Στο προηγούμενο φύλλο της «Κ» είχαμε χαρακτηρίσει συνδικαλιστικό «σχολείο» τη γενική συνέλευση των εργαζόμενων της ΕΘΕΛ, που έγινε τη Δευτέρα 24/1, στην οποία η ΠΑΣΚΕ, με συνδικαλιστικό πραξικόπημα και με την ανοχή (ή μήπως τη συνενοχή;), της ΔΑΚΕ, της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) και του Συνδέσμου Οδηγών, κατάφερε να κερδίσει τη συνέλευση, κόντρα στη θέληση της πλειοψηφίας, και να σύρει τον κλάδο σε διάλογο. Παράλληλα, είχαμε τονίσει ότι μόνο αν οι εργαζόμενοι της ΕΘΕΛ ξεπεράσουν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία κάθε απόχρωσης και πάρουν τον αγώνα στα δικά τους χέρια, μπορεί αυτός ο αγώνας να είναι νικηφόρος.
Στην επόμενη γενική συνέλευση του κλάδου, τη Δευτέρα 31/1, με μεγάλη ευχαρίστηση διαπιστώσαμε ότι οι οδηγοί της ΕΘΕΛ αποδείχτηκαν πολύ καλοί μαθητές. Κατάλαβαν ότι η απόφαση του Ρέππα να καταθέσει «νύχτα» το νομοσχέδιο στη Βουλή, πριν ακόμη αρχίσει ο «διάλογος», σε συνδυασμό με την εκτονωτική πρόταση της πλειοψηφίας του ΔΣ (διαφώνησε μόνο η Ανεξάρτητη Παρέμβαση), θα οδηγούσαν τον αγώνα σε ήττα και αποφάσισαν να αντιδράσουν έμπρακτα.
Η προετοιμασία άρχισε πριν ακόμη ξεκινήσει η ΓΣ. Μια ομάδα από 30-40 οδηγούς κάθισε στις δυο πρώτες σειρές καθισμάτων και με αυτό τον τρόπο δεν επέτρεψαν στην ΠΑΣΚΕ να δημιουργήσει κλίμα και να ελέγξει τα δρώμενα της συνέλευσης. Μόλις ξεκίνησε η συνέλευση, ένας από τους οδηγούς αυτοπροτάθηκε για πρόεδρος της συνέλευσης, κόντρα στην πρόταση του Κουλουμπαρίτση. Εκλέχτηκε με συντριπτική πλειοψηφία και εν μέσω χειροκροτημάτων από τους περίπου 1.000-1.100 οδηγούς της συνέλευσης. Από εκεί και πέρα άρχισε το πανηγύρι.
Σε μια άψογη από πλευράς διαδικασίας συνέλευση, που κράτησε σχεδόν τρεις ώρες, έγινε μια πολύ ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον του απεργιακού αγώνα, την οποία παρακολούθησαν με ευλάβεια οι εργαζόμενοι. Μέσα από τη συζήτηση έγινε σε όλους ξεκάθαρο, ότι παρά τη λυσσασμένη προσπάθεια της κυβέρνησης και τις «τρικλοποδιές» της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, οι οδηγοί της ΕΘΕΛ δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν πίσω και να αναστείλουν τον αγώνα τους, αλλά αντίθετα ωριμάζει ολοένα και πιο πολύ η απόφασή τους για αγώνα διάρκειας, κόντρα στη λογική της ηττοπάθειας, που προσπαθεί να σπείρει η διοίκηση του σωματείου. Χαρακτηριστικό ήταν το κλείσιμο της τοποθέτησης ενός από τους οδηγούς που πήραν το λόγο στη συνέλευση: «Συνάδελφοι, είναι σίγουρο ότι θα ματώσουμε σ’ αυτόν τον αγώνα. Πρέπει όμως να αποφασίσουμε αν θα ματώσουμε στη μύτη, παίζοντας μπουνιές για να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις μας, ή αν θα ματώσουμε από πίσω, σκυμμένοι στα τέσσερα και ηττημένοι».
Η περιγραφή των όσων διαδραματίστηκαν στη γενική συνέλευση είναι αναγκαία, γιατί αν μείνουμε απλά και μόνο στη σύγκριση των δυο προτάσεων, του ΔΣ και της βάσης, ίσως κάποιοι να απορήσουν για τον τίτλο του άρθρου. Οπως ήδη έχουμε αναφέρει, σε αυτή τη συνέλευση είχαμε εκλογή προέδρου από τη βάση, παρά το γεγονός ότι η πρόταση του ΔΣ ήταν σχεδόν ομόφωνη (16 στους 17). Σε αντίθεση με την προηγούμενη συνέλευση, ο Κουλουμπαρίτσης δεν είχε κανένα λόγο να διευθύνει τη διαδικασία, αφού τη «βρόμικη» δουλειά είχε αναλάβει ο Κιούσης, ο εκπρόσωπος της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ), όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Βεβαίως, οι γραφειοκράτες είχαν υπολογίσει χωρίς τους οδηγούς και πραγματικά αιφνιδιάστηκαν από τη δεύτερη υποψηφιότητα. Η εκλογή του οδηγού που αυτοπροτάθηκε ως προέδρου της συνέλευσης είχε μεγάλη σημασία για την τελική έκβαση της συνέλευσης, αφενός γιατί δεν επέτρεψε στους γραφειοκράτες να μπαχαλέψουν τη διαδικασία και αφετέρου γιατί σκόρπισε ενθουσιασμό στους οδηγούς και ώθησε πολλούς απ’ αυτούς να πάρουν το λόγο και να δυναμώσουν τη διάθεση για συνέχιση και δυνάμωμα του αγώνα.
Ο Κουλουμπαρίτσης πήρε πρώτος το λόγο και προσπάθησε να στείλει τη μπάλα στην εξέδρα. Εκανε μια σύντομη αναφορά στη διαδικασία του «διαλόγου», είπε ότι έγιναν κάποιες μικροβελτιώσεις, οι οποίες όμως δεν αλλάζουν την ουσία και γι’ αυτό δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτές από τους εργαζόμενους, και έκλεισε την ομιλία του προσπαθώντας να πείσει τους οδηγούς, ότι επειδή δεν δέχεται να σταματήσει τον απεργιακό αγώνα και να προδώσει τον κλάδο, κάποιοι (υπονοώντας εσωκομματικούς του αντίπαλους), προσπαθούν να τον υπονομεύσουν ως πρόεδρο του σωματείου. Δεν ανακοίνωσε, όμως, την πρόταση της πλειοψηφίας του ΔΣ προς τη συνέλευση.
Το λόγο πήρε στη συνέχεια ο εκπρόσωπος της ΔΑΚΕ, ο οποίος επίσης δεν κατέθεσε πρόταση προς τη συνέλευση, αλλά αρκέστηκε σε γενικολογίες περί συνέχισης του αγώνα με νηφαλιότητα και προσεχτικό σχεδιασμό, ακόμα και μετά τη ψήφιση του νόμου, ενώ απευθυνόμενος προς τον Κουλουμπαρίτση του τόνισε ότι όσο συνεχίζει να αγωνίζεται για τα αιτήματα του κλάδου δεν θα πρέπει να φοβάται κανέναν, γιατί έχει στον πλευρό του όλο τον κλάδο.
Τη «βρόμικη» δουλειά ανέλαβε ο εκπρόσωπος της ΔΑΣ Κιούσης, ο οποίος παρουσίασε την πρόταση του ΔΣ (κατά τα άλλα, ο Περισσός καταγγέλλει τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και ζητάει τον κάθετο διαχωρισμό απ’ αυτή). Ξεκίνησε τονίζοντας ότι ο αγώνας για δημόσιες αστικές συγκοινωνίες έχει αρχίσει να γίνεται σιγά-σιγά υπόθεση όλων των εργαζομένων και όλου του λαού και γι’ αυτό θα πρέπει να συνεχιστεί. Επειδή, όμως, θα είναι μεγάλης διάρκειας και θα συνεχιστεί και μετά την ψήφιση του νόμου (αν αυτό δεν λέγεται καλλιέργεια κλίματος ηττοπάθειας, τότε οι λέξεις χάνουν το νόημά τους), θα πρέπει να γίνει συντεταγμένα και υπό την καθοδήγηση του ΔΣ του συνδικάτου! Γι’ αυτό δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτές από τους εργαζόμενους προτάσεις αγωνιστικής πλειοδοσίας που μπορεί να τις πληρώσει ακριβά ο κλάδος! Ποιες είναι οι προτάσεις αγωνιστικής πλειοδοσίας; Αυτές που θα έκαναν εκπρόσωποι από τη βάση, που δεν είναι οργανωμένοι σε κάποια από τις παρατάξεις.
Από στόματος Κιούση μάθαμε και επίσημα την πρόταση του ΔΣ: Μετά την 48ωρη απεργία στις 1/2 και 2/2, στάσεις εργασίας στις 4/2, 7/2, 9/2, 11/2 και νέα γενική συνέλευση στις 14/2 (μετά από δυο βδομάδες). Για να μη κάθονται, δε, αραχτοί οι απεργοί, τους προτάθηκε να κάνουν και μια πορεία, την πρώτη μέρα της απεργίας, από την Ομόνοια προς τα γραφεία του ΣΕΒ στο Βοτανικό!
Ακολούθησε ο εκπρόσωπος του Συνδέσμου Οδηγών, ο οποίος τα «έχωσε» στον Κουλουμπαρίτση και τον κατηγόρησε ότι επί της ουσίας παίζει το παιχνίδι του Ρέππα, όμως συντάχθηκε και αυτός με την πρόταση του ΔΣ, γιατί ο αγώνας είναι μακρύς και θα πρέπει να γίνει «συντήρηση» δυνάμεων. Με άλλα λόγια, η ηττοπάθεια, της ηττοπάθειας, την ηττοπάθεια, ω ηττοπάθεια.
Την έναρξη των ομιλητών που διαφώνησαν με την πρόταση του ΔΣ έκανε ο εκπρόσωπος της Ανεξάρτητης Παρέμβασης Κασιμέρης (το μοναδικό μέλος του ΔΣ που διαφώνησε με την πρόταση της ΔΑΣ), τον ακολούθησαν ο εκπρόσωπος της Εναλλακτικής Αγωνιστικής Συσπείρωσης Μανίκας και ο εκπρόσωπος τον Ανεξάρτητων της ΕΘΕΛ, ενώ στη συνέχεια ο λόγος πήγε στους «από κάτω», σε απλούς οδηγούς που στην πλειοψηφία τους τάχθηκαν υπέρ της συνέχισης και της κλιμάκωσης του αγώνα για να μην περάσει το νομοσχέδιο Ρέππα. Κάνοντας κατάθεση ψυχής, έδειξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι ο αγώνας μπορεί να είναι νικηφόρος.
Τελικά, η γενική συνέλευση, μέσα σε αγωνιστικό κλίμα, υπερψήφισε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία την πρόταση που συνδιαμορφώθηκε από δεκάδες εργαζόμενους, την Ανεξάρτητη Παρέμβαση, την ΕΑΣ, τους Ανεξάρτητους της ΕΘΕΛ, η οποία ήταν: 48ωρη απεργία την 1/2 και πορεία από την Ομόνοια στη Βουλή και από εκεί στη ΓΣΕΕ και στις 2/2 μηχανοκίνητη πορεία από την Ομόνοια. Στάση εργασίας στις 4/2 και συγκέντρωση έξω από τον Αρειο Πάγο, στάση εργασίας στις 7/2 και νέα γενική συνέλευση.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε περισσότερα για να πείσουμε ότι η γενική συνέλευση της ΕΘΕΛ, ήταν μια «διαφορετική» συνέλευση. Είχαμε πολλά χρόνια να δούμε μια μαζική εργατική συνέλευση, στην οποία κουμάντο κάνει η βάση, ενώ η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ακούει για περισσότερες από δυόμισι ώρες γαμοσταυρίδια. Είχαμε χρόνια να δούμε μια μαζική εργατική συνέλευση που να μη θυμίζει περατζάδα στημένων συνδικαλιστών, αλλά να συζητάει ουσιαστικά για τα προβλήματα του κλάδου και να προσπαθεί να βρει τρόπους για κλιμάκωση του αγώνα, με προοπτική τη νίκη.
Η υπερψήφιση της πρότασης της βάσης κατάφερε να επιβάλει στους γραφειοκράτες του ΔΣ ότι κάθε Δευτέρα θα γίνεται γενική συνέλευση για να αποφασίζεται από τους οδηγούς η συνέχιση του αγώνα και ότι το μοναδικό όργανο που μπορεί να εκφράσει τη βάση είναι η γενική συνέλευση. Τώρα όμως αρχίζουν τα «δύσκολα», αφενός γιατί οι γραφειοκράτες του ΔΣ θα προσπαθήσουν να πάρουν το αίμα τους πίσω και αφετέρου γιατί πολύ σύντομα το νομοσχέδιο θα πάει στην ολομέλεια της Βουλής προς ψήφιση.
Πρέπει ο αγώνας να οργανωθεί «από τα κάτω», με απεργιακές επιτροπές σε κάθε αμαξοστάσιο, με «άνοιγμα» προς την κοινωνία και δράσεις έξω από τα αμαξοστάσια. Πρέπει να συνδεθεί ο απεργιακός αγώνας στις αστικές συγκοινωνίες με τον αγώνα άλλων κλάδων και με την πάλη του λαού για να μη χαθούν και άλλες εργατικές κατακτήσεις. Πρέπει ν’ αρχίσει ο κλάδος να οργανώνεται για την τελική μάχη και να προετοιμάζεται για την κλιμάκωση του αγώνα. Ας γίνει σε όλους μας κατανοητό ότι ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΘΕΛ είναι αγώνας όλων μας.
