι το λεγόμενο εργατικό κόστος του εργοστασίου του Παπαστράτου είναι μεγαλύτερο από τα άλλα ευρωπαϊκά εργοστάσια της Φίλιπ Μόρρις και γι’ αυτό πρέπει να μειωθεί το 2009. Με ποιο τρόπο θα το μειώσουν; Με τις μαζικές απολύσεις εργατών που δουλεύουν από παλιά στον Παπαστράτο και την πρόσληψη νέων εργατών,(πιο «ακμαίων», για να τραβάνε το κουπί της εντατικοποίησης της δουλειάς), λιγότερων απ’ αυτούς που θα απολυθούν και με αποδοχές μικρότερες απ’ αυτές που παίρνουν οι παλαιότεροι εργαζόμενοι.
Η ξεπουληματική επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση (2005-2007) έχει καταργηθεί τελεσίδικα από τα δικαστήρια. Η Φίλιπ Μόρρις, δρώντας στην Ελλάδα ως στυγνός αποικιοκράτης, γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων θεωρεί ότι η σύμβαση αυτή ισχύει και προτείνει στους εργατοπατέρες την παράταση της ισχύος της για άλλα τέσσερα χρόνια. Οι τελευταίοι δέχονται ότι ισχύει η καταργημένη σύμβαση (αφού αυτό απαιτούν τα αφεντικά τους) και προτείνουν οι τροποποιήσεις της να ισχύσουν για δύο χρόνια. Προτείνουν ακόμη οι εργατοπατέρες και κάποια άλλα πράγματα (π.χ ποσοστό αύξησης), που σε πρώτη φάση οι καπιταλιστές της Φίλιπ Μόρρις δεν τα δέχονται. Σε επόμενη φάση θα δεχτούν κάποια απ’ αυτά εφαρμόζοντας το μέσο όρο. Θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα. Για τη διάρκεια της νέας ξεπουληματικής σύμβασης, εφαρμόζοντας τη μέθοδο του μέσου όρου, θα καταλήξουν στα τρία χρόνια. Για το ύψος της ετήσιας αύξησης, από το 3% της εργοδοσίας και το 6% των εργατοπατέρων πιθανόν να καταλήξουν στο 4%, όχι όμως επί όλων των αποδοχών, αφού η λεγόμενη προσωπική διαφορά παραμένει παγωμένη από το 2005.
Οι εργαζόμενοι, όταν κληθούν από τους εργατοπατέρες (που συζητούν με την εργοδοσία ερήμην τους) να επικυρώσουν τη νέα ξεπουληματική επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση δεν πρέπει να το κάνουν με τίποτα. Μετά την κατάργηση της ξεπουληματικής σύμβασης της περιόδου 2005-2007 δεν ισχύουν αυτόματα και οι ατομικές συμβάσεις που υπέγραψαν το Μάρτη του 2005. Μπορούν να απαιτήσουν: Πρώτο, την εφαρμογή όλων των συμβάσεων που ίσχυαν πριν πουληθεί η εταιρία στη Φίλιπ Μόρρις. Δεύτερο, τα κλεμμένα της περιόδου 2005-2007. Οι ατομικές συμβάσεις δεν ισχύουν, γιατί σύμφωνα με την εργατική νομοθεσία και τη νομολογία οι εργαζόμενοι πρέπει να αμείβονται σύμφωνα με τις ευνοϊκότερες ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις.
