Να μην περάσει ο αντεργατικός τσαμπουκάς της Γεροβασίλη

Τη θεωρία των «υποκινούμενων» εργαζόμενων, αγαπημένη όλων των αντιδραστικών πολιτικών κάθε που βρίσκονταν στριμωγμένοι από μια κινητοποίηση, ανέσυρε από το… χρονοντούλαπο της ιστορίας η Ολγα Γεροβασίλη. Οπως δήλωσε με το γνωστό συριζαίικο θράσος, από την αρχή δεν υπήρχε τόσο μεγάλο πρόβλημα με τους υπαλλήλους όσο με τους προϊσταμένους που είτε δε δέχονταν είτε δεν παρέδιδαν τα φύλλα αξιολόγησης συνεπικουρούμενοι και από τους συνδικαλιστές. Τώρα, λοιπόν, που ψηφίστηκε η φασιστικής έμπνευσης τροπολογία της, που απειλεί με μη επανεκλογή τους προϊσταμένους, αυτοί θα πειθαρχήσουν στη… θέληση των εργαζόμενων και θα μαζέψουν τα φύλλα αξιολόγησης!
 
Μιλώντας στη Βουλή την περασμένη Πέμπτη, η Γεροβασίλη άφησε στην άκρη τις αβρότητες και μίλησε όπως θα μιλούσε ο Μητσοτάκης, όταν ήταν στη θέση της. «Οι δημόσιοι υπάλληλοι -είπε- όταν άκουσαν αξιολόγηση αισθάνθηκαν ανασφαλείς, παρόλο που εμείς έχουμε αποδείξει ότι έχουμε κάνει όλα όσα πρέπει για να μην το αισθάνονται». Συμπέρασμα πρώτο: η μαζική αποχή των δημόσιων υπάλληλων, που ξεπέρασε το 80%, ήταν αποτέλεσμα μιας μαζικής υστερίας ανασφάλειας που τους κατέλαβε, ενώ δεν έπρεπε! Και συνέχισε η Γεροβασίλη: «Κάποιοι, λοιπόν, αισθάνθηκαν ανασφαλείς, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν και άλλους στόχους, που είναι πιο μικροπολιτικοί και διαφορετικοί». Η ίδια παλιά -αλλά πάντοτε βρόμικη- θεωρία περί πολιτικής υποκίνησης.
 
Στην πραγματικότητα, αν υπήρξε ποτέ οποιαδήποτε διάσταση ανάμεσα σε εργαζόμενους και προϊσταμένους, ήταν οι εργαζόμενοι αυτοί που αρνήθηκαν να παραλάβουν και να συμπληρώσουν τα φύλλα αξιολόγησης και όχι οι προϊστάμενοι αυτοί που δεν τα συνέλεξαν. Μπορεί μήπως η Γεροβασίλη να μας πει αν σε οποιαδήποτε υπηρεσιακή μονάδα παρέδωσαν φύλλα οι εργαζόμενοι και αρνήθηκαν να τα μαζέψουν οι προϊστάμενοι; Αν ήταν έτσι, τότε γιατί προσπαθεί να αναγκάσει τους προϊσταμένους, με την απειλή της μη επανεκλογής τους, να συμπληρώσουν αυτοί τα φύλλα και για λογαριασμό των απλών εργαζόμενων; Αν οι δεύτεροι ήταν πρόθυμοι να συμμετάσχουν στο «παιχνίδι», δε θα υπήρχε λόγος να απειλούνται οι προϊστάμενοι. Απειλούνται οι προϊστάμενοι για να κάνουν αυτοί εκείνο που θα εξακολουθήσουν να αρνούνται οι εργαζόμενοι.
 
Η κουτοπονηριά είναι ευδιάκριτη. Προσπαθεί να δημιουργήσει αντίθεση ανάμεσα στους απλούς εργαζόμενους (που δεν απειλούνται με κάποια ποινή) και τους προϊσταμένους (που απειλούνται με μη επανεκλογή στη θέση τους), ώστε να σπρώξει τους προϊστάμενους σε μια ατομική στάση, εκφοβίζοντάς τους. Κι αυτό είναι φασισμός, ίδιος στην ουσία του με τον «κοινωνικό αυτοματισμό» που είχε καθιερώσει ως όρο ο Ρέππας επί Σημίτη. Η Γεροβασίλη δεν έκρυψε την αγάπη της γι' αυτόν τον όρο, λέγοντας ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα καταλάβουν «ότι πολλές φορές μια τέτοιου τύπου αντιμετώπιση χωρίς επιχειρήματα τροφοδοτεί τον κοινωνικό αυτοματισμό. Δεν βοηθάει»!
 
«Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε το μεταρρρυθμιστικό μας πρόγραμμα» δηλώνει με κατασταλτικό οίστρο η Γεροβασίλη, σε μια προσπάθεια να σπείρει το φόβο και να σπάσει το μέτωπο άρνησης των δημόσιων υπάλληλων, οι οποίοι επέδειξαν αξιοθαύμαστη επιμονή και ενότητα, σε μια περίοδο που το κίνημα βρίσκεται στα χειρότερά του. Δε δίστασε να βγει από τα δεξιά στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας τα κόμματα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων για καθυστέρηση στην εφαρμογή της αξιολόγησης! «Είναι βέβαιο ότι δεν έγιναν αξιολογήσεις τα πρώτα μνημονιακά χρόνια. Στη Συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας δεν έγινε καμία αξιολόγηση και γι’ αυτό δημιουργήθηκε το αδιέξοδο το οποίο πάμε σήμερα να λύσουμε και να ξεπεράσουμε για να φύγουμε μπροστά. Διότι οι μεταρρυθμίσεις δεν έρχονται προς τα πίσω. Δεν γίνεται αυτό. Οι μεταρρυθμίσεις είναι προς τα μπροστά. Εκεί είμαστε, λοιπόν».
 
Τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν οι Σαμαροβενιζέλοι προσπάθησαν να περάσουν την αξιολόγηση; Συντασσόταν υποκριτικά και πρόστυχα με τους δημόσιους υπάλληλους που και τότε έκαναν απεργία-αποχή. Κάνοντας ένα βήμα πιο πέρα από την υπουργό του, ο συριζαίος βουλευτής Σάκης Παπαδόπουλος δε διστάζει να δηλώσει από το βήμα της Βουλής: «Ολοι μας ωριμάζουμε. Κι εμείς κάποια περίοδο επιτρέπαμε σε ορισμένες από τις συνδικαλιστικές αποχρώσεις να θεωρούν ότι είναι κατά της αξιολόγησης, επειδή είχαν προβληματισμούς για το αν θα γίνονταν σωστά η αξιολόγηση. Να ξεκαθαρίζουμε. Η αξιολόγηση για όλους μας, από τους πάνω μέχρι τους κάτω, από τον Πρωθυπουργό, από τους Υπουργούς, από τους Γενικούς Γραμματείς, από τους Γενικούς Διευθυντές, μέχρι τους υπαλλήλους, είναι μια αναγκαιότητα. Αξιολογούνται οι πάντες»! Ο απροκάλυπτος αυτός πολιτικός χαμαιλέοντας έχει υπάρξει και συνδικαλιστής (είναι συνταξιούχος γιατρός του Δημοσίου). Εχει διατελέσει πρόεδρος της Ενωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Τρικάλων και μέλος της ΕΓ της ΟΕΝΓΕ! Τώρα που… ωρίμασε σιτίζεται από την εξουσία και καταφέρεται εναντίον αυτών που κάποτε του εμπιστεύτηκαν την εκπροσώπησή τους.
 
Οι μάσκες έπεσαν. Απάντηση σ' αυτόν τον κύριο και στη συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων είναι μια επισήμανση της ΑΔΕΔΥ, που δεν είναι δα κανένα ταξικό συνδικαλιστικό όργανο: «Οι διαδικασίες της “αξιολόγησης“ στοχεύουν στην ενίσχυση της επιχειρηματικής λειτουργίας στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα υπουργεία γενικότερα επιδιώκουν να συρρικνωθούν οι υπάρχουσες κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες. Η “αξιολόγηση“ εγγράφεται στο συνολικό πλαίσιο ρυθμίσεων που στοχεύουν στην προώθηση σαρωτικών ιδιωτικοποιήσεων, στην παράδοση ολόκληρων τομέων και υπηρεσιών σε ιδιώτες, προκειμένου να ενισχύσουν την κερδοφορία τους.
 
Το θεσμικό πλαίσιο κινητικότητας – “αξιολόγησης“ υπαλλήλων διασταυρώνεται με το ψηφιακό οργανόγραμμα και τα επιμέρους οργανογράμματα υπουργείων-αυτοδιοίκησης – φορέων, με τη συγχώνευση και κατάργηση ειδικοτήτων και κλάδων και συμπληρώνεται από την ιδιωτικοποίηση μέσω εργολαβιών και από τη διεύρυνση των ελαστικών σχέσεων εργασίας μέσω ΚΟΙΝΣΕΠ, “ωφελούμενων“, συμβασιούχων, αναπληρωτών κ.λπ. Ολη αυτή η νομοθεσία, με την ισχύ και της προηγούμενης μνημονιακής που δεν καταργήθηκε ποτέ, απορυθμίζει τις εργασιακές σχέσεις στο Δημόσιο, πλήττει τους μισθούς και τα δικαιώματα, υποβαθμίζοντας και ακριβαίνοντας συγχρόνως τις παρεχόμενες υπηρεσίες προς τα φτωχομεσαία κοινωνικά στρώματα».
 
Ψηφίζοντας τη φασιστικής έμπνευσης τροπολογία της, η Γεροβασίλη είπε για τους εργαζόμενους στο δημόσιο: «Ηταν σε αποχή και όχι σε απεργία. Και αυτό το επαναλαμβάνω για να μπορούμε να βάλουμε και τους όρους σωστά». Δεν είναι η ακριβολογία ως προς τους όρους που την ενδιαφέρει, αλλά οι νομικοί χειρισμοί. Ξέρει ότι θα υπάρξουν προσφυγές από την ΑΔΕΔΥ, με στόχο την ακύρωση της ρύθμισης που ψήφισαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Διότι, η κατασταλτική ρύθμισή της είναι ευθέως αντισυνταγματική, καθώς έρχεται να καταργήσει το δικαίωμα της απεργίας (ισοδυναμεί με λοκ-άουτ). Η ΑΔΕΔΥ έδωσε στη δημοσιότητα νομική γνωμάτευση που πέρα από τη θεωρία επικαλείται σωρεία δικαστικών αποφάσεων που έχουν αποφανθεί ότι και η λευκή απεργία (δηλαδή η αποχή από τμήμα των καθηκόντων) είναι απεργία και έχει την ίδια προστασία. Επομένως, η αποχή από την αξιολόγηση, που αποφασίστηκε από το τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο των εργαζόμενων στο Δημόσιο, είναι μορφή απεργίας και κανείς δεν μπορεί να τιμωρηθεί για την άσκηση αυτού του δικαιώματος.
 
Ομως, η μάχη δε θα δοθεί στο νομικό επίπεδο, όπου ξέρουμε τι ρόλο παίζει η αστική Δικαιοσύνη. Η μάχη πρέπει να δοθεί στις δημόσιες υπηρεσίες. Εκεί πρέπει να στηρίξει ο ένας εργαζόμενος τον άλλο, για να μη διασπαστεί το μέτωπο και η απεργία-αποχή από την αξιολόγηση να συνεχιστεί όπως μέχρι τώρα.