Θα έπρεπε να πανηγυρίζει η ΓΣΕΕ για τη σύμβαση που υπάγραψε! Τους ξεβράκωσε τους βιομήχανους! Δεν πανηγυρίζει, όμως, γιατί έχει ανοιχτά μέτωπα και δεν πρέπει να δώσει στους εργοδότες τον αέρα να πουν «αρκετά σας δώσαμε». Αστειευόμαστε; Καθόλου. Τα παραπάνω υποστήριξε στα σοβαρά ο Πολυζωγόπουλος, κλείνοντας την ολομέλεια της διοίκησης της ΓΣΕΕ, την περασμένη Τρίτη. Η δευτερολογία του ήταν περισσότερο ένα παραλήρημα, παρά μια συγκροτημένη ομιλία (υπάρχει και το σχετικό ηχητικό ντοκουμέντο στη διάθεση όποιου θέλει να τον απολαύσει live). Μάλιστα, διευκρίνισε ότι τα λέει αυτά, γιατί «φύγαν τα κανάλια» και επομένως «μπορούμε να μιλάμε πιο ελεύθερα μεταξύ μας και με μεγαλύτερη ευθύνη». Ας του δώσουμε το λόγο:
«Αν κάνουμε τους λογαριασμούς και βγάλουμε μέσους όρους, έχετε δίκιο (σ.σ. εκείνοι που υπολόγιζαν μεσοσταθμικά την αύξηση και όχι αθροιστικά). Ομως οι εργαζόμενοι δεν είναι μιας χρονιάς εργαζόμενοι. Για τους εργαζόμενους πρέπει να φροντίζεις να υπάρχουν οι ουρές εκείνες, οι σημαντικές ουρές εκείνες που θα βελτιώσουν τη θέση τους και αύριο το πρωί. Αν είναι να λογαριάσουμε για τον εαυτό μας, αν φεύγαμε αύριο το πρωί εμείς απ’ την παραγωγική διαδικασία, θα κοιτάγαμε να πάρουμε όσο μεγαλύτερη αύξηση γίνεται και να φύγουμε. Αυτοί που θα ‘ρθουν; Και τούτο πρέπει να το βλέπεις, και το μεσοσταθμικό να το βλέπεις, και να βρίσκεις τη σωστή ισορροπία. Πάντως, στο τέλος του δρόμου να συναντάς πιο ικανοποιητικό μεροκάματο και πιο ικανοποιητικό μισθό, το οποίο θα απολαύσουν κι οι αυριανοί εργαζόμενοι. Οταν λέμε ότι νοιαζόμαστε για τους νέους, τι εννοείτε δηλαδή, στα λόγια; Νοιαζόμαστε δηλαδή για τα παιδιά μας και λέμε ας βολευτούμε εμείς σήμερα;».
Τι ακριβώς θέλησε να πει ο ποιητής Χρηστάρας; Οτι όποιος ζητάει μεγαλύτερες αυξήσεις νοιάζεται μόνο για τον κώλο του (μετά συγχωρήσεως), ενώ όποιος νοιάζεται για τα παιδιά του πρέπει να αρκείται σε μικρότερες αυξήσεις; Τι βάθος σκέψης πρέπει να έχεις για να συνειδητοποιήσεις τις ακριβείς διαδικασίες, μέσω των οποίων μια σύμβαση πείνας σήμερα οδηγεί σε καλύτερες μέρες για τα παιδιά μας αύριο; Εμείς, πάντως, ομολογούμε ότι δεν διαθέτουμε το απαιτούμενο πνευματικό ανάστημα για να παρακολουθήσουμε τον Πολυζωγόπουλο. Γι’ αυτό του ξαναδίνουμε το λόγο:
«Επομένως, μετράς τα συν και τα πλην της μιας και της άλλης επιλογής και καταλήγεις. Και η επιλογή που κάναμε είναι η σωστή. Και η σύμβαση που υπογράψαμε είναι ικανοποιητική.Δεν πανηγυρίζουμε, για τους γνωστούς λόγους, γιατί δεν πρέπει να πανηγυρίσουμε. Γιατί έχουμε ανοιχτά μέτωπα παντού και αμφισβητούνται δικαιώματά μας από παντού. Αμα είμαστε ευχαριστημένοι εδώ και δείχναμε ότι καλά πάμε και τα πετύχαμε, θα μας πούνε “ρε παιδιά, καλά πήγατε, πετύχατε, άει να σας πάρουμε και κάτι άλλο”. Φύγαν τα κανάλια, μπορούμε να μιλάμε πιο ελεύθερα μεταξύ μας και με μεγαλύτερη ευθύνη».
Εδώ είμαστε, λοιπόν. Μη κοιτάτε που μπροστά στα κανάλια μιλήσαμε για «έντιμο συμβιβασμό». Τι συμβιβασμό, τα σώβρακα τους πήραμε των βιομηχάνων, αλλά δεν το λέμε δημόσια, για να μη γυρίσουν και μας ζητήσουν κι αυτοί τίποτα! Μετά απ’ αυτά, εμείς πετάμε λευκή πετσέτα. Πρέπει να είμαστε ή ηλίθιοι ή «στημένοι» για να μην καταλαβαίνουμε ότι η συμφωνία πάνω ακριβώς σ’ αυτά που πρότεινε ο ΣΕΒ αποτελεί νίκη της εργατικής πλευράς και συντριβή του ΣΕΒ.
Στη συνέχεια, αφού εξήγησε πως η ΓΣΕΕ έπρεπε να πάρει υπόψη της και τους μικρομεσαίους, γιατί αυτοί απασχολούν το 90% των εργαζόμενων κι αν δώσουν μεγάλες αυξήσεις θα βάλουν λουκέτο (εκείνο που δεν καταλάβαμε είναι πώς συμβιβάζεται αυτό με τα περί ικανοποιητικής συμφωνίας για την οποία θα έπρεπε να πανηγυρίσουμε), έπιασε να εξηγεί γιατί επελέγη για μια ακόμα φορά η διετής σύμβαση:
«Η διετία σου δίνει ένα σταθερό περιβάλλον, το οποίο πρέπει να μας ενδιαφέρει. Επιχειρηματικό περιβάλλον. Γι’ αυτό κάναμε την επιλογή της διετίας».
Το ότι ακριβώς το ίδιο υποστήριξε και ο πρόεδρος του ΣΕΒ προφανώς δεν έχει καμιά σημασία…
