Ο υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Σ. Τσιτουρίδης, που φέρει τον τιμητικό τίτλο «υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας» πήρε πολύ σοβαρά το ρόλο του. Σπεύδοντας να καλύψει το έδαφος που χάθηκε με τις λαϊκίστικες τσιριμόνιες του «κόκκινου Πάνου», βγάζει στη φόρα τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό, παίρνοντας αυτός στις πλάτες του την υπόθεση και αφήνοντας στον Αλογοσκούφη το ρόλο του χειροκροτητή. Ο Αλογοσκούφης δεν έχει πλέον ανάγκη να πετάει μπηχτές και να ανοίγει το θέμα. Αρκείται να εκφράζει τη συμφωνία του με τα όσα λέει ο Τσιτουρίδης.
Εκείνο που κάνει ο Τσιτουρίδης είναι να ανοίξει το παιχνίδι και να καθορίσει την ατζέντα από τώρα, βάζοντας στο τραπέζι τα πιο βασικά ζητήματα του ασφαλιστικού: όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και ύψος συντάξεων. Ταυτόχρονα, καθιστά σαφές ότι ρυθμίσεις θα γίνουν και κατά την τρέχουσα κυβερνητική θητεία. Μόνο διάλογο θα κάνουμε αυτή την τετραετία, έλεγε ο Παναγιωτόπουλος. «Δεν πρόκειται να κλείσουμε το Ασφαλιστικό αυτήν την 4ετία», δηλώνει ο Τσιτουρίδης, αφήνοντας ανοιχτό το ζήτημα κάποιων επιμέρους ρυθμίσεων. Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση θα επιδιώξει τη «σαλαμοποίηση» του Ασφαλιστικού, συνεχίζοντας αυτό που άνοιξε το ΠΑΣΟΚ με το νόμο Ρέππα.
Ο Τσιτουρίδης μίλησε ανοιχτά για τη συγχώνευση των Επικουρικών, που προβλέπει ο νόμος Ρέππα και δεν έχει εφαρμοστεί στην πράξη. Σκόπιμα απέφυγε να αναφερθεί σε μια ακόμη εκκρεμότητα του νόμου Ρέππα, την επανάκριση του καθεστώτος Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων. Αυτό είναι ένα κρίσιμο ζήτημα, η ρύθμιση του οποίου μπορεί να επιχειρηθεί αυτή την τετραετία, αφού δεν θεωρείται νέα ρύθμιση αλλά εφαρμογή ισχύοντος νόμου. Οπως έχουμε ξαναγράψει, στα ΒΑΕ υπάγεται περισσότερο από το ένα τέταρτο των μισθωτών, επομένως ο αποχαρακτηρισμός των περισσότερων επαγγελμάτων (αύξηση του ορίου ηλικίας κατά 5 χρόνια) μπορεί να δώσει μια μέση αύξηση των ορίων ηλικίας σε όλη την κλίμακα των μισθωτών κατά 1 χρόνο.
Βέβαια, ο νόμος Ρέππα προβλέπει εφαρμογή του αποχαρακτηρισμού μόνο στους νεοπροσλαμβανόμενους. Ομως, αυτό είναι το πρώτο και ουσιαστικότερο βήμα. Απαξ και γίνει ο αποχαρακτηρισμός, με μια επόμενη ρύθμιση μπορεί να επεκταθεί και στους παλιούς εργαζόμενους, όπως έχει γίνει και με άλλες ρυθμίσεις στην ιστορία των αντιασφαλιστικών ανατροπών.
Μια επιτροπή που συγκροτήθηκε για να μελετήσει το ζήτημα, με συμμετοχή και εκπροσώπων της ΓΣΕΕ, ουσιαστικά δεν κατέληξε πουθενά. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που προθυμότατα είχε συμφωνήσει στο νόμο Ρέππα (παλιότερα έχει συμφωνήσει, στο πλαίσιο άλλης επιτροπής, στην κατάργηση του καθεστώτος των ΒΑΕ), ζήτησε να γίνουν ειδικές μελέτες για κάθε επάγγελμα και έτσι η επιτροπή έκλεισε άδοξα τις εργασίες της. Δεν γνωρίζουμε αν έχει συσταθεί άλλη επιτροπή, όπως έχουμε αποκαλύψει, όμως, υπηρεσίες του υπουργείου Εργασίας εδώ και καιρό κάνουν μετρήσεις σε χώρους δουλειάς και προφανώς προετοιμάζουν «ειδικές μελέτες», που θα αποφαίνονται ότι τα περισσότερα επαγγέλματα δεν είναι πλέον βαριά και ανθυγιεινά.
Σε συνέντευξή του σε κυριακάτικη φιλοπασοκική εφημερίδα («Εθνος»), ο Τσιτουρίδης δήλωσε ότι η ατζέντα του «διαλόγου» θα περιλαμβάνει τα πάντα. Και αλλαγές στα όρια ηλικίας και το ύψος των συντάξεων, κάτι που φραστικά απέκλειε ο Παναγιωτόπουλος, συνεχίζοντας την προεκλογική δημαγωγία της ΝΔ. Τη Δευτέρα «βγήκε» σε ραδιόφωνο και όχι μόνο ξεκαθάρισε ότι «το ύψος των συντάξεων και τα όρια ηλικίας είναι τα θέματα του διαλόγου», αλλά και κατέστησε σαφές ότι η μη αύξηση των ορίων ηλικίας και η μη μείωση του ύψους των συντάξεων «δεν είναι σταθερές του διαλόγου».
Ο Αλογοσκούφης, βλέποντας ότι ο νέος υφυπουργός του είναι λίγο άγαρμπος και από τις μετάνοιες κοντεύει να σπάσει το κούτελό του, προσπάθησε να το μαζέψει. Τα όρια ηλικίας και το ύψος των συντάξεων -είπε- «δεν είναι από τα πρώτα ζητήματα που θα κοιτάξει κανείς» (θα τα κοιτάξει πάντως) και «σε κάθε περίπτωση αυτά δεν αφορούν το 2006, το 07 και το 08». Προφανώς, αυτή την περίοδο θα γίνουν οι συζητήσεις, θα πλεχτεί ο καμβάς και στην επόμενη κυβερνητική θητεία θα γίνουν οι ρυθμίσεις. Κι αφού το γλύκανε, εξέφρασε την πλήρη συμφωνία με τον υφυπουργό του: «Ο διάλογος που θα γίνει για τη μακροχρόνια βιωσιμότητα του ασφαλιστικού δεν μπορεί να έχει περιορισμούς, θα γίνει χωρίς περιορισμούς».
Ρωτήθηκε σχετικά κι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Αντώναρος και κατά την προσφιλή του τακτική μουλάρωσε. Οσες ερωτήσεις κι αν του έγιναν, αρνήθηκε να επαναλάβει την παλιότερη «δέσμευση» της κυβέρνησης, ότι δεν θα γίνει αύξηση ορίων ηλικίας και μείωση συντάξεων. Το γύρισε στο καλαματιανό: «Πρέπει να δημιουργηθούν εκείνες οι σταθερές, ώστε να συζητήσουμε το θέμα, το οποίο η δική μας γενιά δεν μπορεί να το αφήσει άλυτο στις επόμενες γενιές». Την ίδια γενικότητα επανέλαβε την επομένη ο Ρουσόπουλος. Οπως δε δήλωσε ο Αλογοσκούφης, «έχουμε ένα πλαίσιο προτάσεων που θα υποβάλουμε σε όλους τους κοινωνικούς εταίρους και αυτό θα γίνει μέσα στις επόμενες εβδομάδες».
Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Για το αστικό κράτος και τους καπιταλιστές δεν έχει νόημα οποιαδήποτε νέα παρέμβαση στο Ασφαλιστικό που δεν θα οδηγεί στην αύξηση των ορίων ηλικίας και στη μείωση των συντάξεων (κύριων και επικουρικών). Οι συγχωνεύσεις ταμείων και όλα τα υπόλοιπα είναι μέσα προετοιμασίας. Η μεταρρύθμιση που απαιτεί το σύστημα θα γίνει με αύξηση ορίων ηλικίας και μείωση συντάξεων, με ταυτόχρονη αναγόρευση της ιδιωτικής ασφάλισης σε «τρίτο πυλώνα» (σχετικό ρεπορτάζ από εκδήλωση της Ενωσης Ασφαλιστικών Εταιριών δημοσιεύσαμε προ δεκαπενθημέρου). Το ποια θα είναι η μεθόδευση και πώς θα επιχειρηθεί η «σαλαμοποίηση», για να ελαχιστοποιηθούν οι αντιδράσεις, είναι ζήτημα δευτερεύον.
Το να αναρωτιόμαστε αν θα θιγούν όρια ηλικίας και συντάξεις δεν είναι απλά αφέλεια, αλλά λειτουργεί και αποπροσανατολιστικά, γιατί καλλιεργεί κλίμα αναμονής και σύγχυσης. Αυτή είναι η μεγάλη υπηρεσία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στο σύστημα. Εχει ήδη συμφωνήσει στην ενεργοποίηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, η οποία θα σηκώσει μεγάλο βάρος στην προετοιμασία της αντιασφαλιστικής ανατροπής, ετοιμάζοντας αναλογιστικές μελέτες. Οι αναλογιστικές μελέτες είναι το «βαρύ πυροβολικό» της κυβέρνησης. Γιατί αγνοώντας την επί δεκαετίες ληστεία των Ταμείων και θέτοντας το ζήτημα σε μια στενή λογιστική και όχι ταξική βάση, εμφανίζουν σαν ζήτημα επιβίωσης τις ανατροπές.
