Κατάλαβε, μήπως, κανείς ότι την περασμένη Πέμπτη απεργούσαν οι δημόσιοι υπάλληλοι όλης της χώρας; Τα σχολεία λειτουργούσαν κανονικά, οι δήμοι και τα νοσοκομεία το ίδιο, σε όλα τα κρατικά κτίρια πήγαινες και έκανες τη δουλειά σου. Πολύ μικρή η συμμετοχή στην 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ και ακόμα πιο μικρή η συμμετοχή στην κεντρική απεργιακή συγκέντρωση και πορεία της Αθήνας. Μετά βίας μαζεύτηκαν 1.500 άνθρωποι. Δεν πήγαν ούτε καν όλα τα μέλη των διοικήσεων των σωματείων μελών της που έχουν έδρα στην Αθήνα. Οσο για την πορεία, περισσότερο θύμιζε λιτανεία παρά αγωνιστική διεκδίκηση. Ευτυχώς που είχαν πιάσει από το πρωί θέση τα παιδιά της ΣΕΚ και της ΔΕΑ με τα καθιερωμένα πανό, γιατί αλλιώς…
Δεν περιμέναμε τίποτα διαφορετικό. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν μπορεί, ούτε θέλει να εμπνεύσει. Οι μεγάλες μάζες των εργαζόμενων στο Δημόσιο έπαψαν πια να συμμετέχουν και σ’ αυτές τις εθιμοτυπικές 24ωρες απεργίες. Πολλοί απεργούν από φιλότιμο και μόνο (για να μην τους πουν απεργοσπάστες), αλλά απαξιούν να κατέβουν στις συγκεντρώσεις-κηδείες. Αυτή είναι η πραγματικότητα, που μπορεί ν’ αλλάξει μόνο με συνολική ανατροπή.
