Τις Βρυξέλλες, όπου μετέβη για το συμβούλιο των υπουργών Εργασίας της ΕΕ επέλεξε ο Λοβέρδος για να αναφερθεί και πάλι στο Ασφαλιστικό. Αυτή τη φορά το «σκοτσέζικο ντους» περιλάμβανε τη φάση του κρύου. Ο υπουργός απέφυγε να «διαψεύσει» τα σενάρια που κυκλοφορούν στην πιάτσα (τα οποία ο ίδιος, ο υφυπουργός του και ο επί των Οικονομικών συνάδελφός του διακινούν) και επιδόθηκε και πάλι σ’ ένα κρεσέντο κινδυνολογίας, επιδιώκοντας προφανώς να στείλει στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών το μήνυμα, ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι αποφασισμένη «να σπάσει αυγά», αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος που θα της επιφέρει μια αντιασφαλιστική ανατροπή.
Τα πρώτα λόγια του ήταν τα εξής: «Το 2008 η προηγούμενη Κυβέρνηση χρειάστηκε να δώσει έκτακτη κρατική ενίσχυση 850 εκατομμυρίων ευρώ και εγώ, ημερών, ωρών, Υπουργός χρειάστηκε να δώσω 2,5 δισεκατομμύρια. Του χρόνου αν δεν παρέμβουμε αποτελεσματικά, ο προϋπολογισμός αγγίζει τα 4 δισεκατομμύρια ευρώ (3,8) και από εκεί και πέρα δεν έχει τέλος αυτή η ανάγκη για έκτακτη κρατική χρηματοδότηση». Χρειάζεται πραγματικά μεγάλο θράσος για να μιλάς για έκτακτες επιχορηγήσεις προς την κοινωνική ασφάλιση, όταν το κράτος χρωστάει δισεκατομμύρια μόνο από τις οφειλές του των τελευταίων χρόνων. Δεν ξέρουμε αν είναι 10 ή 15 δισ. οι οφειλές του κράτους προς το ΙΚΑ, έλεγαν οι Λοβέρδος και Κουτρουμάνης στην πρώτη συνέντευξη μετά την εγκατάστασή τους στο υπουργείο, στις 19 Οκτώβρη. Οταν τους ρωτήσαμε τι θα γίνει με τις θεσμοθετημένες εισφορές, που εδώ και χρόνια οι κυβερνήσεις αρνούνται να δώσουν στο ΙΚΑ, αρνήθηκαν να απαντήσουν και με τσαμπουκά έκοψαν τη συζήτηση. Θυμίζουμε ότι μόνο η επιχορήγηση προς τον κλάδο υγείας του ΙΚΑ, που από το 2004 ετσιθελικά σταμάτησαν να δίνουν οι κυβερνήσεις (ξεκίνησε ο Χριστοδουλάκης, συνέχισε ο Αλογοσκούφης, ενώ το ίδιο κάνει για το 2010 ο Παπακωνσταντίνου) ξεπερνά κατά πολύ το 1 δισ. ευρώ (160 εκατ. ήταν το 2004 και κάθε χρόνο αυξανόταν). Από πού, λοιπόν, αντλεί ο Λοβέρδος το θράσος και μιλά για παραπανίσια χρήματα προς την κοινωνική ασφάλιση;
«Αντιλαμβάνεστε -συνέχισε το λογύδριό του ο Λοβέρδος– ότι αν με τις τιτάνιες προσπάθειες αυτής της κυβέρνησης καταφέρουμε να ξεκολλήσουμε από την ύφεση, ό,τι παράγεται ως επιπλέον ακαθάριστο εγχώριο προϊόν θα πέφτει στη μαύρη τρύπα του ασφαλιστικού, υπό την έννοια της ανάγκης να πληρωθούν οι συντάξεις». Ιδού, λοιπόν, ο ένοχος για το δημοσιονομικό πρόβλημα. Είναι το ασφαλιστικό σύστημα, που λειτουργεί σαν «μαύρη τρύπα» που ρουφάει κάθε πόρο του κοινωνικού πλούτου! «Εξερράγη λοιπόν η νάρκη του ασφαλιστικού. Την πάτησε η χώρα και εξερράγη η νάρκη», συνέχισε να κινδυνολογεί ο υπουργός Εργασίας.
Φυσικά, προτάσεις για αύξηση ορίων ηλικίας και μείωση συντάξεων δεν έκανε. Αυτός περιορίζεται στην κινδυνολογία και την καταστροφολογία, αφήνοντας τα υπόλοιπα στους τεχνοκράτες της «επιστημονικής επιτροπής» που συγκρότησε. Ο ίδιος, σαν καλός διαχειριστής, δίνει υποσχέσεις: «Πρέπει για άλλους τομείς και όψεις και πτυχές του ασφαλιστικού να προλάβουμε, να κάνουμε μέσα στο 2010 βελτιώσεις, όπως η μείωση της φοροδιαφυγής, η μείωση της αδήλωτης εργασίας, ο περιορισμός ενός “πάρτυ” που γίνεται στα φάρμακα». Αυτά, όμως, είναι καθήκον μιας κυβέρνησης. Τι τον θέλει τον «κοινωνικό διάλογο» αν πρόκειται γι’ αυτά που κάθε κυβέρνηση έχει καθήκον να κάνει; Το «ζουμί» το άφησε για το τέλος: «Αλλά αυτά δεν φτάνουν. Πρέπει να μπούμε και στις δομικές συνιστώσες του ασφαλιστικού και να τις αλλάξουμε». Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε ποιες είναι οι «δομικές συνιστώσες».
