Είναι γνωστή η τακτική του Χότζα, που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις. Ανακοινώνουν ένα τρομοκρατικό πακέτο αντεργατικών μέτρων, στο τέλος παίρνουν πίσω ένα-δυο μέτρα και ξεκινούν μια εκκωφαντική προπαγάνδα –με τη βοήθεια και των αστικών ΜΜΕ– για να πείσουν ότι… διόρθωσαν τις αδικίες. Σύμφωνα μ’ αυτή την προπαγάνδα, οι εργαζόμενοι πρέπει να αισθάνονται και ευγνώμονες προς την κυβέρνηση που «άκουσε τη φωνή τους» και «ικανοποιεί κάποιες από τις διεκδικήσεις τους». Η συντριπτική πλειοψηφία των αντεργατικών μέτρων, που παραμένουν ως έχουν, πρέπει να ξεχαστεί.
Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, με σπουδές στην γκεμπελική προπαγάνδα, ξεπέρασε και αυτή την τακτική. Εφτασε στο σημείο να παρουσιάσει ως νέο μέτρο υπέρ των εργαζόμενων αυτό που ήδη υπήρχε! Εμφανίστηκε στη Βουλή την περασμένη Τετάρτη και με το γνωστό του στόμφο είπε τα εξής:
«Δεν θα ισχυριστούμε ότι δεν αναγνωρίζουμε πως θα διαταραχθεί ο προγραμματισμός κάποιων νοικοκυριών. Γι’ αυτό και σήμερα κάνουμε και άλλη μία κίνηση. Ανταποκρινόμενοι και στα αιτήματα που έχουν κατατεθεί κατά τη διάρκεια της συζήτησης, δίνουμε τη δυνατότητα –θα το καταθέσω αμέσως μετά ως προσθήκη-αναδιατύπωση στο σχέδιο νόμου– να αναγνωριστεί πλασματικός χρόνος για κάθε παιδί, ο οποίος ανέρχεται σε ένα έτος για το πρώτο παιδί και σε δύο έτη για κάθε επόμενο παιδί και μέχρι το τρίτο. Κάνουμε, δηλαδή, μία παραπέρα κίνηση, για να μπορέσουμε να στηρίξουμε σε αυτή τη μεταβατική περίοδο τις γυναίκες, στις οποίες αναγνωρίζουμε τη δυσκολία αυτής της μετάβασης μέσα σε τρία χρόνια».
Πριν μια βδομάδα είχε ψηφιστεί στη Βουλή το ασφαλιστικό νομοσχέδιο των Λοβέρδου-Παπακωνσταντίνου, το οποίο περιλάμβανε ρυθμίσεις για τους εργαζόμενους στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Ακόμα και το Ελεγκτικό Συνέδριο αγανάκτησε και σημείωσε ότι δεν είναι δυνατόν να ψηφίζονται τα ίδια πράγματα δυο φορές (γράφαμε σχετικά στο προηγούμενο φύλλο). Πράγματι, η συντριπτική πλειοψηφία των διατάξεων που περιλαμβάνει το νομοσχέδιο Παπακωνσταντίνου έχουν ήδη ψηφιστεί με το νομοσχέδιο των Λοβέρδου-Παπακωνσταντίνου.
Το άρθρο 10, παράγραφος 18, περίπτωση 1 του νέου ασφαλιστικού νόμου, προβλέπει τα εξής για την αναγνώριση πλασματικού χρόνου:
«Ως χρόνος ασφάλισης στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης και το Δημόσιο λογίζεται, πλην του χρόνου πραγματικής ή προαιρετικής ασφάλισης: […]θ) ο πλασματικός χρόνος του άρθρου 141 του ν. 3655/2008 (ΦΕΚ 58 Α’), που αναγνωρίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές και ανεξάρτητα του χρόνου γέννησης των παιδιών».
Σε τι αναφέρεται το άρθρο 141 του ν. 3655/2008 (νόμος Πετραλιά);
«Στις ασφαλισμένες των Φορέων Κύριας Ασφάλισης αρμοδιότητας του υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, πλην ΟΓΑ, αναγνωρίζεται πλασματικός χρόνος για κάθε παιδί που αποκτούν από 1.1.2000 και εφεξής, ο οποίος ανέρχεται σε ένα έτος ή 300 μέρες ασφάλισης για το πρώτο παιδί και σε 2 έτη ή 600 ημέρες ασφάλισης για κάθε επόμενο παιδί και μέχρι το τρίτο».
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η αναγνώριση πλασματικού χρόνου (με τσουχτερή εξαγορά από την εργαζόμενη, φυσικά) για τα παιδιά είχε θεσπιστεί με το νόμο Πετραλιά. Με το νόμο Λοβέρδου-Παπακωνσταντίνου έγιναν δυο πράγματα: πρώτο, η αναγνώριση αυτού του πλασματικού χρόνου επεκτάθηκε και στις εργαζόμενες στο Δημόσιο και δεύτερο, αφαιρέθηκε το όριο των παιδιών που γεννιούνται μετά την 1.1.2000. Οποτε και να έχει γεννηθεί το παιδί, η μητέρα μπορεί να αγοράσει πλασματικό χρόνο.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο Παπακωνσταντίνου πλασάρει σαν νέα διάταξη, δήθεν υπέρ των εργαζόμενων στο Δημόσιο γυναικών, αυτό που ήδη είχε ψηφιστεί σε νομοσχέδιο που έφερε την υπογραφή του! Δεν πρόκειται ούτε για αβλεψία ούτε για μπέρδεμα μεταξύ των υπουργών. Πρόκειται για το στήσιμο μιας προπαγανδιστικής εκστρατείας που θα τη ζήλευε ακόμα και ο Γκέμπελς. Τη μέρα που στην Ολομέλεια της Βουλής ψηφιζόταν κατ’ άρθρο το νομοσχέδιο Λοβέρδου-Παπακωνσταντίνου, με ονομαστική ψηφοφορία που είχε προκαλέσει η αντιπολίτευση, κατά την οποία κάθε βουλευτής τοποθετούνταν για κάθε άρθρο, ολοκληρωνόταν στην διαρκή κοινοβουλευτική επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων η συζήτηση και ψήφιση του νομοσχέδιου Παπακωνσταντίνου, χωρίς να περιλαμβάνεται η συγκεκριμένη ρύθμιση, μολονότι το δεύτερο αυτό νομοσχέδιο ήταν καρμπόν του πρώτου και στην εισηγητική του έκθεση δηλωνόταν ότι στόχος αυτού του νομοσχέδιου είναι «να διαμορφωθεί μια πιο δίκαιη και ισότιμη αντιμετώπιση μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων και των υπολοίπων ασφαλισμένων». Ούτε το ξέχασαν, ούτε μπερδεύτηκαν μεταξύ τους οι υπουργοί. Αφησαν αυτή τη ρύθμιση για καβάτζα, ώστε να βγει ο Παπακωνσταντίνου και να στήσει την προπαγάνδα περί «απάλυνσης των δυσμενών ρυθμίσεων». Αν δεν ήταν αυτός ο σκοπός, τότε δεν θα έλεγε αυτά τα… ηρωικά που παραθέσαμε παραπάνω, αλλά θα έλεγε απλώς ότι εναρμονίζει το νομοσχέδιό του με αυτά που ήδη ψηφίστηκαν στο προηγούμενο νομοσχέδιο, του οποίου ήταν συνεισηγητής μαζί με το Λοβέρδο.
Για να γίνει πιο πιστευτό το στήσιμο επιστρατεύτηκαν και μερικοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με πρώτο και καλύτερο τον πρώην εργατοπατέρα (πρόεδρο της ΟΤΟΕ) Δ. Κουσελά, που υποτίθεται ότι ήταν απ’ αυτούς που πάσχιζαν να βελτιώσουν το νέο ασφαλιστικό. Είπε ο Κουσελάς στην ομιλία του: «Ζήτησα προσωπικά και εγώ και άλλοι συνάδελφοι, από τη στιγμή που δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αυτό το πράγμα (σ.σ. μεταβατικό διάστημα 10 ετών για τις μητέρες με ανήλικα παιδιά), να υπάρξουν ορισμένα πλασματικά, επιπλέον, χρόνια για τις μητέρες με ανήλικα παιδιά για κάθε ένα παιδί. Να δίνουν τη δυνατότητα ανάλογα με τα παιδιά που έχουν να κλιμακωθούν αυτά τα πλασματικά χρόνια και να κάνουμε, αν θέλετε, πιο υποφερτό αυτό το μεγάλο πρόβλημα, αυτήν την απότομη, την επώδυνη αλλαγή των δεκαπέντε ετών μέσα στα επόμενα τρία χρόνια».
Δηλαδή, ο Κουσελάς ζητού-σε να γίνει αυτό που μόλις πριν μερικές μέρες είχε ψηφίσει, ψηφίζοντας το άρθρο 10 του νομοσχέδιου Λοβέρδου-Παπακωνσταντίνου! Προτιμά να τον πούμε μαλάκα (ότι δηλαδή δεν ήξερε τι ψήφιζε), προκειμένου να βοηθήσει την κυβέρνηση να στήσει την προπαγάνδα της. Γι’ αυτό και δεν ζήτησε, για παράδειγμα, να επεκταθεί και στις εργαζόμενες στο Δημόσιο αυτό που προβλεπόταν από το νόμο Πετραλιά και που είχε βελτιωθεί από το Λοβέρδο. Ηθελε να φανεί ότι πρόκειται για κάτι καινούργιο, που το υιοθέτησε ο υπουργός μετά από πίεση δική του και άλλων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Ετσι και έγινε. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε ο Παπακωνσταντίνου και υιοθέτησε το «αίτημα», δίνοντας ταυτόχρονα το σύνθημα στα παπαγαλάκια να «τιτιβίζουν» όλη την ημέρα και να παρουσιάζουν την ψήφιση για δεύτερη φορά της ίδιας ρύθμισης σαν νέα γενναία παραχώρηση της κυβέρνησης προς τις εργαζόμενες στο Δημόσιο.
ΥΓ: Δεν ξέρουμε αν ήταν στο κόλπο και ο Ροντούλης του ΛΑΟΣ, που έχτισε την πολιτική του καριέρα ως εκπρόσωπος των τριτέκνων, πάντως διέκοπτε συνεχώς τον Παπακωνσταντίνου, που είχε πει ότι πλασματικός χρόνος θα αναγνωρίζεται μέχρι το τρίτο παιδί, ρωτώντας τον «γιατί μέχρι το τρίτο;». Αυτός ο μέγας προστάτης των πολύτεκνων δεν ήξερε ότι λίγες μέρες πριν είχε ψηφιστεί διάταξη, που αφορούσε και τις εργαζόμενες στο Δημόσιο, χωρίς να βάζει κανέναν περιορισμό στον αριθμό των παιδιών;
