«Σε ορισμένες περιπτώσεις, σε ορισμένους κλάδους και κυρίως σε ορισμένες επιχειρήσεις χρειάζεται αυτή την περίοδο κάποια ελάφρυνση και του μισθολογικού κόστους, προκειμένου να διατηρηθούν θέσεις εργασίας. Και θα σας πω ένα παράδειγμα. Εάν σε μία επιχείρηση τα τελευταία 5-6 χρόνια έχουν αυξηθεί 30%, 35% οι μισθοί, λόγω π.χ. μιας διαπραγμάτευσης που είχε γίνει κάτω από άλλες συνθήκες, σήμερα που υπάρχει μια μεγάλη πτώση της ζήτησης και του τζίρου, αυτή η επιχείρηση δεν μπορεί να σταθεί».
Αυτά έλεγε στις 10 Φλεβάρη η Κατσέλη, στο πρωινάδικο του ΣΚΑΙ. Προσέξτε λίγο το συλλογισμό. Ξεκινά με την υπόθεση ότι τα τελευταία 5-6 χρόνια οι μισθοί σε μια επιχείρηση μπορεί να έχουν αυξηθεί 30-35%. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι υπήρξαν αυξήσεις κατά μέσο όρο 5-6% το χρόνο (πράγμα απίθανο), μπορούμε άνετα να υποθέσουμε ότι τα κέρδη της επιχείρησης αυξήθηκαν σε πολλαπλάσιο ποσοστό. Γι’ αυτό είχε τη δυνατότητα να δίνει αυξήσεις 5-6% κάθε χρόνο. Τώρα που η επιχείρηση έχει πτώση ζήτησης και τζίρου, η Κατσέλη θεωρεί πως πρέπον είναι να πέσουν τα μεροκάματα. Τα κέρδη που συσσωρεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια ούτε που διανοείται να τα θίξει. Να ζητήσει, δηλαδή, από τους μετόχους ν’ ανοίξουν τα θησαυροφυλάκιά τους και να ενισχύσουν κεφαλαιακά την επιχείρηση για να τα βγάλει πέρα στην κρίση.
Οταν η υπουργός Εργασίας θεωρεί τα κέρδη ιερά και απαραβίαστα και το μεροκάματο απολύτως ελαστικό μέγεθος, αυτό είναι αρκετό για να συλλάβουμε την ουσία του «καυγά» που υποτίθεται ότι γίνεται ανάμεσα στην Κατσέλη και την τρόικα, σχετικά με τις νέες ανατροπές στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων και των συλλογικών συμβάσεων. Οι ανατροπές αυτές δεν αποτελούν απειλή, είναι ήδη αποφασισμένες και απλά μεθοδεύεται η κατά δόσεις εισαγωγή τους, μετά την ψήφιση του πολυνομοσχέδιου-σκούπα τον περασμένο Δεκέμβρη.
Θυμίζουμε αυτό που έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη, ενώ ο αστικός Τύπος το συσκοτίζει. Το Μνημόνιο-3 (δεύτερη επικαιροποίηση, Νοέμβρης 2010) προβλέπει τη μη επέκταση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Αυτό το σημείο το έχει συμφωνήσει και η Κατσέλη. Ομως, προκειμένου να έχει ένα προπαγανδιστικό επιχείρημα για να καλύψει την ουσία των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων, η Κατσέλη διατήρησε στο πολυνομοσχέδιο τη δυνατότητα επέκτασης των κλαδικών συμβάσεων από τον υπουργό Εργασίας. Ποιο ήταν το προπαγανδιστικό επιχείρημα; Οτι αν δεν τα βρουν εργοδότες και εργαζόμενοι για μείωση των μισθών και δεν υπογράψουν ειδική επιχειρησιακή σύμβαση, τότε θα ισχύσει η κλαδική σύμβαση, την οποία θα έχει επεκτείνει σε όλους τους εργαζόμενους η υπουργός Εργασίας.
Φεύγοντας προ ημερών, μετά την τρίτη επικαιροποίηση του Μνημόνιου (την οποία ακόμα δεν έχει δώσει στη δημοσιότητα η κυβέρνηση), οι εκπρόσωποι της τρόικας δήλωσαν ότι η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων δεν ισχύει και υπενθύμισαν ότι αυτό έχει συμφωνηθεί και καταχωρηθεί στην προηγούμενη επικαιροποίηση του Μνημόνιου. Επιπλέον, δήλωσαν πως δίνουν μια περίοδο χάριτος (μέχρι το Μάη) στην κυβέρνηση, για να φανεί στην πράξη πώς θα λειτουργήσει ο νέος νόμος για τις επιχειρησιακές συμβάσεις και αν θα επιτευχθεί γενική μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, που θα φτάνει κατά μέσο όρο το 15%!
Η Κατσέλη, καταπώς το συνηθίζει, δεν έκανε κανένα σχόλιο γι’ αυτά που είπαν οι τροϊκανοί, ούτε για τη συμφωνία της να μην επεκτείνει όσες κλαδικές συμβάσεις υπογράφτηκαν ή θα υπογρα- φούν στο μεταξύ. Αυτό θα γίνει στη ζούλα και αυτή ήταν η τελευταία γραμμή υποχώρησης των τροϊκανών. Αν η Κατσέλη επεκτείνει κλαδικές συμβάσεις, τότε θα ζητήσουν να υπάρξει νόμος που θα απαγορεύει την επέκταση, όπως προβλέπεται από το Μνημόνιο-3 (και προφανώς και από το Μνημόνιο-4). Κι αν στο μεταξύ δεν «περπατήσουν» οι ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις, τότε θα ζητήσουν νέα νομοθετική παρέμβαση που θα οδηγεί στις ατομικές συμβάσεις εργασίας.
Στόχος είναι η μείωση μισθών και μεροκάματων, η μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης (στο όνομα της ενίσχυσης της «ανταγωνιστικότητας») και αυτόν τον στόχο θα επιδιώξουν να τον πετύχουν με διαδοχικά νομοθετήματα. Η «κινεζοποίηση» του ελλαδικού προλεταριάτου δεν είναι σύνθημα, αλλά μια διαδικασία που ήδη υλοποιείται.
