Ξημερώματα Σαββάτου στις 15 Απρίλη έκλεισε η απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία -η ΠΑΣΚΕ δηλαδή, γιατί η ΔΑΚΕ ήδη είχε αποκηρύξει την απεργία- δε μπόρεσε να κάνει ούτε μια μικρή υπέρβαση του εαυτού της. Κάτι που θα της έδινε άλλον αέρα στο συνέδριο της Ρόδου, αλλά κυρίως θα την αναβάπτιζε σ’ έναν βαθμό στα μάτια των εργαζόμενων.
Το σκουπίδι, που απειλούσε τα όσια και τα ιερά της χριστιανεμπορικής μεγάλης εβδομάδας, βάραινε το ίδιο πάνω της, όσο βάραινε και την κυβέρνηση. Ετσι, ενώ γύρισε άπρακτη από την τελευταία συνάντηση με το υπουργείο, την Παρασκευή 14 Απρίλη το βράδυ, ενώ εμφανιζόταν απογοητευμένη από τη στάση του υπουργείου, την ώρα της συνεδρίασης -που υποτίθεται ότι γινόταν για να συνεχιστεί η απεργία- ξεκίνησε μια ανοιχτή γραμμή νέων επαφών με το υπουργείο, μέσω της ΔΑΚΕ, με αποτέλεσμα ο μπακάλης -ο υπουργός- να βάλει κάτι παραπάνω και έτσι να πάνε όλοι ευτυχισμένοι να ετοιμαστούν για τη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας.
Για το πόσο παραπάνω έβαλε ο υπουργός… ακόμα γίνονται έρευνες. Οταν γύρισαν την Παρασκευή το βράδυ, είχαν στο «χέρι» την επιτροπή για τα βαρέα και ανθυγιεινά και 25 ευρώ αύξηση για το σύνολο των εργαζόμενων. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, μόλις το υπουργείο είδε ότι δεν είναι τόσο εύκολο να κλείσει έτσι μια απεργία που είχε διανύσει ήδη 10 μέρες, φέρεται να συμφώνησε ότι η επιτροπή για τα βαρέα και ανθυγιεινά θα κινηθεί στο πνεύμα του κανονισμού του ΙΚΑ και τα 25 ευρώ να γίνουν 55 (ή κάπου εκεί) για όλους τους εργαζόμενους. Μετατρέποντας σε χρήμα τις παροχές σε είδος που έπαιρναν οι εργατοτεχνίτες. Τώρα, περιμένουν τον εχθρό Παυλόπουλο στη Ρόδο να ξεκαθαρίσει οριστικά τι κέρδισαν οι εργαζόμενοι.
Απ’ ό,τι φαίνεται, κάπου εκεί θα κινηθούν οι δεσμεύσεις, γιατί ήδη ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ σε μια σειρά δήμους δίνουν καθαρά αυτό το πλαίσιο συμφωνίας. Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι κάτι παραπάνω από επισφαλές.
Πρώτον, γιατί το μεγάλο θέμα των βαρέων και ανθυγιεινών πάει σε επιτροπή που θα εξετάσει ποιες από τις ειδικότητες που ανήκουν στα βαρέα και ανθυγιεινά στο ΙΚΑ κάνουν βαριά και ανθυγιεινή εργασία στους ΟΤΑ. Το κυριότερο είναι ότι ακόμα και σε αυτές που θα αναγνωριστούν δεν υπάρχει καμία δέσμευση ότι το κόστος μεταφοράς στα βαριά και ανθυγιεινά θα το πληρώσει το κράτος και όχι οι εργαζόμενοι. Αν αυτό δε λυθεί, για τη μεγάλη πλειοψηφία το κόστος θα είναι δυσβάσταχτο. Ετσι, η κατάκτηση θα μείνει άλλη μια φορά στα χαρτιά.
Δεύτερο, λόγω της μετατροπής των παροχών σε είδος, σε χρήμα για όλους τους εργαζόμενους. Πρόκειται για μια υποχρεωτική νομοθετημένη παροχή η οποία φαλκιδευόταν συστηματικά από τους δημάρχους ή γινόταν μηχανή για να κερδίζουν επιτήδειοι. Ο κύριος λόγος είναι η αδυναμία των εργαζόμενων και των συνδικαλιστικών οργάνων να επιβάλουν το νόμο. Οπου όμως αυτό γινόταν -εφαρμοζόταν δηλαδή αυτό που έπρεπε να εφαρμόζεται- οι εργατοτεχνίτες έπαιρναν σε είδος ή σε χρήμα ένα ποσό που κυμαινόταν, λόγω της ιδιομορφίας του θέματος, από 800 έως και 1100 ευρώ το χρόνο.
Τώρα, με βάση την αμφίβολη ακόμα δέσμευση της κυβέρνησης, αυτό το ποσό μοιράζεται στο σύνολο των υπαλλήλων, με τους εργατοτεχνίτες φανερά ριγμένους. Τι απαντά σε όλα αυτά η συνδικαλιστική γραφειοκρατία; Αφού έτσι κι αλλιώς δεν τα παίρναμε οι περισσότεροι -λένε- (δεν είχαν δηλαδή ούτε τη στοιχειώδη θέληση να επιβάλουν το νόμο), τώρα είναι καλύτερα.
Γράφαμε και στο τελευταίο φύλλο της «Κ» για τα χαρακτηριστικά αυτής της απεργιακής κινητοποίησης. Η αλήθεια είναι -παρά τους γνωστούς ηρωϊκούς βερμπαλισμούς- ότι ήταν μια απεργία χαμηλής έντασης, σε σχέση με παρόμοιες απεργιακές κινητοποιήσεις του κλάδου. Παρολαυτά, μπορούσε να αποσπάσει ικανοποιητικές λύσεις, γιατί η κυβέρνηση δεν ήθελε με τίποτα τη μεγάλη βδομάδα του εμπορίου και της ορθοδοξίας τα σκουπίδια να παρελαύνουν στους δρόμους.
Φαινόταν καθαρά ότι 2 μέρες ακόμα να κράταγε η απεργία τα αποτελέσματα θα ήταν αρκετά θετικά. Ομως είπαμε, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν μπόρεσε να υπερβεί τον εαυτό της. Παρά το σπρώξιμο που της έγινε. Αυτό, βεβαίως, είναι ένα άλλο τεράστιο θέμα. Που θ’ αρχίσει να βρίσκει τη λύση του, όταν οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να πάρουν οι ίδιοι τις τύχες τους στα χέρια τους.
